Τα παιχνίδια που δεν παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά είναι πολύ πιο δύσκολα στο να πετύχουν απ’ ό,τι δείχνουν, γιατί η απόσταση ανάμεσα στο “χαζό με την καλή έννοια” και στο σκέτο χαζό είναι μικρότερη απ’ όσο θα φανταζόταν κανείς. Ο Suda51 το έχει κάνει τέχνη εδώ και χρόνια με τίτλος όπως το No More Heroes, Lollipop Chainsaw και Romeo is a Dead Man και κάθε τόσο εμφανίζεται κάποιος νέος τίτλος που θέλει να πατήσει στα ίδια χνάρια. Tο Stupid Never Dies φαίνεται τελικά να ανήκει σε αυτή την κατηγορία, κάτι που το καταλαβαίνουμε από το πρώτο κιόλας cutscene, όπου ένα δειλό ζόμπι ερωτεύεται κεραυνοβόλα μια παγωμένη φοιτήτρια μέσα στον καταψύκτη ενός εμπορικού κέντρου.
Πίσω από αυτή την ιστορία βρίσκεται η GPTRACK50, ένα νέο στούντιο με επικεφαλής τον Hiroyuki Kobayashi, παλιό παραγωγό της Capcom με θητεία σε Resident Evil και Devil May Cry, ενώ στην ομάδα υπάρχουν βετεράνοι που δούλεψαν και στη σειρά Dragon’s Dogma. Την έκδοση αναλαμβάνει η SEGA οπότε αυτή η μίξη με είχε αφήσει με μια περιέργεια να δω αν μιλάμε για το επόμενο Devil May Cry ή κάτι κοντά σε αυτό. Δεν ήξερα τι να περιμένω ομολογώ αλλά σίγουρα δεν περίμενα να μιλάμε για ένα action RPG/Roguelite.
Άνθρωποι και τέρατα συμβίωναν για χρόνια πάνω στην επιφάνεια της Γης. Ωστόσο, η απληστία της ανθρωπότητας την έφερε στο να κάνει πειράματα στα τέρατα και στο τέλος να θέλει να τα αφανήσει. Η απειλή του αφανισμού οδήγησε τις δύο πλευρές σε έναν Μεγάλο Πόλεμο που κατέστρεψε τα πάντα και άφησε την ανθρωπότητα χωρίς μεγάλο μέρος της γνώσης της. Έτσι, τα τέρατα έφυγαν μετά τον πόλεμο και εγκαταστάθηκαν κάτω από την επιφάνεια της Γης, εκεί όπου απλώνονται Layers γεμάτα τέρατα και αρχαίους πολιτισμούς, με τον KOM, τον Βασιλιά των Τεράτων, να στρογυλλοκάθεται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.
Ο Davy είναι το πιο αδύναμο ζόμπι που υπάρχει, ένα πλάσμα που δεν τρώει καν ανθρώπους και που το κοροϊδεύουν εξίσου τέρατα και άνθρωποι, μέχρι τη στιγμή που καταπίνει το Phoenix’s Egg και γίνεται αθάνατος. Μαζί με την αθανασία αποκτά και μια ιδιαίτερη ικανότητα γνωστή ως “Style Eat’, δηλαδή μια ικανότητα να “τρώει” τις δυνάμεις των τεράτων. Μια μέρα, αναζητώντας τροφή, ο Davy βρήκε μια παγωμένη φοιτήτρια και την ερωτεύτηκε. Προφανώς, η κοπέλα είναι νεκρή αλλά καλοδιατηρημένη μέσα στο ψυγείο του εμπορικού κέντρου και έτσι ο Davy βάζει σκοπό να την επαναφέρει στην ζωή. Αυτό που χρειάζεται να κάνει λοιπόν, είναι να βρει και να σκοτώσει τον KOM ώστε να πάρει την ενέργειά του και το “Overtechnology” του, δηλαδή μια “ακραία προηγμένη τεχνολογία”, και να την φέρει πίσω στη ζωή.
Η αίσθηση που επικρατεί από την αρχή μέχρι και το τέλος είναι πως η ιστορία είναι αρκετά περίεργη (και το λέω με όλη την καλή διάθεση), αφού ανακατεύει μεταποκαλυπτικά σκηνικά, τρελούς επιστήμονες και έναν έρωτα με μια κοπέλα που ο Davy δεν έχει ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα. Ο Dr. Frank, ο ιδιοφυής και εμμονικός επιστήμονας που καθοδηγεί τον Davy, κυνηγάει τους δικούς του στόχους, οπότε κάθε του συμβουλή κουβαλάει μια ελαφριά καχυποψία. Βέβαια, βαθιά η ιστορία σίγουρα δεν πάει και οι χαρακτήρες της μένουν συχνά στο επίπεδο της καρικατούρας. Η αφέλεια του Davy απέναντι σε μια αποστολή που κανείς γύρω του δεν παίρνει στα σοβαρά ειδικά όταν δεν παίρνουν τον ίδιο στα σοβαρά, δίνει παραδόξως μια πιο γλυκιά πλευρά, γιατί είναι δύσκολο να μη συμπαθήσουμε ένα ζόμπι που κατεβαίνει στα πιο επικίνδυνα βάθη της γης για μια κοπέλα που κοιμάται στον πάγο και έχει χαρακτήρα punk rock a la Blink182.
Η βάση μας είναι το εμπορικό κέντρο του Human Layer, όπου επιστρέφουμε μετά από κάθε βουτιά και όπου μας περιμένει ο πρώτος, ίσως πιο επίμονος, αντίπαλος του παιχνιδιού. Στην επιφάνεια ο Davy περπατάει απελπιστικά αργά, τόσο αργά που, πιστέψτε με, η περιπλάνηση στο mall μοιάζει με τιμωρία,μ τουλάχιστον στην πολλή αρχή. Ευτυχώς ο Dr. Frank έχει φροντίσει να μας δώσει ένα πειραγμένο μηχάνημα καθαρισμού για να γλιστράμε στους διαδρόμους πιο γρήγορα οπότε αυτό το παράπονο εξαλείφεται εξίσου ταχύτατα.
Στο mall θα ανοίξουν πολλά από τα μαγαζιά τα οποία θα μας βοηθήσουν να προετοιμαζόμαστε για τις βουτιές στα έγγατα της γης αλλά και να δυναμώσουνε. Πρώτο και καλύτεραο είναι το Bessie Burger, και ίσως το πιο αστείο σύστημα αναβαθμίσεων που έχω συναντήσει εδώ και καιρό, αφού τα Zombie Skills ξεκλειδώνονται και ανεβαίνουν σε rarity παραγγέλνοντάς τα από το μενού και… τρώγοντάς τα. Για κάθε “πιάτο” χρειαζόμαστε υλικά από τα layers, όπως Giblets, Ingredients, Utensils και OT Energy (το νόμισμα του παιχνιδιού), ενώ όσο προχωράει η ιστορία το μενού μεγαλώνει με νέες επιλογές. Τα skills αυτά εμφανίζονται μετά ως επιλογές ενδυνάμωσης στατιστικών όταν κατεβαίνουμε επίπεδο μέσα στο dungeon, οπότε κάθε στάση στο burger φαίνεται αμέσως στην επόμενη βουτιά.
Στο ίδιο πνεύμα, Presents που βρίσκουμε στα dungeons πηγαίνουν κατευθείαν στην παγωμένη Julia με κάθε δώρο να ανεβάζει μόνιμα κάποιο στατιστικό, από την επίθεση και την άμυνα μέχρι την υγεία και το πόσο γρήγορα ξαναγεμίζει ο μετρητής των δαγκωμάτων. Η μόνιμη πρόοδος δένει καλά με την ιστορία, γιατί κάθε επιστροφή με ένα δώρο στο χέρι γίνεται μια μικρή, αστεία τελετουργία ανάμεσα σε ένα ερωτευμένο ζόμπι και μια…παγοκολώνα.
Η μάχη στηρίζεται σε ελαφριές και βαριές επιθέσεις που δένουν σε combos, με τα χτυπήματα να έχουν βάρος και σταθερό feedback που δίνει την αίσθηση πως ο Davy, παρά τη φήμη του, μπορεί να κάνει ζημιά. Το feedback πάνω στους εχθρούς όμως δίνει μια περίεργη αίσθηση, καθώς ένιωθα σαν να χτυπάω τοίχο αντί για σάρκα. Σε ένα παιχνίδι όπου ο πρωταγωνιστής ανήκει στο πιο αδύναμο είδος τέρατος, αυτό είναι ίσως και το πιο λογικό πράγμα αλλά η γενικότερη αντιμετώπιση των τεράτων αφαιρεί κάποια ουσία από την αίσθηση της μάχης. Τα δαγκώματα, από την άλλη, είναι ο βασικός τρόπος να πάρουμε πίσω ζωή, με δύο φορτίσεις στην αρχή που ξαναγεμίζουν όσο χτυπάμε εχθρούς. Πιάνουν μόνο σε τέρατα με κρέας, οπότε οι σκελετοί δεν μπαίνουν στο μενού παρά μόνο για να “δανειστούμε” τις ικανότητές τους.
Το Stupid Parry είναι μάλλον το πιο τεχνικό και διασκεδαστικό κομμάτι του συστήματος μάχης, ένα parry με ρίσκο που μας κοστίζει ζωή κάθε φορά που το επιχειρούμε. Αν πετύχει, χάνουμε πολύ λιγότερη ζωή από όση θα χάναμε με το κανονικό χτύπημα και ανοίγει παράθυρο για αντεπίθεση, ενώ η ζημιά που δεχόμαστε μένει ανακτήσιμη, οπότε ένα γρήγορο δάγκωμα σε κάποιον αντίπαλο μπορεί να μας τη γυρίσει πίσω. Αυτός ο κύκλος από parry, counter και δάγκωμα δίνει στη μάχη έναν ρυθμό ρίσκου και ανταμοιβής που ταιριάζει γάντι σε ένα ζόμπι που δεν μπορεί να πεθάνει. Η εξαίρεση είναι οι Overheat επιθέσεις, που τις αναγνωρίζουμε όταν ο εχθρός αναβοσβήνει κόκκινος, καθώς εκεί κανένα Stupid Parry δεν σώζει την κατάσταση και το χτύπημα παίρνει μαζί του και την ανακτήσιμη ζημιά.
Εκεί όπου το σύστημα μάχης με εκνεύρισε πραγματικά είναι η απουσία μηχανισμού lock-on, μια παράλειψη που σε ένα action RPG με τόσους εχθρούς γύρω μας δύσκολα δικαιολογείται. Πολλά από τα χτυπήματά μας πέφτουν στο κενό, πράγμα που γίνεται άκρως εκνευριστικό τη στιγμή που η ζωή μας είναι χαμηλή και χρειαζόμαστε απεγνωσμένα ένα δάγκωμα οπότε ένα πρόβλημα στόχευσης γίνεται πρόβλημα επιβίωσης.
Κάθε τέρας κουβαλάει έναν πυρήνα που λειτουργεί ταυτόχρονα ως πηγή ενέργειας και ως πηγή ικανοτήτων. Από τους αδύναμους εχθρούς παίρνουμε ένα Instant Skill μίας χρήσης, μια επίθεση δανεισμένη από το συγκεκριμένο τέρας που δυναμώνει όσο μαζεύουμε πυρήνες του ίδιου είδους. Επειδή αυτές οι επιθέσεις γίνονται ελάχιστες φορές, καλό είναι να τις κρατάμε για τις στιγμές που πραγματικά χρειαζόμαστε έξτρα ζημιά.
Τα πραγματικά “δώρα” κρύβονται όμως στους Elite εχθρούς, των οποίων ο πυρήνας αποκαλύπτεται μόνο αν τους κάνουμε stagger ή τους ρίξουμε κάτω. Δαγκώνοντάς τον, ο Davy αποκτά τη μορφή του τέρατος, ένα από τα 11 Styles του παιχνιδιού με μορφές όπως Werewolf, Harpy, Golem, Lich και Vampire ανάμεσά τους, μαζί με τις επιθέσεις και τις ειδικές του ικανότητες. Αν καταφέρουμε το δάγκωμα χωρίς να σκοτώσουμε τον Elite, κερδίζουμε πλήρη αναπλήρωση ζωής, έξτρα χρόνο και αρκετή εμπειρία για ένα ολόκληρο επίπεδο. Οι μορφές αυτές μένουν μαζί μας για συγκεκριμένο αριθμό ορόφων που μειώνεται όσο κατεβαίνουμε, ενώ το Sync Level τους ανεβαίνει κάθε φορά που τις ξαναπαίρνουμε και ανεβάζει τα bonus στατιστικά τους. Εδώ λοιπόν, έρχεται και ένα micromanagement επίπεδο αφού καλομαστε να προσέχουμε πότε είναι καλό να τα παίρνουμε και πότε δεν είναι αφού η χρήση τους είναι περιορισμένη.
Τα Styles είναι με διαφορά το πιο διασκεδαστικό στοιχείο του combat, καθώς κάθε μορφή αλλάζει τον ρυθμό της μάχης ανάμεσα σε ταχύτητα, δύναμη και τεχνική. Επηρεάζουν και την εξερεύνηση, αφού ορισμένοι όροφοι κρύβουν σημεία που φτάνουμε μόνο με συγκεκριμένες κινήσεις, όπως το Wall Jump του Werewolf ή το πέταγμα της Άρπιας, που μας ανεβάζει σε ψηλές πλατφόρμες με σπάνια αντικείμενα και δωράκια για την Julia. Σε όλα αυτά προστίθεται και η φαντασία του Davy, μια προσωρινή κατάσταση που αλλάζει την πραγματικότητα γύρω του και ανεβάζει απότομα όλες του τις ικανότητες.
Αν δεν έχει γίνει αντιληπτό μέχρι τώρα, στον πυρήνα του το Stupid Never Dies είναι ένα τυπικό roguelike, όπου βουτάμε στα Layers για να φτάσουμε στο αφεντικό κάθε προσπάθειας και επιστρέφουμε στο mall για να δυναμώσουμε και να συνεχίσουμε την ιστορία. Η πρόοδος γίνεται βήμα βήμα, layer layer, αφού για να κατέβουμε βαθύτερα πρέπει πρώτα να νικήσουμε το αφεντικό που φράζει τον δρόμο, ενώ κάθε λίγα επίπεδα διαλέγουμε ένα από τρία power-ups με διαφορετικό rarity, όπως Damage Up, bonus σε επιθέσεις με συγκεκριμένα στοιχεία ή Heal Up. Πάνω σε όλα αυτά τρέχει και ένα χρονόμετρο που δεν μας αφήνει να χαζεύουμε πολύ αφού όταν λήξει ο χρόνος, ένα τοξικό σύννεφο μας κατεβάζει συνεχώς την ζωή μέχρι απλά να…πεθάνουμε.
Ο πιο ενδιαφέρων μηχανισμός όλου του σχεδιασμού είναι το EXP Boost που ανεβάζουμε κάθε φορά που επιστρέφουμε από ένα run, ένα ποσοστό που προστίθεται στο συνολικό και μας συνοδεύει μέχρι το τέλος, φτάνοντας ως και το 5000%. Στην πράξη ένα τέρας χαμηλού επιπέδου μπορεί αργότερα να μας δώσει ακόμα και 10 επίπεδα με τη μία, με αποτέλεσμα να πηδάμε δεκάδες layers. Για να επιβιώσουμε στα βαθύτερα στρώματα πρέπει να βρούμε τρόπους να κάνουμε speedrun το leveling, οπότε κάπου εκεί το παιχνίδι αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με grindfest αγώνα ταχύτητας παρά με dungeon crawler.
Όσο κατεβαίνουμε βρίσκουμε κομμάτια Overtechnology, τα OT Parts, τα οποία ανακατασκευάζουμε σε OT Gear και εμφυτεύουμε στο σώμα του Davy, που σιγά σιγά μετατρέπεται σε ένα ζόμπι-cyborg. Κάθε κομμάτι κληρονομεί το rarity των υλικών του, από Common μέχρι Legendary, με τα σπανιότερα να φοράνε περισσότερα OT Skills, είτε Active είτε Passive είτε Auto που πυροδοτούνται υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Τα Active και τα Auto Skills ανεβαίνουν επίπεδο με Zombie Skill Receipts, ως το τρίτο και το πέμπτο αντίστοιχα, ενώ τα αγαπημένα κομμάτια κλειδώνουν και δεν γίνονται scrap (μικρή λεπτομέρεια, όποιος έχει πετάξει κατά λάθος το καλύτερο loot του όμως ξέρει πόσο μετράει). Ευτυχώς, ο συνδυασμός από Styles, OT Gear, Zombie Skills και δώρα αφήνει αρκετό χώρο για πειραματισμό στα builds.
Κάτι τελευταίο που μου έκανε μια ανάμεικτη εντύπωση είναι πως το Combo Style Meter, δηλαδή η βαθμολογία στα Combo μας – στοιχείο που έχουμε δει και στο Devil May Cry – αργεί να εμφανιστεί. Συγκεκριμένα, το βλέπουμε να κάνει την εμφάνισή του στις πέντε ώρες αλλά σε σχέση με το DMC, εδώ η υψηλή βαθμολογία μας ανταμείβει και ανάλογα με περισσότερους πόρους και χρήσιμα αντικείμενα.
Όσο βαθαίνουμε, η επανάληψη γίνεται πρόβλημα που μεγαλώνει αφού το grind ζητάει όλο και περισσότερο χρόνο και τα dives αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους. Κάποια cutscenes παίζουν ξανά και ξανά, ειδικά όταν χάνουμε λίγο πριν από ένα σημαντικό αφεντικό, οπότε μετά από μερικές επαναλήψεις η υπομονή μας δοκιμάζεται περισσότερο από το ίδιο το αφεντικό.
Επιπλέον, ορισμένα assets, κυρίως φωτογραφίες, δεδομένα και πιο “ασήμαντα” αντικείμενα του σκηνικού, μου έδωσαν την αίσθηση πως έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, κάτι που δεν μπορώ να προσπεράσω έστω κι αν δεν είμαι σίγουρος. Μπορεί να κάνω λάθος (ή μάλλον το ελπίζω), όμως σε ένα παιχνίδι που στηρίζεται τόσο στο στυλ του, ακόμα και η υποψία χαλάει λίγο την εικόνα. Γνωρίζω βέβαια πως οι Ιάπωνες και γενικά οι Ασιατικές χώρες αρέσκονται στην χρήση τέτοιων εργαλείων για την διαδικασία ανάπτυξης οπότε…
Και όλα αυτά είναι καλά αλλά κρατιέται το Stupid Never Dies ως ένας τίτλος που αξίζει την προσοχή μας; Στο επίκεντρό του βρίσκεται ένας τίτλος με καρδιά που ενώ μπορεί να φαίνεται μονότονος ή άχαρος στην αρχή, όσο προχωράμε καταφέρνει να μας κατακτήσει και να μας κάνει να πούμε “ακόμα μια προσπάθεια”. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που φέρει μια arcade αίσθηση, κάτι που δουλεύει πλήρως υπέρ του. Αυτό που “κουβαλάει” όμως τον τίτλο είναι το στυλ του, στοιχείο που ξεχειλίζει από παντού, από την ατμόσφαιρα και τα μουσικά κομμάτια μέχρι το ντύσιμο των χαρακτήρων και το ίδιο το User Interface. Τα έντονα χρώματα, τα stylized μοντέλα που θυμίζουν Borderlands και ο ιδιαίτερος σχεδιασμός παραπέμπουν σε κάτι από τα 80s και την τρέλα των punk rock συγκροτημάτων, με σκηνικά που μοιάζουν να έχουν στηθεί με κολάζ, κόλλα και ψαλίδι. Ακόμα και τα κλασικά τέρατα, από λυκανθρώπους μέχρι σαυρανθρώπους, εμφανίζονται πειραγμένα με το Overtech να ενισχύει αυτή την εικόνα. Τέλος, το χιούμορ πάει χέρι-χέρι με όλο αυτό, ένα χαζό, αυθόρμητο χιούμορ που θυμίζει πολύ Suda51 και που δεν προσπαθεί να γίνει έξυπνο.
Όσο για το τεχνικό κομμάτι του, παίζοντας σε έναν AMD Ryzen 7 5800X3D, μια κάρτα γραφικών NVIDIA RTX 4070 12GB και 64GB μνήμης RAM πάνω σε έναν SSD, η απόδοση ήταν εξαιρετικά καλή για τα δεδομένα του σήμερα όπου οι περισσότεροι τίτλοι βασίζονται σε Frame Generation τεχνολογίες για να αντιμετωπίσουν το κακό optimization τους και σε ένα σύστημα σαν το δικό μου, ευτυχώς, ειδικά αν λάβουμε υπόψιν πως είχα τις ρυθμίσεις στο ‘Cinematic’ Preset (δηλαδή το ανώτατο που υπάρχει). Τα καρέ κυμαίνονταν ανάμεσα σε 85FPS και 144FPS αλλά το frame pacing ήταν αρκετά καλό. Ακόμα πιο ευτυχές είναι το γεγονός ότι η ευκρίνεια και το Κινηματογραφικό των ρυθμίσεων ενισχύουν, και με το παραπάνω, το ιδιαίτερο στυλ του παιχνιδιού.
Συμπέρασμα
Στις πρώτες ώρες το Stupid Never Dies μπορεί να αφήνει την αίσθηση ενός επιφανειακού και μονότονου παιχνιδιού, με αργή ή “κουμπωμένη” κίνηση, χτυπήματα που “πέφτουν στο κενό” και μια ιστορία που μοιάζει με μια γελοιότητα χωρίς τέλος. Όσο όμως προχωράμε, το παιχνίδι ανοίγεται, τα συστήματα αρχίζουν να δένουν και έπιασα τον εαυτό μου να το συμπαθεί λίγο περισσότερο σε κάθε dive. Το βάθος, είτε στο gameplay είτε στην ιστορία, λείπει και το grind στα πιο βαθιά layers θέλει υπομονή αλλά το Stupid Parry, τα Styles και η τρελή ταχύτητα που φέρνει το EXP Boost κάνουν πάντως τις βουτιές πραγματικά διασκεδαστικές.
Στο δίλημμα του πρώτου cutscene, αν δηλαδή το Stupid Never Dies θα με κέρδιζε ή θα με εκνεύριζε, η απάντηση είναι λίγο και από τα δύο με το πρώτο να κερδίζει σε σημεία. Είναι όντως ένα “stupid” παιχνίδι με την καλή έννοια. Αν δεν το πάρουμε κι εμείς στα σοβαρά, θα βρούμε έναν τίτλο που γίνεται άκρως διασκεδαστικός, ειδικά σε μικρές δόσεις.
Δεν μπορώ να αποδώσω στο μέγιστο το πως το εξέλαβα αυτό το παιχνίδι μιας και πρόκειται για μια ιδιαίτερη περίπτωση, ειδικά σε αυτή την περίοδο. Δεν με “τρέλανε” σαν τίτλος, όμως η ροή του gameplay είναι ικανή να με συνεπάρει και ακόμα και με τις ατέλειές του ένιωσα αρκετές φορές πως θέλω να το ξαναπαίξω. Είναι ένα παιχνίδι που σίγουρα θα διχάσει. Είναι μια εξαιρετικά χαζή ιστορία, εξαιρετικά ελαττωματικό, εξαιρετικά ελλιπές σε σημεία. Ωστόσο, κάθε φορά που έπαιζα, ειδικά σε μικρές δόσεις, καταλάβαινα πως από κάτω υπήρχε κάτι δημιουργικό, κάτι που προσπαθούσε να επαναφέρει το παρελθόν στο παρόν, όσο άτσαλα και αν το κάνει. Τόσο τα εφέ που συνοδεύουν τα levels, το ίδιο το στυλ και ο τρόπος που γίνεται η σταδιακή ανάπτυξη του χαρακτήρα αποτελούν και τα δυνατότερα κομμάτια του πυρήνα του. Ίσως να μην είναι ένα παιχνίδι που χρειάζεται να αγοράσετε τώρα, ωστόσο, είναι ένα παιχνίδι που αν το αγοράσετε ενδεχομένως να μην το μετανιώσετε.
Stupid Never Dies
Ένα action RPG που δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά αλλά "στολίζεται" με διασκεδαστικά combat mechanics, 11 Styles που αλλάζουν το gameplay και ένα στυλ που ξεχειλίζει. Η απουσία lock-on και το grind στα βαθύτερα layers το κρατάνε κάπως πιο πίσω, όμως σε μικρές δόσεις είναι μια απολαυστική τρέλα.
Τα καλά
- Στυλ που ξεχειλίζει σε μουσική, design και UI
- Γεροί μηχανισμοί ρίσκου & ανταμοιβής
- 11 Styles που κολακεύουν το σύστημα μάχης
Τα όχι και τόσο καλά
- Απουσία Lock-on
- Grind και επανάληψη στα βαθιά layers
- Υποψία για AI assets
