Denshattack! Review

To Olli Olli World, το Jet Set Radio και πιο πρόσφατα το Bomb Rush Cyberfunk αποτελούν παιχνίδια που διαφέρουν αρκετά κυρίως λόγω του στυλ τους αλλά και του γενικότερου gameplay του. Ιδιαίτερα μουσικά κομμάτια, μεγάλη χρωματική παλέτα, ιδιαίτερο ενδυματικό στυλ και παρουσίαση αλλά και gameplay που στηρίζεται εξίσου στο στυλ, την ανακάλυψη, τα τρικ και την εξερεύνηση. Ως concepts όμως, με μπερδεύανε. Δεν ήξερα τι ακριβώς να κάνω αλλά έδινα χρόνο για να μάθω τις διάφορες ιδιοσυγκρασίες και να αναπτύξω την υπομονή και την επιμονή που ενδεχομένως χρειάζονται τέτοια έργα. Μην ξεχνάμε πως, όπως είπαμε, η εξερεύνηση είναι το βασικό συστατικό.

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα concept με μπέρδεψε τόσο πολύ όσο του Denshattack!. Είχαμε πατίνια, skateboards και ποδήλατα να κάνουν κόλπα και να χρησιμοποιούνται ως το κύριο μέσο για την εξερεύνηση και τα κόλπα. Όμως ποιος θα το φανταζόταν ότι τα τρένα θα ήταν ένα ακόμα όχημα που θα ήταν ικανά να κάνουν…kickflips. Ωστόσο, αυτή η ιδέα είναι τόσο ανόητη που καταλήγει να είναι ιδιοφυής και μάλιστα σε ένα κόσμο που είναι εξίσου ενδιαφέρον και εντυπωσιακός.

Το Denshattack! είναι το νέο παιχνίδι της Undercoders, ενός μικρού ισπανικού studio που έχει στο ενεργητικό του τίτλους όπως το Treasures of the Aegean και το Koa and the Five Pirates of Mara. Αν έχετε παίξει κάποιο από τα δύο θα ξέρετε πως η ομάδα έχει μια αδυναμία σε γρήγορο, ακριβές platforming κάτι που εδώ φαίνεται να έχει εξελιχθεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Αντί για χαρακτήρα που τρέχει και πηδάει, οδηγούμε ένα βαγόνι τρένου που αψηφά τη βαρύτητα, κάνει grind σε ράγες, drift στις στροφές και πετάει στον αέρα ολοκληρώνοντας combos από τρικ.

Η αφορμή της ιστορίας είναι μια Ιαπωνία που έχει καταρρεύσει οικολογικά, με τις μεγάλες πόλεις κλεισμένες κάτω από θόλους ελεγχόμενους από την εταιρεία Miraidō. Αναλαμβάνουμε τον ρόλο της Emi, μιας διανομέ που ανακαλύπτει πως υπάρχουν άνθρωποι που λέγονται Denshattackers και οδηγούν τρένα σαν τρελοί σε παράνομες κούρσες. Ακούγοντας το αυτό, η ίδια αποφασίζει να μπει κι αυτή στο παιχνίδι και να ανέβει στην κορυφή ή γενικά να γίνει η καλύτερη οδηγός που υπάρχει. Η υπόθεση θυμίζει αρκετά shonen anime, με έναν ανάλαφρο τόνο αλλά μια κάπως προβλέψιμη ροή. Το ταξίδι μας πάει από την επαρχία της Kyushu μέχρι τις μητροπόλεις της Osaka και του Tokyo και καταλήγει στα χιονισμένα τοπία του Hokkaido, με κάθε περιοχή να έχει το δικό της στυλ και τους δικούς της αρχηγούς. Κάθε χαρακτήρας που θα συναντήσουμε είναι ιδιαίτερος, κάθε εμφάνιση μοναδική και κάθε προσωπικότητα βγαλμένη από εγχειρίδιο anime.

Ξεκινώντας με τους αγώνες, μεταφερόμαστε από γειτονιά σε γειτονιά, σε μικρές πίστες που λειτουργούν ως επίπεδα σε arcade sport παιχνιδάκια, που θυμίζουν, στο μεγαλύτερο μέρος τους, πίστες από παιχνίδια κινητού ή από το ίιδο το Olli Olli World. Τρέχουμε πάνω σε ράγες, αλλάζουμε γραμμή για να αποφύγουμε εμπόδια, κάνουμε drift στις στροφές σαν να παίζουμε Mario Kart και πηδάμε για να εκτελέσουμε κόπλα όπως ollies και kickflips, χτίζοντας combo meters που ανεβάζουν το score μας. Ό,τι κάνει ξεχωριστό το σύστημα είναι πόσο απλώνεται η λίστα κινήσεων. Έχουμε rail grinding, wall riding, tunnels, manuals και ακόμα και multi track drifting, σε σημείο που όσοι έχουν παίξει fighting games θα αναγνωρίσουν εύκολα κάποιες από τις εισαγωγές κινήσεων, δηλαδή συνδυασμούς από άλματα, κουμπιά και μοχλούς. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως θυμίζει πιο πολύ κάποιο skate game παρά αγωνιστικό τίτλο, μια συνεχής προσπάθεια να κρατήσουμε τον ρυθμό των πηδημάτων, των drift και των tricks σε αρμονία, σαν χορογραφία πάνω σε τρένο.

Ο χειρισμός ίσως είναι το πρώτο σημείο στο οποίο ίσως λίγο δυσκολευτούμε. Αρχικά αυτός δίνει την αίσθηση πως είναι δύσκολος, σχεδόν απαιτητικός, με τόσα κουμπιά και κινήσεις που συνδυάζονται, αλλά μόλις περάσουμε τα πρώτα επίπεδα η λογική αρχίζει να “κάθεται” καλά και να εναρμονιζόμαστε με το σύνολο. Το να μαθαίνουμε πότε να κάνουμε drift, πότε να αλλάξουμε γραμμή και πότε να πηδήξουμε σε μια στιγμή γίνεται σχεδόν ενστικτωδώς και εκεί είναι που το παιχνίδι αρχίζει πραγματικά να απογειώνεται.

Η δομή θυμίζει αρκετά τα κλασικά παιχνίδια δράσης της εποχής της Dreamcast, με το Jet Set Radio να είναι εμφανής επιρροή, χωρίς όμως να νιώθουμε πως το Denshattack είναι απλά ένα αντίγραφο. Η δουλειά που έγινε στα level design είναι εντυπωσιακή, με διαδρομές που περνάνε μέσα από δάση, καταρράκτες, ερειπωμένα ουρανοξύστες, σπηλιές πίσω από κρυμμένα σημεία και χωράφια γεμάτα χιόνι, όλα δεμένα με ράγες που μοιάζουν να μη σέβονται κανέναν νόμο της φυσικής. Πηδάμε από γραμμή σε γραμμή σαν τον Sonic σε grinder, ανεβαίνουμε σε μεγάλες ράμπες για να πετάξουμε πάνω από χάσματα και καταλήγουμε να κάνουμε πράγματα που δεν θα φανταζόμασταν ποτέ πως θα κάναμε με τρένο, όπως να καβαλήσουμε τη ρόδα ενός λούνα παρκ και να προσγειωθούμε μέσα σε ενεργό ηφαίστειο.

Σε κάθε πίστα θα πρέπει να κάνουμε έναν αριθμό από κόλπα, να ολοκληρώσουμε συγκεκριμένες παράπλευρες προκλήσεις όπως Perfect Drifts, να διαλύουμε εμπόδια και κτήρια, να φτάσουμε συγκεκριμένα σκορ ή και να μην αποτύχουμε τους συνδυασμούς κόλπων. Τα κόλπα αυτά εξαπολύνται κυρίως στον αέρα και συνδυάζονται σε μια κοινή φλέβα με παιχνίδια όπως του Tony Hawk. Αν ακόμα κάνουμε κόλπα όσο φτάνουμε στις ράγες τότε μπορεί να “σπάσουμε” τον συνδυασμό και να χάσουμε το σκορ οπότε πρέπει να υπολογίζουμε κάθε φορά το ύψος, την απόσταση και άλλα αντίστοιχα δεδομένα. Ολοκληρώνοντας πίστες και προκλήσεις ξεκλειδώνουμε ακόμα περισσότερα κόλπα τα οποία προσθέτονται στην συλλογή μας.

Σκοπός μας με όλα αυτά τα trick και τις διαδρομές είναι να μάθουμε όλα όσα χρειαζόμαστε και να μαζέψουμε πόντους που θα μας ανταμείψουν με μετάλλια αλλά και μια καλή θέση στα leaderboards. Κάθε περιοχή “προστατεύεται” από ένα αφεντικό το οποίο θα πρέπει να φτάσουμε και να ανταγωνιστούμε. Αντί για απλές κούρσες, αντιμετωπίζουμε εφάνταστους αντιπάλους που προέρχονται από την περιέργεια της Ιαπωνίας όπως κινητά φρούρια και ολόκληρους στρατούς από Denshattackers, με κάθε μάχη να απαιτεί διαφορετικό συνδυασμό αποφυγής, αλλαγής γραμμής και επίθεσης. Εδώ δεν έχουμε απλούς αγώνες αλλά πραγματικά puzzle κίνησης που μας ζητάνε να χρησιμοποιήσουμε ό,τι έχουμε μάθει μέχρι εκείνο το σημείο και σχεδόν πάντα καταφέρνουν να μας εκπλήξουν με το πόσο τρελή είναι η ιδέα πίσω τους.

Καθώς κερδίζουμε τον σεβασμό αντίπαλων συμμοριών, αυτές μετατρέπονται σε συμμάχους, κάτι που δίνει την αίσθηση πως χτίζουμε κάτι μεγαλύτερο προς το τέλος. Δεν είναι το πιο πρωτότυπο σύστημα προόδου που έχουμε δει, αλλά ταιριάζει καλά με το γενικότερο πνεύμα του παιχνιδιού και δίνει έναν λόγο να προχωράμε πέρα από την επόμενη διαδρομή. Αλλά, στο τέλος της ημέρας, ο στόχος μας είναι να πιάσουμε το υψηλότερο σκορ, να ολοκληρώσουμε τις προκλήσεις που δίνονται ανά επίπεδο και να ολοκληρώσουμε την εκάστοτε περιοχή.

Βέβαια, η γενικότερη λογική του gameplay και το concept του score attack μπορεί να μην αρέσει σε όλους και πόσο μάλλον σε όσους ψάχνουν κάτι πιο αργό ή πιο αφηγηματικό και όσοι δεν έχουν ιστορία με παιχνίδια skate ή αντίστοιχου περιεχομένου τίτλους ίσως χρειαστούν λίγο χρόνο για να συνηθίσουν τον όγκο των κινήσεων που ζητάει το παιχνίδι από εμάς. Η καμπύλη εκμάθησης είναι μεγάλη, υπάρχει αλλά σίγουρα δεν τιμωρεί όσους επενδύσουν.

Ένα από τα “δυνατότερα” στοιχεία του Denshattack! είναι τα γραφικά που παραπέμπουν σε έναν συνδυασμό μοντέρνου manga, urban-style graffiti και έντονων χρωμάτων. Το cel-shaded στυλ, οι έντονες αντιθέσεις χρωμάτων και τα “onomatopoeic” εφέ γραμμένα σε kanji πάνω στην οθόνη όσο τρέχουμε δίνουν την αίσθηση πως παίζουμε ένα anime υψηλών οκτανίων και όχι απλά ένα παιχνίδι εμπνευσμένο από αυτό. Η δουλειά στα τρένα είναι εξίσου προσεγμένη, με λεπτομέρειες στο customization που δείχνουν πως η ομάδα δεν αντιμετώπισε το concept σαν αστείο αλλά σαν κάτι που άξιζε πραγματική φροντίδα. Βέβαια, αυτό που με ξένισε κάπως είναι πως υπάρχουν διάφορες επιλογές, με σχέδια πάνω στα τρένα που προέρχονται από συνεργασίες με Youtubers και…V-Tubers, ένα concept το οποίο δεν μπορώ να στηρίξω ιδιαίτερα, αλλά αυτό είναι προσωπική προτίμηση.

Παράλληλα με τα γραφικά, η ομάδα ανάπτυξης έδωσε ιδιαίτερη βάση και στην μουσική που μας οδηγεί καθόλη την διάρκεια και η οποία κουβαλάει μερικά αρκετά βαριά ονόματα. Ο Tee Lopes, γνωστός από το Sonic Mania, ηγείται μιας ομάδας συνθετών που περιλαμβάνει τον Ryo Nagamatsu από το Splatoon και τον Richard Jacques από το Jet Set Radio. Κάθε μουσικό κομμάτι φέρει την ανάλογη ένταση ανάλογα την στιγμή, μαζί με ηχητικά εφέ που αναδεικνύουν την κάθε στιγμή.

Παίζοντας το Denshattack! σε μια κονσόλα που μοιάζει κομμένη και ραμμένη για τέτοιου είδους παίχνιδια, στο Nintendo Switch 2, η εμπειρία ήταν αρκετά καλή, με τον χειρισμό να “χάνει πόντους” λόγο της μορφής των JoyCon2 αλλά με την γενικότερη απόδοση να φτάνει τα μέγιστα. Λόγω διακοπών, η φορητότητα ήταν ο καλύτερος μου φίλος και μπορώ να πω πως η εικόνα ήταν αρκετά καθαρή, τα χρώματα έντονα και τα καρέ δεν έπεφταν κάτω από 60fps ακόμα και όταν ήμασταν σε μάχες ή σε σκηνές με έντονα και πολλά στοιχεία. Εξίσου εντυπωσιακή ήταν και η συνολική διάρκεια ποη ξεπερνάει τις 12 ώρες αλλά δεν γίνεται εκνευριστική αφού το παιχνίδι παραμένει φρέσκο και διασκεδαστικο μέσω νέων σκηνικών, μέσω νέων κόλπων και των διαφόρων αποστολών.

Συμπέρασμα

Σε γενικές γραμμές, το Denshattack! είναι μια όμορφη, διασκεδαστική και εντυπωσιακή εμπειρία που βασίζεται στην φρενίτιδα παιχνιδιών όπως το Olli Olli World, το Jet Set Radio και ενίοτε σε παιχνίδια όπως το Sonic Adventure. Σαν concept δεν είναι κάτι καινοτόμο, πέρα από το γεγονός ότι χειριζόμαστε ένα βαγόνι, αλλά είναι αρκετά διασκεδαστικό για να περάσουμε την ώρα μας ιδιαίτερα αυτή την περίοδο του καλοκαιριού.

Αν αγαπάτε τα arcade παιχνίδια της παλιάς σχολής, τους trick-based τίτλους ή απλά θέλετε να δείτε πόσο μακριά μπορεί να πάει μια τρελή ιδέα όταν την υλοποιήσει κάποιος με μεράκι, το Denshattack! αξίζει σίγουρα την προσοχή σας.

Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της εκδότριας εταιρείας για την σύνταξη αυτής της κριτικής. Η κριτική έγινε σε Nintendo Switch 2. Ο τίτλος κυκλοφορεί στις 15 Ιουλίου.