Δεν είμαι τόσο καλός στα competitive παιχνίδια, πόσο μάλλον όταν αυτά είναι σε κονσόλες. Δώσε μου συνεργατικά, δώσε μου cozy, δώσε μου single-player εμπειρίες, δώσε μου κάτι πιο χαλαρό ή κάτι που μπορώ να πάρω τον χρόνο μου. Αλλά στο competitive, ακόμα και αν πολλά από αυτά έχουν διοασκεδαστικά gameplay loops, παρουσιάσεις και franchises, το τοξικό κομμάτι των αγνώστων συμπαικτών και αντιπάλων με την συνεχόμενη απαίτηση της υπερπροσπάθειας και της αλάνθαστης προσέγγισης κάθε μάχης με κουράζουν. Παραδέχομαι πως δεν είμαι καλός, ποτέ δεν θα γίνω και όσο και αν αυτό με στενοχωρεί δεν με απογοητεύει.
Μακρύς πρόλογος, ξέρω. Ωστόσο, στην περίπτωση του Splatoon ταιριάζει απόλυτα διότι πρόκειται για μια σειρά που μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον με το τρόπο που προσεγγίζει το competitive κομμάτι, με ένα gameplay που ενθαρρύνει την ταχύτητα, τα γρήγορα αντανακλαστικά και την εφευρετικότητα ενώ δένει όλα αυτά γύρω από μια εικόνα γεμάτη χαριτωμένα πλάσματα και έντονα χρώματα. Μέχρι και το Splatoon 3 αυτή ήταν η πραγματικότητα, αλλά το competitive κομμάτι παραμένει…ανταγωνιστικό, σε βαθμό που δεν μπορώ να το ακολουθήσω. Προσπάθησα να φτάσω σε ένα καλό σημείο στο Ranked, φτάνοντας το Α αλλά δεν προχώρησα παραπέρα. Πέρα από το ανταγωνιστικό όμως, υπήρξε και το Salmon Run, ένα co-op mode που έβαζε 4 παίκτες να μαζεύουν αυγά ενάντια σε ορδές από εχθρικά ψάρια. Και ακόμα και αν ήταν εξίσου ένα διασκεδαστικό mode, αν δεν είχες φίλους με τους οποίους να μπορείς να συνεννοηθείς για να βγάλεις τα δυσκολότερα επίπεδα, η ευχαρίστηση γινόταν απογοήτευση.
Με τον ερχομό του Nintendo Switch 2, η ομάδα ανάπτυξης του Splatoon είπε να ξεφύγει λίγο από το VS multiplayer της σειράς και να συνθέσει κάτι πιο “απαλό”, κάτι που παίρνει έμπνευση από το Single Player κομμάτι της σειράς όπως το Story Mode και τα διάφορα modes των εκάστοτε αντίστοιχων expansions. Έτσι κάπως, γεννήθηκε το Splatoon Raiders, ένα διαφορετικό πείραμα που ήταν πιο ευχάριστο απ’ότι περιμέναμε, αν και θα μπορούσε και αυτό με τον τρόπο του να είναι ένα ακόμα expansion παρά μια αυτόνομη κυκλοφορία.
Η ιστορία του Raiders είναι πιο χαλαρή αλλά εξακολουθεί να συμβαίνει σε έναν κατεστραμμένο κόσμο όπου η ανθρωπότητα θάφτηκε κάτω από τόνους νερού. Οι Deep Cut, η ομάδα που είδαμε στο Splatoon 3, επιστρέφει για να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, να αναζητά θησαυρούς και αυτή την φορά το κάνει σε μια αποκομμένη ήπειρο, εκεί που αχαρτογράφητα νησιά κρύβουν κινδύνους αλλά και, σωστά καταλάβατε, θησαυρό. Παίζουμε είτε ως Inkling είτε ως Octoling στον ρόλο ενός μηχανικού που ταξιδεύει στο αρχιπέλαγος των Spirhalite μαζί με τους Deep Cut. Η Shiver, ο Frye και ο Big Man μας συνοδεύουν, μας εξηγούν το setup, σχολιάζουν και μας κάνουν παρέα χωρίς να παίρνουν το πάνω χέρι στην αφήγηση. Τα cutscenes είναι λίγα, σύντομα και ξεκάθαρα αλλά έχουν πολλή κοινή φλέβα με τα αντίστοιχα του προηγούμενου παιχνιδιού.
Ξεκινάμε από μια βάση επιχειρήσεων, όπου αναβαθμίζουμε τον εξοπλισμό μας, φτιάχνουμε builds και ενισχύουμε το Bot Buddy μας, ένα ρομπότ το οποίο μας συνοδεύει στα Raids για να μαζέψουμε θησαυρό και Shards (τα οποία έχουν την εμφάνιση ενός αυγού καρχαρία). Κάθε raid είναι στην ουσία ένα απομονωμένο επίπεδο με συγκεκριμένο στόχο, εχθρούς και λάφυρα. Άλλα είναι απλά και γραμμικά, άλλα έχουν συγκεκριμένο χρόνο που πρέπει να καθαριστούν, άλλα μας βάζουν να μαζέψουμε power eggs μέσα σε πίεση συνεχόμενων κυμμάτων, άλλα μας κλειδώνουν σε ένα συγκεκριμένο όπλο και μας αναγκάζουν να δουλέψουμε με ό,τι υπάρχει. Πάνω από όλα, το Raiders είναι μια μίξη της λογικής των Quest-based αποστολών παιχνιδιών όπως το Monster Hunter με το loot-based στόχο των looter shooters. Τα Salmonids παραμένουν οι βασικοί εχθροί μας ενώ προσπαθούμε να μαζέψουμε αυγά και shards, τα Briny Scrolls που θα βρούμε ξεκλειδώνουν νέα raid types, τα ink tanks μας μοιράζονται σε τρεις κατευθύνσεις build (Power, Speed, Tactical) και τα Relic Powers δίνουν πραγματική βαρύτητα στις επιλογές μας. Παράλληλα, τα Showstoppers λειτουργούν ως τα ultimate abilities και όταν τα έχουμε ξεκλειδώσει σωστά, αλλάζουν πραγματικά το πώς αντιμετωπίζουμε μια μάχη, ειδικά όταν η οθόνη γεμίζει Boss Salmonids.
Στον πυρήνα του το gameplay έχει όλα τα assets της σειράς, κάτι που φαίνεται τόσο στα μοντέλα των πρωταγωνιστών όσο και στον τρόπο που παίζουμε. Όλα τα βασικά στοιχεία είναι παρόντα και αν έχουμε παίξει κάποιο άλλο από τα τρία παιχνίδια τότε δεν χρειαζόμαστε καν τα tutorials που υπάρχουν εδώ. Η μάχη είναι η τυπική, με τα όπλα να ρίχνουν μελάνι το οποίο κάνει ζημιά αλλά δημιουργεί και δρόμους για να κολυμπήσουμε μέσα ενώ η κίνηση από μόνη της είναι εξίσου γνώριμη. Το ink swimming, το squid roll, το squid surge, όλα όσα αγαπήσαμε από το Splatoon 3 μεταφέρονται εδώ σχεδόν άθικτα και συνδυάζονται με ένα level design που τα εκμεταλλεύεται. Σκαρφαλώνουμε τοίχους βάφοντάς τους, ξεφεύγουμε από το πλήθος των εχθρών βουτώντας στη δική μας μπογιά, βγαίνουμε και χτυπάμε από ασυνήθιστες γωνίες, διαβάζουμε το πεδίο μάχης με τρόπο που κανένα άλλο shooter δεν επιτρέπει. Η ίδια αίσθηση ελευθερίας που θυμόμαστε από τη σειρά συνεχίζει να είναι εδώ, μεταφρασμένη σε ένα context όπου το ζητούμενο είναι η επιβίωση απέναντι σε ένα περιβάλλον που θέλει να μας τσακίσει, σε μια παρόμοια φλέβα με τα Salmon Runs. Ακόμα και μετά από δεκάδες ώρες, η εναλλαγή ανάμεσα στην ανθρώπινη μορφή και αυτή του μαλάκιου παραμένει από τους πιο ικανοποιητικούς μηχανισμούς που έχει προσφέρει shooter τα τελευταία χρόνια.
Αυτό που δεν περίμενα να δω, κυρίως λόγω της εμπειρίας μου με την σειρά, είναι η ύπαρξη τριών διαφορετικών κλάσεων. Στην πρώτη ώρα του παιχνιδιού, ο πρώτος θησαυρός που βρίσκουμε έχει τρεις ξεχωριστές δεξαμενές. Κάθε δεξαμενή αντιστοιχεί σε ένα αρχέτυπο. Επιλέγουμε αν θέλουμε ένα tank προσανατολισμένο στην αντοχή και τη μεγάλη ζημιά, κάτι που δίνει έμφαση στην ταχύτητα και το mobility, ένα πιο power-based build που βρίσκεται κάπου στην μέση ή έναν πιο tactical συνδυασμό με support εργαλεία. Οι αναβαθμίσεις είναι πολλές, τα Relic Powers έχουν πραγματικό βάρος και ο πειραματισμός ανταμείβεται. Αν κολλήσουμε σε ένα σημείο, το πρόβλημα σπάνια είναι η δυσκολία. Συνήθως είναι η αδράνεια, το ότι δεν έχουμε δοκιμάσει διαφορετική προσέγγιση.
Όπως είπαμε, στο επίκεντρο της εμπειρίας βρίσκεται το Mission-based gameplay με το κλασικό μοτίβο του Splatoon. Τα raids, τα tanks, τα όπλα και ειδικά τα Gadgets είοναι όλα αυτά που θα μας κρατήσουν απασχολημένους καθόλη την διάρκεια. Το theorycrafting υπάρχει και εδώ, έως έναν βαθμό και πολλές φορές ωθούμαστε στο να δημιουργούμε συνεχώς νέους συνδυασμούς. Από τα υπάρχοντα εργαλεία, το προσωπικά μου είναι το Power Tank, κυρίως λόγω των Gadgets αφού το το Splatchet και τα Splatellites θυμίζουν πάρα πολύ Survivor-likes.
Ο τρόπος που παίζεται το Raiders είναι εξαιρετικά διασκεδαστικός, ειδικά για τους λάτρεις της σειράς. Ο τρόπος που δομείται είναι λίγο πιο προβληματικός. Πολλά raids μοιάζουν μεταξύ τους. H λούπα του “πάμε στο νησί, καθαρίζουμε την περιοχή, μαζεύουμε το loot, γυρνάμε πίσω, αναβαθμίζουμε” δουλεύει πολύ καλά τις πρώτες ώρες, όσο όμως προχωράμε κάπου χάνει την γοητεία του, ειδικά αν πάμε για 100% completion. Η ποικιλία των raid types βοηθάει, τα special challenges με τους περιορισμούς φέρνουν φρέσκες στιγμές, το level design όμως στα κανονικά raids είναι, ας το πούμε ευθέως, γραμμικά βασικό. Υπάρχουν διάφορα raids που απλά μας πάνε σε Sublevels ενώ άλλα μας βάζουν αντιμέτωπους με προκλήσεις που ανταμείβουν με υλικά για να επεκτείνουμε την βάση μας και πολλά από αυτά θυμίζουν τα single-player modes της τριλογίας.
Όλο αυτό όμως δεν θα το κάναμε αν δεν υπήρχαν τα relics να αποτελούν και την αφορμή. Tα Relics είναι στην ουσία κομμάτια θησαυρού. Κάθε Relic έχει αξία και καθώς αυτή η αξία ανεβαίνει ξεκλειδώνουμε νέους τίτλους στο στυλ του Salmon Run, που με τη σειρά τους μας ανεβάζουν τον πολλαπλασιαστή των Shards ακόμα περισσότερο. Πάνω σε αυτό, κάθε Relic προσφέρει και παθητικές ικανότητες, σε λογική πολύ κοντά σε εκείνη των ρούχων στο Splatoon 3, με τη διαφορά ότι εδώ μπορούμε να έχουμε μέχρι πέντε εξοπλισμένα ταυτόχρονα. Σε αυτά προστίθενται τα όπλα που μαζεύουμε από τα raids, χαρακτηριστικά από ολόκληρη την τριλογία, με τυχαία stats και ικανότητες που κάνουν το κάθε run λίγο διαφορετικό από το προηγούμενο. Το εξυπνότερο στοιχείο του συστήματος είναι πώς ορισμένα raids επιβραβεύουν έμμεσα αυτούς που δεν κολλάνε σε ένα Tank. Για να ξεκλειδώσουμε το σύνολο των Relics που προσφέρουν ορισμένα raids, χρειάζεται να παίξουμε με όλα τα Tanks από μια φορά, κάτι που σημαίνει ότι ακόμα και τα υπόλοιπα gadgets πρέπει να τα κρατάμε ανανεωμένα.
Τα boss fights είναι μια πιο περίπλοκη ιστορία. Όποιος έχει παίξει τα single-player campaigns των mainline Splatoon θυμάται εκείνη τη Zelda-like ποιότητα των αφεντικών, εκείνη την ανάγκη να καταλάβουμε πρώτα πώς να τους χτυπήσουμε πριν καν βγάλουμε το όπλο. Εδώ, τα περισσότερα bosses, ξεχωρίζουν μεν από τα μικρότερα bossάκια της σειράς, αλλά πέρα από το design και την διαφορά στην εμφάνισή τους, στο Raiders είναι απλά… σφουγγάρια στα οποία πρέπει να πλοηγηθούμε την στιγμή που ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Έχουν πολλή ζωή, ζητούν συγκέντρωση και σωστές γωνίες, δεν έχουν όμως αυτή τη διάσταση γρίφου που είχαν παλιότερα ειδικά όταν πρέπει απλά να βαράμε άμυαλα μέχρι να πέσουν.
Από την άλλη, τα mini-bosses προέρχονται καθαρά από το Salmon Run οπότε αν τα έχουμε αντιμετωπίσει μια φορά στο παρελθόν, μπορούμε με ευκολία και τώρα. Ανάμεσά τους μπορεί να βρούμε και ορισμένα που ξεχωρίζουν είτε με το ιδιαίτερο design τους είτε με έξτρα κινήσεις. Θα εξαιρέσουμε δύο ή τρία που κατάφεραν να μας εντυπωσιάσουν με το design τους είτε με τις ανανεωμένες επιθέσεις τους όμως στην πλειοψηφία τους είναι απλά εμπόδια στην πρόοδό μας και όχι κάτι φρέσκο ή εντυπωσιακό.
Κάτι που κάπως με ενόχλησε είναι η υλοποίηση του co-op. Στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, στο Salmon Run συγκεκριμένα, είχαμε την επιλογή να μπούμε μαζί με άλλους παίκτες ανά πάσα στιγμή. Εδώ όμως τα πράγματα κάπως αλλάζουν. Το παιχνίδι διαμορφώνει τη δυσκολία ανάλογα με το πόσοι παίκτες είναι στην αποστολή και το κάνει αρκετά ισορροπημένα. Ο συντονισμός με τους άλλους ρόλους δίνει βάθος που το solo mode δεν αγγίζει. Ωστόσο, αν δεν έχουμε άλλους φίλους για να παίξουμε μαζί, αν ζητήσουμε βοήθεια από το διαδίκτυο, από ξένους παίκτες, τότε μετά την ολοκλήρωση της εκάστοτε αποστολής δεν μπορούμε να ξανακαλέσουμε παίκτες για 30 λεπτά.
Οκευ, δεν λειτουργεί το Co-op όπως γνωρίζουμε αλλά για αυτό δεν μπορούμε να κρατήσουμε κακία. Αυτό διότι το Raiders διατηρεί την ελκυστική παρουσίαση των προκατόχων του με καθαρά, χρωματιστά, σχεδόν παιδικά γραφικά μεταφρεσμένα σε πιο ήρεμα, τροπικά τοπία. Δεν είναι το άλμα που είδαμε στο Mario Kart World ή το Donkey Kong Bananza, όπου καταλαβαίναμε ότι η νέα κονσόλα κάνει πράγματα που το Switch 1 δεν θα άντεχε. Το Raiders θα μπορούσε πιθανώς να τρέξει με κάποιους συμβιβασμούς και στο παλιότερο hardware και να μην αποτελεί αποκλειστικότητα στερώντας την εμπειρία από άλλους παίκτες. Είναι μια αδυναμία που δεν μπόρεσε να αγνοήσω ειδικά όταν μιλάμε για exclusive τίτλο του Switch 2, ακόμα και όταν η τιμή του είναι αρκετά χαμηλότερη από τα κανονικά first-party tags της Nintendo.
Τι κάνει όμως το Splatoon να ξεχωρίζει; Θα μου πείτε, “Καλά ρε Πάνο, δηλαδή μας λες ότι αυτό είναι ένα Splatoon 3 μεταμφιεσμένο;”. Η απάντηση εδώ είναι και ναι και όχι. Ο πυρήνας του Raiders έχει όλα τα συστατικά του Splatoon όμως διαφοροποιείται στο αίσθημα ευχαρίστησης που προσφέρει. Απευθύνεται κυρίως σε όσους αναζητούσαν μια πιο μοναχική εμπειρία, μια επέκταση στο single-player περιβάλλον της σειράς αλλά και σε εκείνους που αρέσκονται στο να παίζουν κάτι πιο “arcade-y”.
H παιδική αλλά παράλληλα έντονη αίσθηση του Splatoon είναι εδώ. Χρώματα, ορδές ψαριών, “splats” εδώ και εκεί και γρήγορο κολύμπι μέσα στο μελάνι. Οι περιβαλλοντικοί, ή πιο σωστά platforming, γρίφοι επιστρέφουν και σε ορισμένες περιπτώσεις μας δείχνουν ένα παράθυρο του “τι θα μπορούσε να ήταν”. Ορισμένα αφεντικά για παράδειγμα, έχουν μερικές μικρές αλλαγές που κάνουν μεγάλη διαφορά όπως το Fish Stick που πλέον έχει μια βάνα που κατεβάζει το ύψος του. Τέτοιες μικρές λεπτομέρειες προσφέρουν μια φρέσκια εντύπωση στην ανακάλυψη και καταφέρνουν να μας δώσουν κάτι νέο. Και όταν φτάσουμε προς το τέλος της εμπειρίας, το να ανακαλύπτουμε νέα builds ή όπλα και να φτάνουμε τεράστια damage numbers και συνεχόμενα splats ενάντια στα αφεντικά και τις ορδές που έρχονται, προκαλούν αυτή την έκρηξη σεροτονίνης που τα horde-based games κατορθώνουν να μας δώσουν.
Υπάρχει αυτό το αίσθημα του “ένα raid ακόμα”, κάτι που γίνεται πιο έντονο όσο βλέπουμε τα Salmonids να “σκάνε” στην οθόνη μας. Το looting βάζει και αυτό το λιθαράκι του αφού όσο μαζεύουμε όπλα διαπιστώνουμε πως η κλασική λούπα παιχνιδιών όπως το Diablo, που βρίσκεις ένα όπλο που θα τροποποιήσει έστω και ελάχιστα το build σου, προσφέρει το κάτι εθιστικό. Βέβαια δεν λείπουν και τα ψεγάδια με πιο σημαντικό την ορατότητα, καθώς σε μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας η οθόνη γεμίζει γρήγορα με εχθρούς με αποτέλεσμα αυτή να μειώνεται σε αισχρά επίπεδα όταν έχουμε δεχθεί αρκετή ζημιά. Πέθανα πολλές φορές έτσι…
Ακόμα και έτσι όμως, με όλη αυτή την “μαγεία” και το εθιστικό gameplay, η συνολική υλοποίηση μοιάζει περισσότερο με πείραμα, με προετοιμασία για το επόμενο παιχνίδι της σειράς, παρά με ένα next-gen τίτλο. Δεν μπορώ να αποβάλλω την εντύπωση πως έχουμε ένα μεγάλο expansion παρά έναν αυτόνομο τίτλο ακόμα και όταν όλα τα στοιχεία του δείχνουν το αντίθετο. Είναι διασκεδαστικό στο ρυθμό του, στους μηχανισμούς του, στην κίνηση, στο loot. Δίνει όμως την αίσθηση της ασφάλειας. Το Splatoon πάντα ήταν η σειρά της Nintendo που έβγαινε πιο έξω από τα καθιερωμένα, εκείνη που πειραματιζόταν με το concept, την παρουσίαση και τη γενικότερη προσωπικότητα της. Το Raiders, ενώ έχει την εμφάνιση και την κίνηση της σειράς, στη δομή του κινείται σε πιο δοκιμασμένα μονοπάτια. Είναι ένα λειτουργικό loot-based action παιχνίδι που θα μπορούσε να έχει και άλλη IP και να δούλευε το ίδιο καλά.
Όμως, ακόμα και έτσι, δεν αναιρείται η αξία του. Το Raiders είναι από τα πιο σταθερά action RPG που έχουμε παίξει στο Switch 2 και καταφέρνει να ξεχωρίσει από το πόσο αρμονικά συνδυάζει τα loot loops, την ποικιλία των builds και την αγαπημένη κίνηση της σειράς. Αναγνωρίζω πλέον πως αγαπάω παιχνίδια όπως τα Survivor-likes, τα Roguelikes ή πιο arcade-y τίτλους γιατί μου επιτρέπουν να “κλείνω τον εγκέφαλο” μου και να διασκεδάζω με τους αυξανόμενους αριθμούς και το ατελείωτο loot. Αν και το Raiders απαιτεί περισσότερη σκέψη, είναι απολύτως ικανό να “ξύσει” εκείνο το σημείο του εγκεφάλου μας.
Συμπέρασμα
Γενικότερα, το Splatoon Raiders δείχνει ότι η σειρά μπορεί να λειτουργήσει και εκτός του competitive multiplayer της. Αποτελεί σίγουρα ένα πείραμα, μια δοκιμή για ενδεχόμενες προσθήκες στο τέταρτο παιχνίδι της mainline σειράς που όμως παίζει με αρκετή ασφάλεια. Είναι επίσης η υπενθύμιση ότι μια πρώτη προσπάθεια σε ένα καινούριο genre σπάνια βγαίνει τέλεια.
Αυτό που έχουμε στα χέρια μας είναι ένα πολύ καλό και πολύ ευχάριστο spin-off με ξεχωριστή προσωπικότητα, που θα μπορούσε να ήταν σπουδαίο αν έπαιρνε περισσότερα ρίσκα με το level design και τα boss designs του. Για ό,τι υπάρχει εδώ όμως και για την τιμή στην οποία μας το προσφέρει η Nintendo, δεν χάνουμε τίποτα δοκιμάζοντάς το.
Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της CD Media S.A. και της Nintendo για τους σκοπούς αυτής της κριτικής.
Splatoon Raiders
Η πρώτη προσπάθεια της Nintendo EPD να μετακινήσει το Splatoon εκτός competitive multiplayer πετυχαίνει στους μηχανισμούς, στην κίνηση και στο "loot loop", μας αφήνει όμως θέλοντας κάτι πιο ριζοσπαστικό στη δομή των raids και των boss fights. Ένα πολύ διασκεδαστικό spin-off που παίζει λίγο πιο ασφαλές από ό,τι θα μπορούσε αλλά παραμένει εξαιρετική πρόταση για το καλοκαίρι.
Τα καλά
- Πολλές επιλογές για customisation
- Διασκεδαστικά επίπεδα δυσκολίας
- Το αγαπημένο gameplay επιστρέφει δυνατότερο
- Οι φίλοι της σειράς θα αναγνωρίσουν πολλά στοιχεία αμέσως
- Τα Salmonid bosses είναι τρομακτικά και με ωραίο design αλλά...
Τα όχι και τόσο καλά
- ...είναι εκνευριστικά bullet sponges
- Μοιάζει περισσότερο με πείραμα παρά με κάτι τελείως φρέσκο
- Το multiplayer περιορίζεται αρκετά
