Nioh 3 Review: Το καλύτερο Yokai

Όπως έχω πει αρκετές φορές, δεν είμαι καλός στα Soulslike παιχνίδια. Μου αρέσει να σπαμάρω επιθέσεις, να κάνω μεγάλα combos ή να αντιμετωπίζω μεγαλοπρεπή αφεντικά αλλά δεν μπορώ, με τίποτα, να κάνω υπομονή τόσο στην διαχείριση της πολλή πίεσης από εχθρούς όσο και στην διαχείριση της μπάρας αντοχής. Είμαι αρκετά χαρούμενος που κατάφερα να ολοκληρώσω το Elden Ring όταν βγήκε και παίζει να είναι το πρώτο παιχνίδι του είδους που ολοκλήρωσα. Έγινα καλός; Σίγουρα όχι, αλλά διακρίνω στιγμές που πλέον δεν πανικοβάλομαι τόσο και παράλληλα καταλαβαίνω πως υπάρχει μια βελτίωση στο πως προσεγγίζω κάθε κατάσταση.

Έτσι, γεννήθηκε μια επιθυμία να παίζω πιο απαιτητικά παιχνίδια όσο περνούσαν τα χρόνια. Λόγω αυτής της επιθυμίας δοκίμασα να παίξω παιχνίδια της Team Ninja όπως την σειρά Ninja Gaiden, το Stranger of Paradise: Final Fantasy Origin και τα δύο παιχνίδια της σειράς Nioh. Συγκεκριμένα, το Stranger of Paradise και τα Nioh έχουν, πάνω-κάτω, την ίδια φόρμουλα δηλαδή γρήγορο combat που βασίζεται στην πίεση και την διαχείριση των πόρων μας, το σπάσιμο της άμυνας του εχθρού μας και, φυσικά, την επιβίωση.

Από το πρώτο Nioh, η Team Ninja φαίνεται πως έχει εξειδικευτεί σε έναν πολύ συγκεκριμένο τύπο παιχνιδιού, στηριζόμενη στο βαθύ και απαιτητικό σύστημα μάχης, τον Souls-inspired γενικό σχεδιασμό και μια looting δομή που θυμίζει Diablo. Το DNA αυτών των παιχνιδιών πέρασε και σε άλλα projects, σε μια προσπάθεια να επεκταθεί σε διαφορετικά σύμπαντα και τύπους παιχνιδιού αλλά όχι πάντα με επιτυχία. Αυτό όμως, φαίνεται να αλλάζει με το Nioh 3 που, αν και γνώριμο σε όλους όσους έχουν ασχοληθεί με την σειρά, μοιάζει πιο προσβάσιμο και διασκεδαστικό από ποτέ.

Το Nioh 3 είναι και ένα από τα παιχνίδια που με έκαναν να ξεσκονίσω το Playstation 5 μου και να το ενσωματώσω, έστω και στριμογμένο, στο γραφείο μου. Ευτυχώς που το έκανα. Ευτυχώς, διότι μιλάμε για έναν άκρως διασκεδαστικό τίτλο, καλύτερο, κατά την γνώμη μου, από τους προκατόχους του και ίσως λίγο πιο τυποποιημένο για σκοπούς προσβασιμότητας. Αλλά όλα όσα έχουμε δει μέχρι τώρα μας αφήνουν με κάτι δυνατό.

Παραδοσιακή Ιαπωνία, Yokai και Shogun

Όπως και οι προκάτοχοί του, το Nioh 3 μας επιστρέφει στην παραδοσιακή ιστορία της Ιαπωνίας, εμπλέκοντας πραγματικά ιστορικά γεγονότα με τη μυθολογία και το δαιμονικό στοιχείο. Αυτή τη φορά αναλαμβάνουμε τον ρόλο του Takechiyo Tokugawa, εγγονού του Ieyasu Tokugawa, λίγο πριν εξελιχθεί στον τρίτο Shogun της δυναστείας Tokugawa. Αν και πρόκειται για υπαρκτό ιστορικό πρόσωπο, το παιχνίδι μας δίνει τεράστια ελευθερία στην παραμετροποίηση του χαρακτήρα, είτε κινηθούμε προς το αρσενικό, είτε προς τον θυλικό….τύπο σώματος.

Το Character Creation είναι από τα πιο δυνατά στοιχεία της έναρξης αφού μας επιτρέπει να παραμετροποιήσουμε αρκετά στοιχεία, σχεδόν κάθε λεπτομέρεια της εμφάνισης, από τη σωματοδομή μέχρι τη στάση του σώματος και ακόμη και τις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες. Βέβαια, όλα αυτά γίνονται για να βλέπουμε τον χαρακτήρα μας σε ορισμένα cutscenes μιας και κατά την διάρκεια του gameplay θα βλέπουμε είτε την πλάτη του είτε να καλύπτεται από πλήρη ενδυμασία.

Δύο στυλ, δύο διαφορετικά παιχνίδια

Η μεγαλύτερη και σημαντικότερη διαφορά του Nioh 3 είναι η ύπαρξη δύο διαφορετικών κλάσεων. Ξεφεύγουμε από την μοναδική επιλογή του Samurai. Πλέον, έχουμε την δυνατότητα εναλλαγής μεταξύ δύο εντελώς διαφορετικών στυλ μάχης, με το Samurai να επιστρέφει και να εμπλουτίζεται/συνοδεύεται από αυτό του Ninja. Με το πάτημα ενός κουμπιού, μπορούμε να αλλάξουμε άμεσα την ενεργή κλάση, αποκτώντας πρόσβαση σε διαφορετικές κινήσεις, δεξιότητες και εξοπλισμό και οδηγώντας σε περίπλοκα combos που αλλάζουν αισθητά την soulslike βάση του τίτλου.

To Samurai Mode είναι η κλασική κλάση με τις τρεις διαφορετικές στάσεις (Mid, High, Low) και την αξιοποίηση του Ki Pulse για γρηγορότερη επαναφορά του Stamina, το οποίο δίνει έμφαση στο μεθοδικό gameplay, την άμυνα, την επίθεση και την αξιοποίηση των ανοιγμάτων του αντιπάλου. Εδώ όμως, εξελίσσεται με νέους μηχανισμούς που το κάνουν να θυμίζει έντονα το Sekiro, ειδικά το Parry, τόσο στην αίσθηση όσο και στο ακουστικό feedback. H λογική του Sekiro μεταφράζεται και στο αποτέλεσμα του Parry αφού όσο το κάνουμε και κάνουμε και αντεπιθέσεις ή πιέζοντας τον εχθρό μας, του κατεβάζουμε την μπάρα αντοχής με αποτέλεσμα να τους αφήνουμε ανοιχτούς σε counter attacks. Επιπλέον, υπάρχει και το mastery, μια μπάρα που όταν γεμίσει και την αξιοποιήσουμε με το Heavy Attack μας επιτρέπει τη δημιουργία καταστροφικών αλυσίδων επιθέσεων που με την σειρά τους οδηγούν σε Critical Damage, ανταμείβοντας την ακρίβεια και τον έλεγχο του ρυθμού της μάχης.

Το Ninja Mode από την άλλη, δίνει έμφαση στην ταχύτητα, την αποφυγή, τις παγίδες, τα tools, τα Ninjutsu και την αεροδυναμική κίνηση. Οι επιθέσεις είναι αστραπιαίες, οι ελιγμοί συνεχείς και η άμυνα βασίζεται κυρίως στην αποφυγή αντί στο μπλοκάρισμα, με skills που αναδεικνύουν τα Perfect Dodges, το poking και την υιοθέτηση εντυπωσιακών combos – δεν μπορείτε να φανταστείτε τι combos έχω δει σε Reddit και X. Σε αυτό συνδράμουν τόσο τα ninjutsu όπως τα shuriken, οι παγίδες, οι βόμβες και άλλες τεχνικές. Όλα αυτά τα εργαλεία, δεν χρειάζονται εύρεση όπως γίνεται στο Samurai Style αλλά το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να χτυπάμε τους εχθρούς μας προκειμένου να ανανεωθεί το cooldown.

Αν κάτι σας θυμίζει όλο αυτό, δεν έχετε άδικο. Φαίνεται πως η Team Ninja συγκέντρωσε όλα τα καλά στοιχεία από προηγούμενους τίτλους της και τους συνδύασε σε ένα. Το μεθοδικό, στρατηγικό, αργό gameplay του Samurai και του Nioh έρχεται να συναντήσει το πιο ‘spammy’, γρήγορο gameplay του Ninja και του Ninja Gaiden. Τα δύο στυλ συνθέτουν μια γενικότερη αίσθηση που κάνει το παιχνίδι να μοιάζει συγκροτημένο και παράλληλα φρέσκο, επιτρέποντάς μας να προσεγγίζουμε κάθε κατάσταση διαφορετικά. Βέβαια,

Looting και ποικιλία

Η διάκριση των δύο στυλ επεκτείνεται και στον εξοπλισμό που θα βρούμε. Ο κάθε ρόλος έχει πρόσβαση σε επτά διαφορετικά όπλα και άλλα τόσα set πανοπλίας και εξοπλισμού, δημιουργώντας συνολικά δεκατέσσερα εντελώς ξεχωριστά στυλ παιχνιδιού. Κάθε όπλο έρχεται με τα δικά του combo και ειδικές κινήσεις, αλλά και ένα πλήρες skill tree με τις δικές του αλυσίδες επιθέσεων και τις δικές του στρατηγικές. Ξεκλειδώνοντας τα skills καθε όπλου θα δούμε γρήγορα πως υπάρχουν και Armor Sets ή ικανότητες στα loot που τα αξιοποιούν στο έπακρον. Για παράδειγμα, από νωρίς, αποκτώντας το Crimson General Armor Set μπορούμε να δημιουργήσουμε builds που σπαμάρουν το Mastery Attack και μπορούν, με τεράστια ευκολία, να σπάσουν την άμυνα των εχθρών μας.

Αυτή η ποικιλία γίνεται πιο αισθητή στο Samurai Style μιας και τα 7 διαφορετικά όπλα αξιοποιούν και τις 3 στάσεις σώματος με αποτέλεσμα να έχουμε ακόμα περισσότερα combos και skills προς εκμετάλλευση. Συγκεκριμένα, κάθε Weapon Skill Tree έχει τέσσερις κόμβους, με τον κάθε κόμβο να επικεντρώνει σε μια από τις τρεις στάσεις. Αφού ξεκλειδώσουμε όμως κάθε skill, υπάρχουν κάποια που πρέπει να τα εξοπλήσουμε μέσω του Skill Management ώστε να αρχίσουμε να τα χρησιμοποιούμε, προσθέτοντας έτσι ένα ακόμα στρώμα παραμετροποίησης των builds μας.

Αντίθετα, το Ninja Style δεν έχει αυτά τα επίπεδα πολυπλοκότητας αλλά έχει την δική του ποικιλία. Η απουσία στάσεων μάχης αφαιρεί έναν αριθμό combos από το σύνολο αλλά δεν μειώνει ουσιαστικά τη συνολική ποικιλία. Εξάλλου, θα διαπιστώσουμε, όσο προοδεύουμε στην ιστορία και εξερευνούμε νέες περιοχές, πως το Ninja Style χρησιμεύει περισσότερο ως ένας τρόπος σύντομης εκκαθάρισης των διαφόρων μικρότερων εχθρών ή, σε κάποιες περιπτώσεις, δημιουργούμε builds που μπορούν να “σβήσουν” την μπάρα υγείας των bosses.

Εναλλαγή ρυθμού

Μιλώντας για combat, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε και την ύπαρξη των Guardians, των Yokai που μας συντροφεύουν κατά την διάρκεια της ιστορίας και μας επιτρέπουν είτε να ανακαλύψουμε νέα σημεία στους χάρτες, είτε να έχουμε νέους τρόπους μετακίνησης και αποφυγής εμποδίων, είτε ως Power-ups στο σύστημα μάχης. Η χρησιμότητά τους ξεφεύγει από το τυπικό “Skill Attack” ή την μεταμόρφωση σε έναν Yokai-infused Samurai/Ninja και προσθέτουν έναν ακόμα μηχανισμό, το Burst Break.

Το Burst Break αντικαθιστά το yokai counter των προηγούμενων τίτλων και συνδέεται άμεσα με την εναλλαγή στυλ. Οι εχθροί μας, κάποιες φορές, ενδέχεται να μας επιτεθούν με μια ικανότητα που τους περικυκλώνει με μια κόκκινη αύρα. Αν αλλάξουμε ρόλο τη στιγμή που η επίθεσή τους ετοιμάζεται να μας χτυπήσει, ακυρώνουμε την επίθεση του εχθρού και τον αφήνουμε εκτεθειμένο. Το σημαντικό εδώ είναι ότι δεν μας επιβάλλεται η μόνιμη αλλαγή στυλ οπότε μπορούμε απλά να αλλάξουμε στο προηγούμενο στυλ μας.

Διαφορετική δομή στον χάρτη

Σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, τα οποία είχαν μια πιο γραμμική δομή, το Nioh 3 υιοθετεί την “μοντέρνα” τακτική του Elden Ring (κάτι που είδαμε και στο CODE VEIN II). H ιστορία εκτείνεται σε τέσσερις διαφορετικές ιστορικές περιόδους και εισάγει τα λεγόμενα open fields. Δεν είναι το κλασικό ‘Open World’ design καθώς πρόκειται για μεγάλες, ανοιχτές περιοχές που αποτελούνται από διασυνδεδεμένα επίπεδα, διατηρώντας τον περίπλοκο σχεδιασμό που χαρακτήριζε τη σειρά, ενθαρρύνοντας παράλληλα την εξερεύνηση. Οι χάρτες διαθέτουν πολλαπλές διαδρομές, μυστικά, κενά που μπορούμε να τα διανύσουμε μόνο μέσω νέων Yokai και γενικότερα μια έντονη κάθετη εξερεύνηση. Η δυνατότητα διπλών πηδημάτων, σκαρφαλώματος, και stealth ενισχύει την τακτική διάσταση της εξερεύνησης, χωρίς όμως να αλλοιώνεται ο πυρήνας του gameplay.

Ακόμα με το άνοιγμα των πεδίων και περιοχών, η εξερεύνηση γίνεται ένα εθιστικό κομμάτι παρόλο που “πέφτει” στην τυποποίηση που ανέφερα παραπάνω. Ο χάρτης που έχουμε είναι γεμάτος τμήματα που διακρίνονται με επίπεδα δύναμης. Κάθε τμήμα έχει και μια ποικιλία σημείων ενδιαφέροντος όπως Kodama, Heian Chijiko, Crucible Cores, Enemy Bases και Side Quests που όταν τα ολοκληρώνουμε ανεβάζουν το επίπεδο εξερεύνησης. Όταν το επίπεδο αυτό φτάσει στο μέγιστο τότε αποκαλύπτονται και όλα εκείνα τα στοιχεία που δεν έχουμε βρει, βοηθώντας μας έτσι να φτιάσουμε πιο εύκολα στο completion.

Το σύστημα του exploration level μας επιβραβεύει επίσης με παθητικά ή Stat bonuses δίνοντάς μας ένα κίνητρο παραπάνω για την ολοκλήρωση. Για παράδειγμα, καθαρίζοντας περιοχές μπορούμε να πάρουμε παραπάνω στατιστικά σε Strength ή Luck, ή να λάβουμε Text Books και Skill Books για να ξεκλειδώσουμε νέες ικανότητες, παθητικές ικανότητες ή Ninjutsu.

Ευτυχώς, οι δραστηριότητες που βρίσκουμε είναι ποικίλες και πάντα ανταποδοτικές, καθώς εκτός από τα παραπάνω μπορεί να βρούμε και mini-dungeons, ισχυρούς εχθρούς και συγκεκριμένους ονομασμένους NPCs που ξεκλειδώνουν νέες δυνατότητες.

Ο Διάβολος κατέβηκε

Το στοιχείο που μπορώ να πω με ασφάλεια πως με ενθουσιάζει και ευχαριστεί ιδιαίτερα στο Nioh 3 είναι το looting. Η Diablo δομή του μας παραπέμπει σε looter crawler λογική αφού κάθε Yokai ή κάθε στρατιώτης που θα σκοτώσουμε αφήνει πίσω του πληθώρα αντικειμένων. Τα Kappa συγκεκριμένα, είναι loot piñata’s αφού όταν τα σκοτώνουμε αφήνουν πίσω έναν σκασμό αντικειμένων με τον χαρακτηριστικό ήχο που θυμίζει καζίνο.

Βέβαια, το περισσότερο loot που θα βρούμε δεν αξίζει καν την προσοχή μας, ειδικά αν γυρίσουμε πίσω σε περιοχές αλλά παραμένει χρήσιμο, με τον τρόπο του. Για την ακρίβεια, όταν ξεκλειδώσουμε το Spirit Realm μας, εκεί θα μπορούμε να επισκεφθούμε τον Blacksmith και να “σπάμε” τα αντικείμενα για να λάβουμε πόρους τους οποίους κατά συνέπεια μετατρέπουμε σε ενισχύσεις στα αγαπημένα μας όπλα ή στην κατασκευή διπλοτύπων μέχρι να πετύχουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε.

Δεν είναι όλα όμως ρόδινα σε αυτή την περίπτωση. Η ποσότητα του loot είναι υπερβολική, ειδικά όταν πρέπει να διαχειριστούμε εξοπλισμό για δύο διαφορετικά στυλ. Και παρά τις βελτιώσεις στη γενικότερη διαχείριση του inventory, η διαδικασία καθαρισμού του είναι μια χρονοβόρα και κουραστική διαδικασία που δυστυχώς κατακερματίζεται και από την έλλειψη εργαλείων και συντομεύσεων (πέρα από τα Build Loadouts).

Γραφικά, απόδοση και ήχος

Σε σχέση με τους προκατόχους του, το Nioh 3 θα έλεγα πως είναι “πιο καθαρό” όσον αφορά τις υφές του, την εμφάνιση του και την γενικότερη καλλιτεχνική κατεύθυνση τόσο σε χαρακτήρες όσο και σε Yokai και περιβάλλοντα. Τα ανοιχτά πεδία είναι γεμάτα με φυσικά στοιχεία όπως δέντρα, αγροτόπια και κλασικές Ιαπωνικές σκηνές αλλά δεν θα λέγαμε ότι είναι το τεχνολογικό άλμα που θα περιμέναμε. Ωστόσο, θα επιμείνω πως τόσο τα βασικά στοιχεία όσο και πιο περίπλοκα όπως εφέ και animations είναι πολύ πιο ευδιάκριτα με αποτέλεσμα η εμπειρία να παραμένει ελκυστική.

Δυστυχώς, δεν είχα την ευκαιρία να το δοκιμάσω στους υπολογιστές οπότε δεν μπορώ να εκφέρω και πιο σφαιρική άποψη για την απόδοση του εκεί. Ωστόσο, στο PS5, στο performance mode η εμπειρία ήταν ικανοποιητική, με καλή ροή, καλά fps και εξίσου καλή εικόνα, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις και περιοχές υπήρχαν μικρές πτώσεις.

To “Fun Factor”

Ένα σημαντικό συστατικό το οποίο δεν βλέπω να αναφέρεται συχνά είναι το ‘Fun Factor’ δηλαδή το πόσο διασκεδαστικό είναι ένα παιχνίδι. Τείνουμε, συνήθως, να επικεντρώνουμε σε πιο επιφανειακές πτυχές όπως συστήματα, εικόνα, ήχο, ιστορία και σχεδιασμούς αλλά δεν εστιάζουμε για το αν όλα αυτά καταφέρνουν να συνθέσουν μια ικανοποιητική, απολαυστική, διασκεδαστική εμπειρία.

Το Nioh 3 αποτέλεσε μια αρκετά ευχάριστη έκπληξη για εμένα. Το ξεκίνησα προκατειλλημένος, πιστεύοντας ότι θα το παράτησω μετά από Χ ώρες αλλά, ευτυχώς, αυτό δεν βλέπω να γίνεται σύντομα, ειδικά αν σκεφτούμε πως ακόμη και εστιάζοντας μόνο στην ιστορία, μιλάμε για δεκάδες ώρες περιεχομένου, με τη πλήρη εξερεύνηση και το endgame να ξεπερνούν τις 90 ώρες.

Οπότε τι είναι αυτό που κάνει το Nioh 3 διασκεδαστικό;

Η βελτίωση στα γραφικά και την ευκρίνεια του τίτλου είναι σίγουρα ένας από τους κυριότερους παράγοντες. Αλλά αυτό που, προσωπικά, με κέρδισε είναι ο συνδυασμός των εθιστικών ήχων όπως το χτύπημα των σπαθιών, η ενεργοποίηση των ικανοτήτων, τα κοψίματα της σάρκας, το μάζεμα του loot και το γενικότερο feedback αλλά και η ευχαρίστηση του ανάλογου feedback κατά την διάρκεια της μάχης. Υπάρχει κάτι άκρως απολαυστικό όταν βλέπεις το όπλο να περνάει μέσα από τον αντίπαλο και να το νιώθεις μέσω της δόνησης και αυτού που βλέπεις. Δεν μπορώ να παραλείψω και τους RPG-like αριθμούς που επιπλέουν μετά από κάθε επίθεση, θυμίζοντας κλασικά RPG, με εκείνο το χαρακτηριστικό Ιαπωνικό font και τα ταιριαστά χρώματα.

Υπάρχει κάτι ανεξήγητα ελκυστικό στην συνολική εμπειρία και μόνο αν παίξετε θα καταλάβετε τι εννοώ – και σας συνιστώ να το κάνετε, άμεσα.

Συμπέρασμα

Το Nioh 3 είναι μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη αλλά και ένας τίτλος που δεν βλέπω να αφήνω κάτω σύντομα. Για εμένα, είναι καλύτερο από τους προκατόχους του σε πολλούς τομείς, ακόμα και αν “χάνει” σε άλλους. Ναι, φαίνεται να έχει γίνει πιο τυποποιημένο για μεγαλύτερη προσβασιμότητα αλλά παράλληλα έχει γίνει και πιο κατανοητό.

Δεν θεωρώ ότι είναι βάρβαρα δύσκολο σαν παιχνίδι. Σίγουρα, τα περισσότερα boss fights ασκούν ασταμάτηση πίεση αλλά με προσοχή, παρατήρηση και μεθοδικότητα, ακόμα και αυτές οι μάχες μπορούν να κατακτηθούν. Παρά την δυσκολία του, όταν ο πυρήνας είναι τόσο διασκεδαστικά εθιστικός, που δεν μπορείς να αφήσεις εύκολα το χειριστήριο κάτω.

Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για έναν ακόμα απαιτητικό τίτλο συνεχίζοντας και ενισχύοντας combat που χαρακτηρίζει τη σειρά με δύο ανανεωμένα και ξεχωριστά στυλ μάχης, έντονη ποικιλία σε builds και looting που εθίζει, ενώ τα open fields και οι μηχανισμοί εξερεύνησης προσθέτουν έναν πιο σύγχρονο ρυθμό. Παρά τις μικρές αδυναμίες στη διαχείριση του υπερβολικού loot και κάποιες τεχνικές ατέλειες, το παιχνίδι καταφέρνει να ξεχωρίσει κυρίως χάρη στον πυρήνα του. Είναι γρήγορο, απολαυστικό, γεμάτο ένταση και ανταμοιβή και ανυπομονώ για το DLC που σίγουρα έρχεται.

Ευχαριστούμε την CD Media για την παραχώρηση του Review Code (PS5).