To Dragon’s Dogma είναι μια… απροσδόκητα ιδιαίτερη σειρά. Ως ένα από τα franchise της Capcom, έχει γνωρίσει την αγάπη εκατομμύρια παικτών με ένα gameplay που ενθαρρύνει την εξερεύνηση αλλά δεν την κάνει πάντα και την πιο διασκεδαστική ασχολία. Αυτό που το έκανε να ξεχωρίσει είναι οι γεμάτες ένταση μάχες με γιγάντια θηρία, τέρατα και φανταστικά πλάσματα τα οποία θα αντιμετωπίζαμε με μαγεία, όπλα όπως ξίφη και μαχαίρια και με την εκμετάλλευση του περιβάλλοντος γύρω μας. Η ιστορία, ενώ δεν αποτέλεσε κάτι ξεχωριστό, ήταν αρκετή για να λειτουργήσει ως η κινητήριος δύναμη και να μας δώσει μια αίσθηση ότι ζούμε σε έναν φανταστικό μαγικό κόσμο που επηρεάζεται από εμάς.
Όταν μετά από 12 χρόνια, το δεύτερο παιχνίδι της σειράς πλησίαζε, το hype ανέβαινε σε επικίνδυνα επίπεδα με αποτέλεσμα να γίνεται ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα παιχνίδια της χρονιάς, απατώντας στην πείνα μας για ένα καλό RPG, τουλάχιστον μέχρι την τότε κυκλοφορία των Elden Ring: Shadow of the Erdtree και του Monster Hunter Wilds. Μέχρι τότε, η Capcom ταράζει τα νερά με ένα πολύ ιδιαίτερο και ευρέως επιθυμητό sequel, για ένα παιχνίδι που σίγουρα έχει θέσει τον πήχη ψηλά.
Στον φανταστικό, μεσαιωνικό κόσμο του Dragon’s Dogma 2, η καταστροφή του κόσμου κρίνεται από την σχέση του παίκτη, του Arisen δηλαδή, με τον Δράκο, τον μεγάλο ανταγωνιστή και υπεύθυνο για το επικείμενο τέλους του κόσμου. Ο σκοπός μας είναι να σκοτώσουμε τον Δράκο που μας καταράστηκε τρώγοντας την καρδιά μας και να σώσουμε τον κόσμο. Σε αυτό θα μας βοηθήσουν τα Pawns, πολεμιστές από άλλες διαστάσεις που επηρεάζονται από την ύπαρξη του Arisen και σκοπός τους είναι να μας εξυπηρετούν με κάθε δυνατό τρόπο.
Παράλληλα με την βασική υπόθεση, θα λάβουμε μέρος σε ένα πολιτικό σενάριο, όπου παίζουμε επίσης τον πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς ο Arisen, παρότι δικαιούχος του θρόνου του βασιλείου του Vermund, βρίσκεται στην φυλακή και τον ρόλο του σωτήρα του κόσμου έχει “κλέψει” ο γιος της βασίλισσας, ο οποίος προστατεύεται και απολαμβάνει τα προνόμια του να θεωρείται ο εκλεκτός. Πολιτικά κίνητρα τα οποία ξεδιπλώνονται καθώς προχωράμε την ιστορία, προσπαθούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μας ζωντανό και να ανανεώνουν την πλοκή από διαφορετικές πλευρές, αλλά θα διαπιστώσουμε πως δύσκολα κρατούν το ενδιαφέρον μας.
Σε ένα από τα πιο αγνά RPGs των τελευταίων ετών, το πρώτο και μεγαλύτερο θετικό που, προσωπικά, ξεχωρίζω από την συνολική εμπειρία του παιχνιδιού, είναι το πόσο πολύ ταιριάζει το σύστημα μάχης με το σύνολο του περιβάλλοντος και του κόσμου. Πέρα από τα βασικά και standard, πλέον, στοιχεία, όπως το Health bar και το Stamina bar, ξεχωριστή αναφορά αξίζει ο τρόπος που κινούμαστε και εξαπολύουμε επιθέσεις, καθώς και το πώς επηρεάζονται αυτά από τις κινήσεις μας. Αυτό είναι κάτι που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα, μετά την κυκλοφορία του Dark Arisen αλλά και την έκδοση του Nintendo Switch 2.
Η κίνηση δίνει την αίσθηση μιας πολλή “φυσικής” διαδικασία και ταιριάζει άψογα στις αποστάσεις και την μορφολογία των περιβαλλόντων που θα βρεθούμε, καθώς μπορούμε, για παράδειγμα, να εκμεταλλευτούμε τις αποστάσεις στους ανοιχτούς χώρους για να πολεμήσουμε με ranged επιθέσεις ή να χρησιμοποιήσουμε κάποιο υπερυψωμένο σημείο για να κάνουμε jump attack για μεγαλύτερο damage. Εξίσου εθιστική είναι η δυνατότητα να γατζωνόμαστε από κάποιον μεγάλο εχθρό, για να πραγματοποιούμε συνεχόμενη ζημιά ή για να στοχεύουμε πιο αποτελεσματικά σε κάποιο αδύναμο σημείο του, χωρίς την ανάγκη του να βρούμε κάποιο άνοιγμα για αντεπίθεση. Προσοχή όμως, καθώς κάποιοι εχθροί αντιλαμβάνονται ότι έχουμε σκαρφαλώσει πάνω τους και θα κάνουν ότι μπορούν για να μας ρίξουν κάτω.
Πέρα από την χρήση του περιβάλλοντος για την δική μας ευκολία, θα πρέπει να φτιάξουμε το δικό μας μοτίβο επιθέσεων, αναλόγως την κλάση που έχουμε επιλέξει για τον ήρωα μας. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα, τουλάχιστον για μένα, στοιχείο του παιχνιδιού που θα μπορούσε να έχει δοθεί λίγο περισσότερη έμφαση, και να προσφέρει περισσότερες επιλογές – ακόμα και αν μας δίνεται αργότερα η επιλογή να αλλάξουμε Vocation – δηλαδή την κλάση του παιχνιδιού.
Μια αξιοσημείωτη βελτίωση έγκειται και στην εκ νέου επεξεργασία των Vocations, των κλάσεων του παιχνιδιού. Κάθε Vocation διαθέτει ξεχωριστές ικανότητες και στυλ παιχνιδιού, εξαλείφοντας τον πλεονασμό ορισμένων τάξεων που εμφανίζονται στο αρχικό παιχνίδι. Αυτό ενθαρρύνει τους παίκτες να πειραματιστούν με διαφορετικές κατηγορίες, με κάθε Vocation να προσφέρει μια ισχυρή και μοναδική εμπειρία.
Καθώς το moveset που έχουμε στην διάθεσή μας μπορεί να είναι αρκετά περιορισμένο ακόμα και με την διαφορά στις ικανότητες και τα gameplay style, μπορούμε να πούμε πως το gameplay ορισμένες φορές καταλήγει να είναι αρκετά μονότονο, εκτός κι αν κάποιος κάθεται και αλλάζει ανά μερικά λεπτά τις επιθέσεις του, κάτι το οποίο είναι επίσης χρονοβόρο. Από την στιγμή που αναβαθμίζουμε, σχετικά γρήγορα, τα skills που αξιοποιούμε, έχουμε ελάχιστους λόγους να χρειαστεί να αλλάξουμε class ή moveset, εκτός αν θέλουμε να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό. Σίγουρα, πολλούς από εμάς που μας εξιτάρει να βλέπουμε διαφορετικές επιθέσεις και να πειραματιζόμαστε με τρελά combo, αυτή η παρατήρηση θα του περάσει αδιάφορη. Αλλά όσον αφορά το να νιώσουμε την ανάγκη να το κάνουμε γιατί το παιχνίδι μας αναγκάζει λόγω δυσκολίας, αυτό δεν συμβαίνει ποτέ.
Ενώ το Dragon’s Dogma 2 διατηρεί την αίσθηση εξερεύνησης του πρώτου παιχνιδιού μιας και δεν μας πιάνει από το χέρι για να μας κατευθύνει, εισάγει νέα χαρακτηριστικά για να μετριάσει αυτό το πρόβλημα. Πλέον μπορούμε να συμβουλευόμαστε τους Fortune Tellers για υποδείξεις σχετικά με τις αποστολές τους και τα Pawns είναι πιο έμπειρα στο να μας καθοδηγούν προς τους στόχους και να αναδεικνύουν στον χάρτη σημεία ενδιαφέροντος. Ο προαιρετικός χαρακτήρας αυτής της βοήθειας απευθύνεται σε όσους προτιμούν την ανεξάρτητη εξερεύνηση, διατηρώντας την ελευθερία της ανακάλυψης.
Ο σχεδιασμός του κόσμου του παιχνιδιού έχει επίσης υποστεί σημαντικές βελτιώσεις, με έναν χάρτη τέσσερις φορές μεγαλύτερο από τον προκάτοχό του και γεμάτο με μυστικά και κρυμμένα highlights. Αυτός ο κόσμος, που θυμίζει τίτλους όπως το Elden Ring και το Skyrim, μας προσφέρει μια πληθώρα ευκαιριών εξερεύνησης και διαφορετικά περιβάλλοντα για να ανακαλύψουμε και να πειραματιστούμε ή απλά να παίξουμε. Μαζί, η ύπαρξη μοναδικών φυλών και τοποθεσιών προσθέτει ένα έξτρα βάθος στην παράδοση του παιχνιδιού και ενθαρρύνει τη διεξοδική εξερεύνηση.
Εδώ ωστόσο ταιριάζει να αναφέρω το μεγαλύτερο μου παράπονο με το Dragon’s Dogma 2 και αυτό δεν είναι άλλο από την υπερβολικά επαναλαμβανόμενη μετακίνηση και το backtracking, κάτι που υπήρχε και στο παρελθόν. Πέρα από τη χρήση των ελάχιστων διαθέσιμων ferrystones, των ειδικών αντικειμένων που μας επιτρέπουν το fast travel, η μόνη άλλη μας επιλογή είναι η χρήση των carts, οχημάτων που μας πάνε από την μια πόλη στην άλλη. Σίγουρα, είναι καλοδεχούμενη η επιλογή του να μπορώ να ταξιδέψω με αυτόν τον τρόπο, αλλά αν 8 στις 10 φορές σταματάει το ταξίδι στη μέση για μια επίθεση “έκπληξη” από ένα κύκλωπα ή μια αγέλη ξωτικών ή κατευθύνεται προς μια πόλη που δεν με ενδιαφέρει, ίσως να νιώσετε και εσείς πως γίνεται αρκετά μονότονο μετά από κάμποσες φορές. Το ίδιο ισχύει και για το ταξίδι με τα πόδια. Στην αρχή, η ανακάλυψη κρυφών ή κρυμμένων τοποθεσιών, θησαυρών και σημείων ενδιαφέροντος είναι κάτι ενθουσιώδες και αποτελεί σήμα κατατεθέν του παιχνιδιού, αλλά οι επαναλαμβανόμενες μάχες, με τους ίδιους εχθρούς, στους ίδιους δρόμους, κάποια στιγμή μπορεί να μας…κουράσει.
Παράλληλα όμως, προσπαθεί να μετριάσει το παραπάνω παράπονο δημιουργώντας περισσότερα μονοπάτια προς κάθε κατεύθυνση με στόχο να μειωθεί η επαναληπτικότητα και να δημιουργείται η αίσθηση πως κάθε φορά γίνεται κάτι διαφορετικό, πως δημιουργούμε την δική μας κατεύθυνση. Σε αυτό συμβάλλουν και οι ιδιαίτερες μάχες του παιχνιδιού, που όπως αναφέραμε και παραπάνω, αποτελούν το highlight της όλης εμπειρίας ακόμα και, ακόμα και αν δεν τρελάθηκα με το moveset των vocations, είναι ικανές να δημιουργήσουν εξίσου τις δικές τους ιστορίες. Μπορεί εκεί που παλεύουμε με ένα Griffon να χωθεί ένα Drake ή ένα Ogre και να έχουμε ένα Turf War που θα μας πάρει και εμάς μπάλα αλλά δημιουργεί ένα εντυπωσιακό χάος που ανεβάζει την αδρεναλίνη. Μαζί με τα Pawns μας, το πεδίο της μάχης μετατρέπεται σε ένα τοπίο μαγικών εκρήξεων, αίματος και χτυπημάτων που είτε θα μας βοηθήσουν είτε θα μας κάνουν να φύγουμε τρέχοντας.
Κατά την πρώτη κυκλοφορία του τίτλου, αυτό που ήταν ευρέως γνωστό και κλασικό παράπονο είναι πως δεν είχαμε και την καλύτερη απόδοση του παιχνιδιού στους υπολογιστές. Εδώ δεν πρόκειται για ‘πρόβλημα’ όπως είχαμε δει στο Final Fantasy 7 μιας και εκεί, τα 30FPS ήταν αρκετά για να χαρούμε τον τίτλο χωρίς προβλήματα ή κούραση στα μάτια. Εδώ όμως, ακόμα και με έναν καλό υπολογιστή που μπορούσε να τρέξει ικανοποιητικά το παιχνίδι, η εμπειρία, ειδικά στις πόλεις, ήταν κάποιες φορές ανυπόφορη με τα FPS να πέφτουν έως και στα 20 (ή και λιγότερο) με αποτέλεσμα να επηρεάζουν το gameplay, την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητά μας. Ευτυχώς, η απόδοση ήταν καλύτερη στον ανοιχτό κόσμο. Παρ’όλα αυτά, μετά από αρκετό καιρό και την πολυαγαπημένη αφαίρεση του Denuvo, η απόδοση είδε ένα τεράστιο boost όπου πλέον μπορούμε να παίξουμε ανενόχλητοι χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Αυτό είναι αληθές και στο Dark Arisen Expansion και κυρίως στον νέο χάρτη όπου τα πράγματα αλλάζουν αισθητά.
Αυτό όμως, δεν είναι μια ματιά του Dragon’s Dogma 2 αυτού καθ’αυτού αλλά μια ματιά στην έκδοση του Nintendo Switch 2 η οποία τραβάει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, τουλάχιστον από άποψη απόδοσης. Ευτυχώς, η συνολική εμπειρία είναι σημαντικά καλύτερη από αυτή που ζήσαμε στην αρχική κυκλοφορία. Ένα κενό που μας χάλασε από την αρχή είναι η απουσία cross-save, οπότε όσοι έχουν ήδη προχωρήσει σε PC ή σε άλλη κονσόλα θα πρέπει να ξεκινήσουν τον Arisen τους από το μηδέν.
Σε επίπεδο εικόνας, το port του Switch 2 είναι από τα πιο εντυπωσιακά στη νέα κονσόλα της Nintendo, με το παιχνίδι να τρέχει γύρω στα 540p εσωτερικά στο Docked Mode και να στηρίζεται, κατά πάσα πιθανότητα, στο DLSS για να ανεβάσει την ανάλυση. Το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό και σε αρκετά σημεία ξεπερνά και τις πιο αδύναμες κονσόλες, με σκιές πιο καθαρές και σταθερές σε μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις, ευκρινέστερη βλάστηση και περισσότερη λεπτομέρεια στο βάθος του ορίζοντα. Οι συμβιβασμοί υπάρχουν, με λιγότερη βλάστηση και μικρολεπτομέρειες στο έδαφος, πηγές φωτός που δεν ρίχνουν πια σκιές και στοιχεία με μικρότερη κάλυψη και περισσότερο θόρυβο. Φυσικά, απουσιάζουν και ορισμένες ακόμα ρυθμίσεις.
Τα προβλήματα ξεκινούν όταν περνάμε από την εικόνα στην κίνηση, αφού κανένα από τα τρία διαθέσιμα modes δεν καταφέρνει να προσφέρει μια πλήρως ικανοποιητική αίσθηση στον χειρισμό. Στα κλειδωμένα 30 FPS ο ρυθμός είναι σταθερός ακόμα και στις πόλεις, όμως το frame pacing εναλλάσσεται, με αποτέλεσμα η κίνηση να “τραυλίζει” παρά τα σταθερά νούμερα. Το Unlocked Mode κινείται συνήθως ανάμεσα στα 35 και 50 FPS, αγγίζοντας τα 60 μόνο όταν στρέψουμε την κάμερα σε επιφάνειες ή τον ουρανό, με το stutter να παραμένει ακόμα και στα υψηλότερα καρέ. Το Frame Generation φτάνει τα 60 FPS με ελάχιστες πτώσεις και οπτικά είναι η πιο ευχάριστη επιλογή, το κόστος του όμως είναι ένα input lag που μπορεί να γίνει αισθητό στις μάχες. Παράλληλα, θα παρατηρήσουμε ghosting και κείμενα να αιωρούνται περίεργα, σαν να είναι κλειδωμένα στα 30 FPS, ενώ η παραγωγή καρέ μπορεί να απενεργοποιείται στις γρήγορες κινήσεις της κάμερας, αλλοιώνοντας απότομα την ομαλότητα της εικόνας.
Το Handheld Mode έχει τα ίδια προβλήματα με χαμηλότερη ανάλυση, ενώ παραμένουν και παλιές γνώριμες ενοχλήσεις, όπως NPCs που εμφανίζονται ξαφνικά πολύ κοντά μας. Το πιο απογοητευτικό είναι πως η ομαλή εμπειρία στα 30 FPS είναι εφικτή στο Switch 2, οπότε μια διόρθωση στο frame pacing θα αρκούσε για να ανεβάσει αισθητά την εμπειρία. Ακόμα και έτσι όμως, το Dragon’s Dogma 2 στο Switch 2 είναι ένα port που εντυπωσιάζει ευχάριστα αλλά και μας προβληματίζει στο “πως τα κατάφεραν”. Η αλήθεια είναι πως όσο περισσότερο έπαιζα τόσο πιο πολύ ένιωθα ευχάριστα, πως έπαιζα στο medium preset στον υπολογιστή μου αλλά με μια εικόνα που είναι αρκετά ευχάριστη.
Το Expansion από την άλλη, μοιάζει να άκουσε αρκετά από τα παράπονα που είχαμε με το βασικό παιχνίδι. Η ιστορία μας μεταφέρει στο Norgan, μια παγωμένη περιοχή που όλοι θεωρούσαν εγκαταλελειμμένη, όπου μας περιμένουν δύο μυστήρια. Το πρώτο είναι η εμφάνιση ενός νέου Arisen, κάτι που θεωρείται αδύνατο για τα δεδομένα αυτού του κόσμου. Το δεύτερο είναι ένας αθάνατος δράκος που κρύβει πολλά περισσότερα από όσα αφήνει να φανούν στην αρχή. Το ποιος είναι ο δεύτερος εκλεκτός, οι λόγοι που οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το Norgan και οι προφητείες καταστροφής που κρέμονται πάνω από το βασίλειο μας κρατούν το ενδιαφέρον πολύ περισσότερο από τα πολιτικά παιχνίδια του Vermund. Το cast από μεριάς του είναι μικρότερο, με κάθε χαρακτήρα να έχει πραγματικό λόγο ύπαρξης μέσα στην πλοκή. Η ιστορία σκάβει επίσης βαθύτερα στον δεσμό ανάμεσα στον Arisen και τα Pawns. Υπάρχουν βέβαια και αδυναμίες, με ορισμένους διαλόγους να εξηγούν τα αυτονόητα και κάποιες αποστολές να δένουν μεταξύ τους με τρόπο που μοιάζει τεχνητός. Παρόλα αυτά, πρόκειται για την πιο συνεκτική ιστορία που έχει να μας πει το Dragon’s Dogma 2.
Η πρόσβαση στο Norgan γίνεται με μια απλή κουβέντα με τον Brant στο Vermund, όμως το παιχνίδι προτείνει το επίπεδο 40 με 50 πριν πατήσουμε στην νέα περιοχή και καλό είναι να πάρουμε τη σύσταση στα σοβαρά. Ο νέος χάρτης είναι γεμάτος χιόνι και κρύο το οποίο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με ρουχισμό, φίλτρα ή ξόρκια. Η χιονοθύελλες και η γενικότερη ατμόσφαιρα της περιοχής επηρεάζουν και την εξερεύνησή μας αφού, μέχρι να προχωρήσουμε αρκετά, ο χάρτης είναι καλυμμένος από πάγο και δεν ξέρουμε που πηγαίνουμε. Παράλληλα, η δυσκολία έχει ανέβει αισθητά, με τους εχθρούς της περιοχής να είναι ιδιαίτερα ισχυροί και ορισμένες μάχες να μοιάζουν με αναμετρήσεις με mini bosses, ακόμα και για χαρακτήρες υψηλού επιπέδου. Χιονισμένες παραλλαγές γνωστών τεράτων μπλέκονται με ολοκαίνουργιους αντιπάλους με το παιχνίδι να μας αναγκάζει να αλλάξουμε προσέγγιση λόγω δυσκολίας. Εδώ, τα δέκα Vocations αποκτούν πραγματικό λόγο ύπαρξης, με νέες ικανότητες και περισσότερες θέσεις για να τις εξοπλίσουμε. Έτσι, το σύστημα μάχης ενισχύεται, ενισχύονται και πιο αδύναμες κλάσεις και γενικά έχουμε ένα σύστημα που παραμένει απολαυστικό ακόμα και στο expansion.
Τη μεγαλύτερη αλλαγή στον τρόπο που παίζουμε τη φέρνουν τα Spoils, ένα νέο σύστημα εξοπλισμού που θυμίζει αρκετά τη λογική των looter παιχνιδιών. Μαζεύουμε λάφυρα από τέρατα, σεντούκια και κρυμμένους θησαυρούς και τα πηγαίνουμε για αξιολόγηση, με το αποτέλεσμα να είναι εξοπλισμός με τυχαία στατιστικά και παθητικές ικανότητες. Τα προνόμια αυτά αλλάζουν το gameplay, με αυξήσεις στη ζημιά, στην υγεία ή στο stamina, μπόνους που ενεργοποιούνται υπό συγκεκριμένες συνθήκες και τροποποιήσεις στις ικανότητες των Vocations. Έτσι κάθε αξιολόγηση έχει κάτι από τον ενθουσιασμό ενός λαχείου ενώ αντίστοιχα, το Transmog μάς επιτρέπει να αλλάζουμε την εμφάνιση του εξοπλισμού ανεξάρτητα από την κλάση, κάτι που όσοι περνάμε ώρες στο character creator θα εκτιμήσουμε ιδιαίτερα.
Μαζί με το Dark Arisen, το βασικό παιχνίδι απλοποιεί και ορισμένους από τους πιο τιμωρητικούς μηχανισμούς του, κάτι που μπορείς να μας αφήσει με μικτά συναισθήματα. Το Dragonsplague δεν αποτελεί πια την ίδια απειλή για τις πόλεις και τις αποστολές μας, οι περιορισμοί στο fast travel καταργήθηκαν, με την άμεση τηλεμεταφορά να ξεκλειδώνεται αρκετά νωρίς, ενώ αφαιρέθηκαν και τα περισσότερα από τα προβληματικά microtransactions. Από την άλλη, τα Ferrystones χάνουν την αξία τους και το χειρότερο είναι πως η ευκολία της τηλεμεταφοράς μάς δελεάζει να αφήνουμε τους δρόμους, εκεί ακριβώς όπου γεννιούνται οι διάφορες ιστορίες και συναντήσεις που κάνουν το παιχνίδι ξεχωριστό.
Συμπέρασμα
Το Dragon’s Dogma 2 είναι ένας σκληροπυρηνικός RPG τίτλος, για παίκτες που δεν δέχονται “εκπτώσεις” στα features των μεγαλεπήβολων τίτλων. Θεωρώ πως η γραμμή μεταξύ του τι είναι quality-of-life feature σε ένα παιχνίδι και στο τι είναι συνειδητή επιλογή για να προσθέτει δυσκολία στον παίκτη, είναι αρκετά θολή. Στην περίπτωση του Dragon’s Dogma 2, αναφερομαι προφανώς στην περιήγηση στον κόσμο και μεταξύ των πόλεων, κάτι το οποίο είναι γνωστό και από τον πρώτο τίτλο. Σε σχέση όμως με τον προκάτοχό του έχει βελτιωθεί αρκετά.
Από την άλλη, το Dark Arisen είναι η εκδοχή του παιχνιδιού που θα θέλαμε να είχαμε παίξει από την πρώτη μέρα. Το σύστημα μάχης, οι απαιτητικοί εχθροί, το ατμοσφαιρικό Norgan και οι τυχαίες συναντήσεις με τα Pawns στο πλευρό μας δημιουργούν στιγμές που θυμόμαστε για μέρες. Μόνο η ιστορία του Norgan χρειάζεται γύρω στις 25 με 30 ώρες, χωρίς να υπολογίσουμε τα Lost Rites και όσα έχουμε αφήσει πίσω μας στο υπόλοιπο παιχνίδι, οπότε η σχέση περιεχομένου και τιμής είναι εξαιρετική. Οι απλοποιήσεις στη μετακίνηση το κάνουν πιο φιλικό για όσους μπαίνουν τώρα στη σειρά, με κόστος όμως κάποια από τη μαγεία της πεζής εξερεύνησης.
Όσο για το Switch 2, πρόκειται για ένα port που εντυπωσιάζει για αυτό που καταφέρνει, με εμφανείς τεχνικούς συμβιβασμούς, μεγαλύτερους χρόνους φόρτωσης και ένα Frame Generation που δεν αλλάζει πολλά. Αν το Switch 2 είναι η μοναδική μας πλατφόρμα ή αν θέλουμε να ζήσουμε τις περιπέτειες του Arisen στον καναπέ και στο λεωφορείο, το πακέτο αυτό είναι μια πολύ δυνατή πρόταση. Όσοι έχουν ήδη το παιχνίδι σε άλλη πλατφόρμα θα πρέπει να ζυγίσουν το γεγονός πως δεν υπάρχει cross-save. Και για εκείνους όμως, το Dark Arisen είναι ίσως ο καλύτερος λόγος για να πιάσουν ένα πραγματικά ιδιαίτερο RPG.
Dragon's Dogma 2: Dark Arisen
Η εκδοχή του παιχνιδιού που θα θέλαμε να είχαμε παίξει από την πρώτη μέρα, με το σύστημα μάχης, το παγωμένο Norgan και τα Spoils να δίνουν νέα ζωή στον κόσμο και την πιο συνεκτική ιστορία του τίτλου να κρατάει γύρω στις 25 με 30 ώρες. Στο Nintendo Switch 2 το port εντυπωσιάζει οπτικά, όμως το ασταθές frame pacing, το input lag του Frame Generation και η απουσία cross-save το κρατούν πίσω από την απόλυτη κορυφή.
Τα καλά
- Κορυφαίο σύστημα μάχης με 10 απολαυστικά Vocations
- Ατμοσφαιρικές και όμορφες περιοχές
- Αξέχαστες τυχαίες συναντήσεις
- Τα νέα spoils κάνουν το gameplay πιο ενδιαφέρον αλλά...
Τα όχι και τόσο καλά
- ...Ορατοί τεχνικοί συμβιβασμοί και πτώσεις στο Switch 2
- Δεν υπάρχει cross-save με άλλες πλατφόρμες
