Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια, είχα πάει καλεσμένος, δημοτικό τώρα, σε ένα πάρτυ μιας συμμαθήτριάς μου. Είχε ένα Playstation 1 με ελάχιστα παιχνίδια αλλά ένα από αυτά είχε τραβήξει την προσοχή σε εμένα και μερικούς ακόμα. Ήταν το Croc, αλλά αδυνατώ να θυμηθώ αν ήταν το πρώτο ή το δεύτερο. Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά όμως ήταν ότι μου άρεσε σαν παιχνίδι και το ζήλεψα, ειδικά όταν δεν το αγόρασα ποτέ. Δεν είχα δικά μου λεφτά βλέπετε. Φτάνοντας στο σήμερα, αυτό έχει αλλάξει ριζικά καθώς μπορώ να πάρω ό,τι θέλω όποτε το θέλω. Άλλες φορές είμαι πιο τυχερός και αποκτώ πρόσβαση σε νοσταλγικούς τίτλους που με ταξιδεύουν στην πιο “αθώα” περίοδο της ζωής μου.
Μέχρι σήμερα, ο Crash και ο Spyro λάβανε τις νοσταλγικές, remade τριλογίες τους εδώ και χρόνια, την ώρα που ο μικρός πράσινος κροκόδειλος της Argonaut περίμενε στο περιθώριο, παρά τα εκατομμύρια αντίτυπα που είχε πουλήσει το πρώτο του παιχνίδι. Μετά το remaster του Legend of the Gobbos ήρθε η σειρά του sequel που λίγο-πολύ δεν διαφέρει ιδιαίτερα αλλά σίγουρα ξεχωρίζει γιατί το Croc 2 ήταν το παιχνίδι που προσπάθησε να αλλάξει σχεδόν όλη τη συνταγή της σειράς δανειζόμενο ιδέες από τους “αντιπάλους” του.
Η ιστορία του Croc 2: Kingdom of the Gobbos ξεκινά λίγους μήνες μετά το πρώτο παιχνίδι, με τον Professor Gobbo να γίνεται μάρτυρας της ανάστασης του Baron Dante από τους Dantinis και να καταλήγει αιχμάλωτος επειδή είδε περισσότερα απ’ όσα έπρεπε. Την ίδια ώρα ο Croc παίζει αμέριμνος στην παραλία του Gobbo Valley και βρίσκει ένα μήνυμα μέσα σε μπουκάλι, γραμμένο από ένα ζευγάρι που ψάχνει το χαμένο του παιδί και σφραγισμένο με το αποτύπωμα ενός κροκόδειλου. Ο King Rufus τον συμβουλεύει να αναζητήσει άλλα Gobbos μακριά από το νησί, εκείνα στήνουν μια αυτοσχέδια τραμπάλα, ένα από αυτά ρίχνει έναν βράχο στη μία άκρη και ο Croc εκτοξεύεται κατευθείαν στο Mainland.
Στο Mainland τα Gobbos ξέρουν ήδη τον Croc από τη φήμη του, σαν ο μικρός μας ήρωας να έγινε θρύλος χωρίς να το πάρει είδηση, ενώ ο Dante στέλνει τα τσιράκια του να του κλείσουν τον δρόμο. Η πορεία κορυφώνεται με μια τελική μάχη όπου προστατεύουμε τον Professor όσο εκείνος ανοίγει την πύλη που θα στείλει τον Dante πίσω στη N’th Dimension. Η επανένωση του Croc με την οικογένειά του είναι μια ζεστή στιγμή, που όμως χαλάει αμέσως από μια σκηνή με τον Dante να κλέβει τα αυγά των γονιών του. Ω, σωστά…Spoilers…ή μήπως όχι πλέον;
Η μεγαλύτερη αλλαγή σε σχέση με το πρώτο Croc βρίσκεται στη δομή, αφού τα levels μοιράζονται πλέον σε τέσσερα χωριά που λειτουργούν ως ανοιχτά hub worlds, σε μια παρόμοια λογική με το κάστρο του Super Mario 64 ή τους αντίστοιχους κόσμους του Spyro και Crash. Μέσα σε κάθε χωριό μιλάμε με τα Gobbos και παίζουμε τα levels με όποια σειρά θέλουμε, με τις αποστολές να ξεκινούν από τη διάσωση ενός Gobbo από ατσάλινο κλουβί και να φτάνουν μέχρι το κυνηγητό ενός Dantini που έκλεψε κάποιο σάντουιτς. Στα μισά levels ανοίγει το πρώτο boss και όταν τα ολοκληρώσουμε όλα περνάμε στο δεύτερο, που οδηγεί στο επόμενο χωριό.
Τα ίδια τα hubs κρύβουν μερικές μικρές δραστηριότητες που σπάνε λίγο την ροή των επιπέδων. Συμμετέχουμε σε mini-games όπως το μάζεμα των κομματιών ενός χιονάνθρωπου στο Cossack Village και έναν διαγωνισμό ρεψίματος στο Inca Village ή ένα διαγωνισμό πηδήματος και όταν τις ολοκληρώνουμε μαζεύουμε από κάθε ένα κάπου στα 100 crystals. Αυτά είναι και το βασικό νόμισμα του παιχνιδιού, νόμισμα με το οποίο μπορούμε να αγοράσουμε αντικείμενα και αναβαθμίσεις.
To Remaster συνεχίζει να μετρά 40 επίπεδα, εκ των οποίων τα 9 έρχονται μετά το τέλος της ιστορίας. Ανάμεσά στα διάφορα επίπεδα ξεχωρίζουν ορισμένα levels που είναι αρκετά μεγάλα και δύσκολα, διαφορετικά ή ιδιαίτερα όπως πίστες με kart, με χρονομετρημένες διαδρομές ανάμεσα σε βόμβες και αναμμένα φιτίλια για να σώσουμε τα Gobbos πριν τιναχτούν στον αέρα.
Στο κομμάτι του βασικού gameplay, ο Croc χτυπά με την ουρά του σε πλήρη περιστροφή 360 μοιρών, κάνει stomp για να σπάσει ξύλινα κιβώτια και σκαρφαλώνει, κολυμπά ή κρέμεται από σχοινιά και μπαλόνια, όμως η πιο αισθητή προσθήκη είναι πως πλέον σηκώνει και πετάει αντικείμενα. Αυτό φαίνεται παντού, από τα βαρέλια και τα κιβώτια TNT μέχρι τα μωρά Gobbos που πρέπει να μεταφέρουμε στο παρκάκι τους, ενώ σχεδόν τα μισά bosses τα νικάμε ρίχνοντάς τους πράγματα, κάτι που δίνει στις μάχες και έναν πιο παιχνιδιάρικο τόνο.
Τα νέα άλματα είναι το σημείο όπου η εμπειρία γίνεται πιο ανάμεικτη, μιας και το triple jump λειτουργεί στην πράξη ως ψηλό άλμα και το χρησιμοποιούμε σε πάρα πολλά σημεία, ενώ το flip jump υποτίθεται πως καλύπτει μεγάλες αποστάσεις χωρίς όμως να μας αφήνει καμία διόρθωση στον αέρα με αποτέλεσμα να γίνεται σχεδόν άχρηστο. Η ηλικία του παιχνιδιού φαίνεται περισσότερο στην αντίληψη του βάθους, που αρκετές φορές μας κάνει να υπολογίζουμε λάθος την απόσταση από μια πλατφόρμα και να προσγειωνόμαστε δίπλα της ή στο πότε πρέπει να πηδήξουμε για να πιάσουμε ένα διαμάντι. Το ίδιο ισχύει και για τις επιθέσεις, αφού ούτε το χτύπημα με την ουρά ούτε το stomp δίνουν feedback, οπότε συχνά δεν είμαστε σίγουροι αν πετύχαμε τον εχθρό μέχρι να τον δούμε να χάνεται. Και μιας και μιλάμε για εξαφανίσεις, οι νικημένοι εχθροί σβήνουν αφήνοντας πίσω μόνο δυο μάτια που αναβοσβήνουν σαν τα φαντασματάκια του Pac-Man.
Μέσα στους διάφορους κόσμους και πίστες που θα επισκεφθούμε θα βρούμε όπως προανέφερα και ορισμένα Kart levels που είναι εμπνευσμένα από το Diddy Kong Racing και αυτό φαίνεται στην ποικιλία τους. Θα βρεθούμε πάνω σε mine cart που κινείται μόνο του ενώ εμείς γέρνουμε και πηδάμε, σε βάρκα, πάνω σε μια γιγάντια χιονόμπαλα, σε αερόστατο που ρίχνει παγάκια, σε ανεμόπτερο που ανεβαίνει με τα θερμικά ρεύματα και τελικά σε ένα αεροπλανάκι με πολυβόλα για την αναμέτρηση με τον Dante.
Σε αυτά που άλλαξαν σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι είναι και το σύστημα υγείας, αφού ο Croc ξεκινά με τρεις καρδιές, χάνει μία με κάθε χτύπημα ή πτώση σε λάκο και μπορεί να φτάσει έως τις εννέα μαζεύοντας Heart Pots. Ζωές δεν υπάρχουν πια και όταν αδειάσουν οι καρδιές επιστρέφουμε στο hub με αποτέλεσμα να πρέπει να παίξουμε όλο το level από την αρχή, ενώ τα crystals παύουν να μας προστατεύουν και λειτουργούν μόνο ως το νόμισμα για το μαγαζί του Swap Meet Pete, όπου πέρα από τα χρήσιμα gadgets μπορεί να μας μεταφέρει και από χωριό σε χωριό με την κρυστάλλινη σφαίρα του. Τα checkpoints έρχονται με τη μορφή του Save Gong, που το ενεργοποιούμε με ένα χτύπημα της ουράς και λειτουργούν κυρίως ως αναπλήρωση υγείας παρά πραγματικό respawn point.
H Remastered έκδοση φέρνει και τρεις διαφορετικές επιλογές για το πως μπορούμε να ξεκινήσουμε το παιχνίδι. Το Classic 1999 κρατά την ισορροπία ακριβώς όπως ήταν στις κονσόλες το 1999 και είναι η πιο σκληρή πρόκληση, το Classic 2000 φέρνει τις αλλαγές που είχε κάνει η έκδοση PC του 2000, ενώ το Remastered προσθέτει αυτόματα checkpoints και κρατά την πρόοδο στους bonus στόχους όταν ξαναπαίζουμε ένα level. Η ίδια η ομάδα προτείνει το Remastered για όσους παίζουν το Croc 2 πρώτη φορά και συμφωνώ απόλυτα, γιατί ένα level χωρίς αυτόματα checkpoints μπορεί να γίνει πραγματική δοκιμασία νεύρων.
Κάθε level κρύβει 100 crystals και πέντε Colour Crystals που ανταμείβουν με ένα Golden Gobbo, ενώ με όλα τα Golden Gobbos ενός χωριού ανοίγει ένα μυστικό level με ένα Jigsaw Piece. Τα Jelly Jumps έχουν τη δική τους πλάκα, αφού το Strawberry που δίνει το ψηλότερο άλμα το χρειαζόμαστε μόνο μία φορά σε όλο το παιχνίδι, ενώ δίπλα τους στέκονται τα Gummi Savers Jumps, τραμπολίνα που ήταν το product placement της Nabisco στο αυθεντικό παιχνίδι, με το remaster να μας αφήνει να διαλέξουμε από τις ρυθμίσεις αν θα βλέπουμε τα γλυκάκια της εποχής ή τα jelly.
Το μουσείο της Argonaut
Η Argonaut Games έστησε για ακόμα μία φορά και ένα ψηφιακό μουσείο, το Croc2pedia, με υλικό από την παραγωγή που θεωρούνταν χαμένο και το οποίο, προσωπικά, βρήκα σχεδόν εξίσου ενδιαφέρον με το ίδιο το παιχνίδι. Η ενότητα Cro2mentary ξεκλειδώνει σταδιακά όσο παίζουμε και ξεκινά με 13 βίντεο με δημιουργούς και ιδρυτές της Argonaut να διηγούνται πώς στήθηκε το Croc 2. Παράλληλα θα βρούμε ολόκληρα τα design documents, χαρακτήρες και levels που κόπηκαν, E3 builds, animation tests, εργαλεία της εποχής όπως το Deluxe Paint και ένα minigame με τίτλο “Halt the Armada“, ενώ στα soundtracks βρίσκονται το αυθεντικό OST, η μουσική της έκδοσης του Game Boy Color και τα demos των Spiralmouth με το όνομα “Croc-apella”.
Στις πιο ωραίες λεπτομέρειες της εποχής έχουμε και την ενότητα Swap Meet, με το Treasure Chest της να περιέχει το Gold Award που έδωσε η Sony στη Fox Interactive για τις 250.000 πωλήσεις του Croc 2 στο PlayStation, ένα airbrushed PS1 και το σενάριο της γραμμής 1-900, όπου οι παίκτες πλήρωναν για να πάρουν βοήθεια στους γρίφους (κάτι που σήμερα μάλλον θα λέγαμε microtransaction).
Retro ή Remastered
Για μια ακόμα φορά, ο τίτλος δοκιμάστηκε στο Switch 2, εκεί όπου τρέχει άνετα στα 60fps με το anti-aliasing στο μέγιστο, οπότε οι άκρες είναι λείες και η εικόνα πολύ πιο καθαρά απ’ ό,τι θα περιμέναμε σε ένα Switch 1, χωρίς να χάνεται η νοσταλγική αίσθηση πως έχουμε μπροστά μας ένα παιχνίδι του 1999. Από τις ρυθμίσεις μπορούμε να αλλάξουμε ανάμεσα σε Retro και Remastered εμφάνιση ή να ενεργοποιήσουμε φίλτρα όπως CRT και VGA. Προσωπικά προτείνω το Retro Style, γιατί τα Remastered visuals μπορεί να δείχνουν καλύτερα τον σχεδιασμό του κόσμου, όμως ταυτόχρονα φανερώνουν πόσο επίπεδα είναι όλα, ενώ στο Retro το terrain και τα αντικείμενα παίρνουν μια pixelated υφή που δένει πολύ καλύτερα με την εποχή από την οποία προέρχεται το παιχνίδι. Οι χαρακτήρες από την άλλη, οποιοδήποτε visual mode και αν επιλέξουμε, έρχονται με τα λεία textures και το “σφιχτό” anti-aliasing σε σημείο που υπάρχει αισθητή αντίθεση.
Τα levels φορτώνουν τη γεωμετρία τους δυναμικά, οπότε τα περιβάλλοντα είναι μεγάλα και ενιαία, χωρίς πόρτες και loading στο ενδιάμεσο. Κάθε χωριό έχει το δικό του πολιτισμικό θέμα την στιγμή που τα Gobbos, που στο πρώτο παιχνίδι ήταν απλά συλλεκτικά pixelated sprites, έγιναν πολυγωνικά μοντέλα και κάθε φυλή φορά τα ρούχα του θέματός της, από ναυτικές στολές μέχρι γούνες και ρωσικά παλτά, ενώ οι Dantinis μεγάλωσαν και έγιναν πιο επιβλητικοί, με λιγότερες όμως παραλλαγές.
Οι διάλογοι αντίστοιχα εμφανίζονται ως κείμενο με ακατάληπτα μουρμουρητά στη θέση της φωνής, σε μια ίδια φλέβα με το Banjo-Kazooie, όπου ήταν μια ακόμα από τις επιρροές της Argonaut τότε. Τα cutscenes από την άλλη είναι επτά, λιγότερα από τα σχεδόν είκοσι του πρώτου παιχνιδιού, όμως μεγαλύτερα και πιο προσεγμένα, με αποτέλεσμα οι σημαντικές στιγμές της ιστορίας να έχουν περισσότερο χώρο να αναδειχθούν.
Συμπέρασμα
Όπως και με το πρώτο remaster, το Croc 2: Kingdom of the Gobbos Remastered είναι μια επανέκδοση που σέβεται το υλικό της τόσο πολύ ώστε καμιά φορά να σέβεται και τα λάθη του, κάτι που εξαρτάται από εμάς αν θα το δούμε ως αρετή ή ως πρόβλημα. Η δομή με τα χωριά, η ποικιλία των επιπέδων, οι τρεις τρόποι παιχνιδιού και το Croc2pedia το κάνουν ένα πολύ γεμάτο πακέτο, την ώρα που τα ψεγάδια του παρελθόντος μας θυμίζουν συνεχώς πως παίζουμε κάτι σχεδιασμένο για το 1999.
Ο Crash και ο Spyro μπορεί να πήραν τις επανεκδόσεις τους νωρίτερα, όμως ο Croc πήρε μία από τους ανθρώπους που τον δημιούργησαν, με όλη την ιστορία του να βρίσκεται μια επιλογή μακριά στο μενού. Είναι μια αρκετά καλή επιλογή για όσους δεν έχουν παίξει κάποιο παιχνίδι της σειράς του τότε, αλλά σίγουρα δεν έχουν αυτόν τον νοσταλγικό τόνο που ψάχνουμε απεγνωσμένα, κυρίως λόγω της μοντερνοποίησής του σε ορισμένα κομμάτια του.
Croc 2: Kingdom of the Gobbos
Η Argonaut επαναφέρει το Croc 2 με το κλασικό αγαπημένο gameplay, ορισμένες βελτιώσεις και ένα πλούσιο ψηφιακό μουσείο. Η δομή με τα τέσσερα χωριά και τις εκπλήξεις κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό, όμως τα ψεγάδια του παρελθόντος θέλουν υπομονή.
Τα καλά
- Classic 1999, Classic 2000 & Remastered Modes
- Ποικιλία στα επίπεδα & τα hubs
- Πλούσιο υλικό ανάπτυξης
- Καθαρή εικόνα στα 60fps με εξαιρετικό Retro mode
Τα όχι και τόσο καλά
- Προβληματική αντίληψη του βάθους
- Ελάχιστο feedback στις επιθέσεις
- Σαν τίτλος δείχνει την ηλικία του
