Το Helldivers, από εκεί που δεν το ήξερε σχεδόν κανένας, έγινε η αφορμή να προκύψουν ολοένα και περισσότερα mission-based extraction shooters. Το Helldivers 2 χάραξε τον δρόμο αλλά κανένα δεν έχει καταφέρει να κάνει τον “χαμό” που έκανε ο τίτλος της Arrowhead. Τον Μάιο του 2025, λίγες εβδομάδες πριν το Mycopunk μπει σε Early Access, η Devolver Digital προσπάθησε να το κάνει με έναν τρόπο που ταιριάζει στο ιστορικό τους, αφού τσίγκλησε δημόσια τους μεγάλους του είδους, λέγοντας πως “με τα λεφτά ενός Borderlands 4 μπορούμε να πάρουμε το δικό της shooter για εμάς και για άλλους τρεις φίλους“. Ήταν marketing με χιούμορ, όμως έκρυβε μια αλήθεια που όσοι παίζουν co-op shooters την ξέρουν καλά, αφού το πιο δύσκολο κομμάτι σε τέτοια παιχνίδια είναι συχνά να πείσουμε την παρέα να βάλει το χέρι στην τσέπη, πριν καν φτάσουμε στα battle passes και στα season tiers που ενδέχεται να ακολουθούν.
Το Mycopunk των Pigeons at Play βγήκε επίσημα από το Early Access στις 20 Οκτωβρίου με την έκδοση 1.0, να κοστίζει περίπου 15€ στο Steam και να κάνει ταυτόχρονα το ντεμπούτο του στο PS5, όπου βρίσκεται από την πρώτη μέρα στον κατάλογο του PS Plus. Πρόκειται για ένα ακόμα first-person looter shooter με έμφαση στο co-op, χωρίς live service μοντέλο και χωρίς επί πληρωμή πακέτα, κάτι που στο συγκεκριμένο είδος σχεδόν δεν ισχύει. Για αυτόν τον μήνα, γίνεται ένα τα πιο εθιστικά συνεργατικά shooters που μπορεί να βρει κανείς σε αυτή την τιμή, με δυο τρία σημεία που με ενόχλησαν περισσότερο απ’ όσο θα περίμενα.
Η ιστορία λαμβάνει χώρα στο New Atlas, ένα μακρινό φεγγάρι όπου η πανίσχυρη εταιρεία SAXON ανακάλυψε τεράστια κοιτάσματα από Saxonite, το έκανε κατοικήσιμο και το μετέτρεψε στο μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής του ορυκτού σε όλο τον γαλαξία. Κάπου στο 4124 ένας μύκητας έρχεται να το καταπιεί σχεδόν ολόκληρο, την ώρα που η SAXON είναι χωμένη μέχρι τον λαιμό σε πόλεμο με τους Hashetty, ένα εξωγήινο είδος που κήρυξε τον πόλεμο στον Γαλαξία όταν οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν. Έτσι, η εταιρεία στέλνει να ερευνήσουν την κατάσταση όποιον της περισσεύει και αυτός ο “όποιος” είμαστε εμείς, η New Atlas Hazard Crew, μια ομάδα από ρομπότ προς απόσυρση που έχουν μια τελευταία ευκαιρία να βγάλουν κέρδος πριν καταλήξουν στα παλιοσίδερα.
Το χιούμορ που ο τίτλος προσπαθεί να περάσει θυμίζει όντως κάτι από Borderlands, με πολλά νεύματα προς το Borderlands 2, κάτι που περνάει σχεδόν από κάθε γωνιά του, με τη SAXON να μας φέρεται σαν τυπικός εργοδότης που μας αποκαλεί “υπαλλήλους” και μας στέλνει στα πιο επικίνδυνα σημεία ενός φεγγαριού που διαλύεται. Ανάμεσα στις αποστολές γυρνάμε σε ένα orbital dropship γεμάτο minigames, όπου μπορούμε να χαζέψουμε με την παρέα, να μάθουμε περισσότερα για τον γαλαξία και να πιάσουμε κουβέντα με τον Roachard Cox, έναν βετεράνο της SAXON που δεν λέει να το βουλώσει. Η ατμόσφαιρα θυμίζει μια εναλλακτική σάτιρα του εταιρικού κόσμου, με εμάς να παλεύουμε με μια καταστροφή σε πλανητική κλίμακα ενώ η εταιρεία μετράει τα κέρδη από ασφαλή απόσταση.
Στο σύνολό της όμως, η ιστορία δεν μας δίνει λόγους να την ακολουθήσουμε, αφού το στήσιμο με τον μύκητα, τον γαλαξιακό πόλεμο και την εταιρεία μένει σε μεγάλο βαθμό εκεί που ξεκίνησε, χωρίς ανατροπές και χωρίς χαρακτήρες που αλλάζουν στην πορεία ή γεγονότα που σημαδεύουν κάποια έκβαση. Τα ρομπότ μας έχουν πλάκα έως έναν βαθμό, όμως μαθαίνουμε ελάχιστα πράγματα για το ποια είναι και τι θέλουν πέρα από το να μη γίνουν βίδες, ενώ ερωτήματα που θέτει το ίδιο το παιχνίδι, όπως το αν η καταστροφή του New Atlas είναι τόσο “φυσική” όσο ισχυρίζεται η SAXON, θα ήθελα να είχαν περισσότερο χώρο να αναδειχθούν. Τα υλικά για μια πολύ καλή ιστορία υπάρχουν, απλώς η αφήγηση μένει απλοϊκή και δεν τα σπρώχνει μέχρι το τέλος.
Ξεκινάμε διαλέγοντας έναν από τους διαθέσιμους χαρακτήρες (πέντε πλέον, με την προσθήκη της πλήρους έκδοσης), καθένας με δικές του ικανότητες και όλοι με πρόσβαση στο ίδιο οπλοστάσιο. Αφού φτιάξουμε τον εξοπλισμό μας και μαζέψουμε την ομάδα μας πέφτουμε σε procedurally generated περιοχές με στόχους που δεν περιορίζονται στο να καθαρίζουμε κύματα εχθρών αλλά ποικίλουν σε μια παρόμοια φλέβα με το Helldivers 2. Το tutorial που μας παρέχεται εδώ είναι λειψό, εκνευριστικό και ίσως ανούσιο μιας και όσοι έχουν παίξει τέτοιου είδους παιχνίδια ξέρουν λίγο-πολύ τι να περιμένουν. Σε αυτό βοηθάει και ο κλασικός χειρισμός των FPS που κάνει τα πρώτα λεπτά εύκολα, ενώ το είδος των αποστολών αλλάζει περιοδικά και κρατάει μακριά τη μονοτονία.
Ο πιο έξυπνος μηχανισμός είναι κατά τη γνώμη μου το σύστημα πυρομαχικών, αφού σφαίρες στο πάτωμα ή drops από εχθρούς δεν υπάρχουν. Τα πυρομαχικά που ξοδεύει το ενεργό μας όπλο μεταφέρονται στο δεύτερο (ή αλλιώς “παράγουν” πυρομαχικά για το όπλο που δεν χρησιμοποιούμε), οπότε η συνεχής εναλλαγή γίνεται γρήγορα δεύτερη φύση, άκρως απαραίτητα και μας σπρώχνει σε συνδυασμούς που αλλιώς μπορεί να αγνοούσαμε. Έτσι, όταν βρίσκουμε διαφορετικά όπλα, δεν τα αφήνουμε αλλά αναγκαζόμαστε να τα χρησιμοποιήσουμε και να τα μάθουμε.
Αυτό που με “χαλάει” κάπως είναι το gunplay, που σε πολλές μάχες καταλήγει πιο χαοτικό απ’ όσο θα ήθελα ενώ παρατήρησα πως η στόχευση δεν είναι όσο ακριβής θα έπρεπε. Οι εχθροί, μεταλλικά τέρατα που έχουν ενωθεί με τον μύκητα, επιτίθενται ασταμάτητα και κινούνται τόσο σπασμωδικά που η στόχευση συχνά μοιάζει με προσπάθεια να πετύχουμε μύγα με λάστιχο. Στην βάση τους, οι μάχες είναι διασκεδαστικές λόγω της δυνατότητας να διαμελίσουμε τους εχθρούς μας σπάζοντας το μέταλλο που τους προστατεύει κομμάτι-κομμάτι, την στιγμή που ό,τι πέφτει μπορεί να το αρπάξει κάποιος άλλος εχθρός, και να το βάλει πάνω του.
Εξίσου διασκεδαστικό στοιχείο του Mycopunk είναι το σύστημα αναβαθμίσεων, με διαφορά το πιο δυνατό του χαρτί. Κάθε αποστολή δίνει νέα mods που τα εξοπλίζουμε σε ένα grid για κάθε όπλο, με αποτέλεσμα να κάνουμε και inventory management, κάτι που θυμίζει λίγο τη βαλίτσα του Resident Evil 4 με τη διαφορά πως εδώ η διάταξη αλλάζει το πώς παίζεται το όπλο. Τα mods συνδυάζουν status effects και χτίζουν συνέργειες, οπότε μπορούμε να στήσουμε healing support, να βάλουμε deflector shield σε αλυσοπρίονο ή να κάνουμε το ρομπότ μας βόμβα. Η ανακάλυψη ενός συνδυασμού που ξαφνικά “σπάει” το παιχνίδι είναι αυτό που κρατάει την επανάληψη ευχάριστη.
Ως είθισται και με τα άλλα παιχνίδια του είδους, το Mycopunk παίζεται είτε solo είτε co-op, όμως το περιεχόμενό του προορίζεται κυρίως για full squads. Όταν παίζουμε με άλλους παίκτες τα builds αλληλοσυμπληρώνονται, ο συντονισμός γίνεται απαραίτητος απέναντι σε ανθεκτικούς εχθρούς και μπορούμε να μοιράσουμε ρόλους ανάμεσα στον κύριο στόχο και στις δευτερεύουσες αποστολές για επιπλέον οφέλη. Και αν δεν γουστάρουμε να μιλάμε, τα voice chat και text chat καλύπτουν τα βασικά για να βρούμε συμπαίκτες ή να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε.
Όσοι έπαιξαν το Mycopunk στο Early Access, δεν θα βρουν τεράστιες αλλαγές στην πλήρη έκδοση, αφού το μεγαλύτερο μέρος της εμπειρίας υπήρχε ήδη. Η 1.0 προσθέτει έναν πέμπτο χαρακτήρα, μια νέα περιοχή, νέους τύπους όπλων, νέες ειδικές ικανότητες και επιπλέον αποστολές, μαζί με αλλαγές στην ισορροπία και achievements. Για όποιον μπαίνει τώρα πρώτη φορά, όλο αυτό σημαίνει ένα πιο γεμάτο και πιο ολοκληρωμένο πακέτο, ενώ για όσους ξεκίνησαν νωρίες ίσως να αποτελεί έναν καλό λόγο για να επιστρέψουν χωρίς να περιμένουν κάτι ιδιαίτερα επαναστατικό.
Ένα σημείο που αξίζει να σταθούμε είναι το εικαστικό κομμάτι του παιχνιδιού, κάτι που ίσως να διχάσει. Το ύφος του παιχνιδιού κυμαίνεται σε stylized και futuristic biopunk ύφος με grotesque πινελιές, γεμάτο οργανικά textures, παραμορφωμένα πλάσματα, έντονα χρώματα και κατασκευές που μοιάζουν να αναπνέουν. Η αισθητική του φέρνει στο μυαλό τα κόμικ του Jean Giraud (Moebius), με τον ρεαλισμό να μένει εντελώς στην άκρη για χάρη ενός στιλ που αναγνωρίζεται με μία ματιά σε οποιοδήποτε screenshot. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση στα γραφικά και τα animations δεν βοηθάει ιδιαίτερα στην ανάγνωση της μάχης, ειδικά σε πιο φωτεινές περιοχές όπου οι εχθροί μας μπορεί να κάνουν blend-in με το περιβάλλον. Ακόμα και έτσι όμως, μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για κάτι διαφορετικό στο είδος.
Η φαινομενικά απλή stylized παρουσίαση του παιχνιδιού αποτυπώνεται εξίσου καλά και στην απόδοση αφού στις μέγιστες ρυθμίσεις, τα καρέ παρέμεναν σταθερά στα 144fps (λόγω του refresh rate μου) και ακόμα και όταν οι εχθροί πλήθαιναν δεν υπήρξαν ιδιαίτερες πτώσεις στα καρέ. Κάτι που με ενόχλησε βέβαια, και δεν είχε να κάνει με τα γραφικά, ήταν τα keybinds και οι γενικότερες ρυθμίσεις που παραήταν απλές και ίσως και ελλιπείς. Ήθελα να αλλάξω το keybind του οχήματός μου (μπορούμε να καλέσουμε ένα όχημα για να καλύψουμε μεγάλες αποστάσεις, πάλι a la Borderlands) αλλά δεν υπήρχε πουθενά αυτή η επιλογή.
Συμπέρασμα
Το Mycopunk δεν κάνει κάτι καινούργιο, δεν κάνει κάτι διαφορετικό. Βέβαια, για περίπου 15€ το άτομο προσφέρει γρήγορη, εθιστική δράση και ένα από τα πιο ευφάνταστα συστήματα αναβαθμίσεων σε looter shooter. Η ιστορία θα μπορούσε να τραβήξει πολύ περισσότερο τα νήματα που η ίδια ξεκινά, η στόχευση γίνεται κάποιες φορές περισσότερο θέμα τύχης παρά ικανότητας και η 1.0 δεν φέρνει κάτι συνταρακτικό για όσους ήταν ήδη εκεί.
Θα το πρότεινα σε όσους έχουν μια σταθερή παρέα για co-op και τους αρέσει να πειραματίζονται με builds μέχρι αργά το βράδυ (λίγο δύσκολο βέβαια), ενώ όσοι ψάχνουν κυρίως μια δυνατή ιστορία ή ένα πιο πειθαρχημένο gunplay μάλλον θα βρουν αλλού αυτό που θέλουν. Αλλά με αυτό που ζητάει από εμάς ίσως να αξίζει και μια σύντομη ματιά κάποιο Σαββατοκύριακο.
Mycopunk
Γρήγορο, εθιστικό co-op shooter με ένα από τα πιο ευφάνταστα συστήματα αναβαθμίσεων του είδους και ξεχωριστό biopunk ύφος. Η ιστορία μένει στην επιφάνεια και η στόχευση γίνεται χαοτική, όμως με τη σωστή παρέα αξίζει κάθε λεπτό.
Τα καλά
- Εθιστική, γρήγορη δράση
- Βαθύ σύστημα αναβαθμίσεων και δημιουργίας builds
- Εναλλαγή αποστολών που περιορίζει τη μονοτονία
- Ξεχωριστό biopunk εικαστικό ύφος
Τα όχι και τόσο καλά
- Αδύναμη και ουσιαστικά περιττή ιστορία
- Χαοτικό gunplay σε ορισμένες μάχες
- Περιορισμένες προσθήκες στην έκδοση 1.0
- Το biopunk ίσως να μην αρέσει σε όλους
