Όταν έγραφα για το Pokémon Pokopia ομολόγησα πως μου “έφαγε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο χωρίς καν να το καταλάβω”. Αργότερα, μου έτρωγε ημέρες χωρίς καν να το καταλάβω. Το σκεφτόμουν διαρκώς. Όσο περνούσε ο καιρός όμως και οι κυκλοφορίες αυξάνονταν, το άφησα κάπου στην άκρη. Παρόλα αυτά, τα cozy παιχνίδια συνεχίζουν να με εξυπηνρετούν ως μια διαφυγή από τον υπόλοιπο κόσμο, εκεί όπου μπορώ να ποτίζω, να μαζεύω, να χτίζω και να αφήνω την καθημερινότητα στην άκρη. Σπάνια όμως αναρωτιέμαι τι ακριβώς αφήνω έξω από εκείνη την πόρτα ή γιατί τη χρειάζομαι τόσο πολύ.
Το Village in the Shade είναι μια ιδιαίτερη κυκλοφορία που περίμενα εδώ και κάμποσο καιρό (από την στιγμή που ανακοινώθηκε βασικά) και προέρχεται από μια ομάδα ανάπτυξης που δεν φημίζεται τόσο για cozy εμπειρίες. Πίσω από τον τίτλο βρίσκεται η Nippon Ichi Software, η ομάδα που μας έδωσε τη σειρά Yomawari, μικρά horror παιχνίδια με χαριτωμένους χαρακτήρες και πολύ σκοτεινή ιστορία και ατμόσφαιρα. Αυτή τη φορά η NIS πήρε τη συνταγή των farming sims και την πέρασε μέσα από το φίλτρο του μυστηρίου και του τρόμου, έναν συνδυασμό που σπάνια βλέπουμε στο είδος. Ο τίτλος γίνεται άμεσα είναι από τα πιο ενδιαφέροντα cozy παιχνίδια των τελευταίων χρόνων, με μερικά προβλήματα στον ρυθμό που όμως δεν φτάνουν για να χαλάσουν την εικόνα.
Η ιστορία ξεκινά αμέσως μετά τη δημιουργία του χαρακτήρα μας με μια σκηνή που σίγουρα δεν περίμενα από ένα “cozy farming sim”, αφού ο ήρωάς μας πέφτει σε ένα πηγάδι και….πεθαίνει, γεμίζοντας αίμα το σημείο γύρω του. Χρόνια αργότερα βγαίνει από το ίδιο πηγάδι σώος, για να ανακαλύψει πως η εξαφάνισή του έχει γίνει πλέον τοπικός θρύλος στο ορεινό χωριό Kagatsu. Εκεί του δίνουν ένα ετοιμόρροπο σπιτάκι και μερικά χωράφια και από εκεί και πέρα η θέση του στην κοινότητα κερδίζεται σταδιακά με την δουλειά, την γνωριμία με άλλους και γενικά με τη σοδειά που θα μαζεύει.
Λίγες μέρες μετά την άφιξή μας ακολουθεί η τελετή υποδοχής με τη Rin, τη δήμαρχο του χωριού. Από εκείνη τη στιγμή ισχύουν τρεις αυστηροί κανόνες που ακούγονται σαν κάτι ανάμεσα σε κανονισμό πολυκατοικίας και ξόρκι. Κανείς δεν βγαίνει από το σπίτι μετά τις έντεκα το βράδυ, κανείς δεν μαρτυράει τα μυστικά των άλλων και κανείς δεν απαντά στις φωνές που έρχονται από τα βουνά. Οι κάτοικοι από την άλλη είναι χαρισματικοί και ευγενέστατοι, μέχρι τη στιγμή που ανάμεσα σε μια καλημέρα και μια κουβέντα για τη σοδειά θα πετάξουν μια σκοτεινή ή και απειλητική ατάκα που μας κάνει να σηκώσουμε το φρύδι μας.
Αυτό που ίσως μας γοητεύσει από το χωριό και την ατμόσφαιρά του, πέρα από τα χωράφια, είναι ένας άξονας που λείπει από τα περισσότερα farming sims, δηλαδή μια σειρά από απορίες που θέλουμε απεγνωσμένα να λύσουμε. Θέλουμε να μάθουμε γιατί υπάρχουν τόσοι κανόνες, τι κρύβει ο κάθε κάτοικος πίσω από το χαμόγελό του, τι είναι τα πλάσματα που κυκλοφορούν τη νύχτα και, κυρίως, πώς γίνεται να βγήκαμε ζωντανοί από ένα πηγάδι όπου υποτίθεται πως πεθάναμε.
Εκείνο που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι πως ο τρόμος του Village in the Shade έχει πολύ συγκεκριμένο σκοπό, αφού στρέφει τον καθρέφτη προς εμάς και μας κάνει να ρωτάμε από τι ακριβώς δραπετεύουμε. Ο θάνατος στο πηγάδι είναι η κυριολεκτική εκδοχή του “αφήνω πίσω την παλιά μου ζωή”, ενός κλισέ που συναντάμε σχεδόν σε κάθε τίτλο του είδους αλλά στην λογική μιας ζωής στην πόλη ή μια συνθήκης που έκανε την ζωή μας ανυπόφορη. Βέβαια, εδώ, το γεγονός ότι ξυπνάμε μετά από χρόνια ίσως έχει να κάνει με το γεγονός ότι βρισκόμαστε στην μετα θάνατον ζωή, οπότε ξεκινάμε, θεωρητικά, από το μηδέν. Παράλληλα, πίσω από τη βιτρίνα της ευγένειας σιγοβράζει μια καταπιεσμένη οργή και το παιχνίδι μιλάει ανοιχτά για το κόστος μιας ειδυλλιακής κοινότητας, ασκώντας κριτική τόσο στο ίδιο το είδος όσο και στην “ευγενική κοινωνία” γενικότερα. Δεν περίμενα να βρω τέτοιο σχόλιο ανάμεσα σε χωράφια και καλάμια ψαρέματος και ομολογώ πως με έβαλε να σκεφτώ λίγο όλα τα άλλα παιχνίδια του είδους που έχω παίξει μέχρι σήμερα.
Ξεκινώντας με τα day-to-day μας και έχοντας εγκατασταθεί στο χωριό διαπιστώνουμε πως την μέρα, το Village in the Shade είναι ένα κλασικό farming sim, με καλλιέργεια, κόψιμο δέντρων, ψάρεμα και διακόσμηση του οικοπέδου και των κτιρίων μας. Κάθε λεπτό μέσα στο παιχνίδι αντιστοιχεί σε ένα δευτερόλεπτο πραγματικού χρόνου, οπότε μια ολόκληρη μέρα στο Kagatsu περνάει σε λιγότερο από μισή ώρα και μπορούμε να “ζήσουμε” αρκετές μέρες στη σειρά χωρίς διακοπή διατηρώντας την ροή.
Με τον καιρό ξεκλειδώνουν και άλλες δραστηριότητες που απλώνουν σε αυτή την επανάληψη, όπως το κυνήγι και ένα εγκαταλελειμμένο mine με procedural ορόφους, όπου κατεβαίνουμε για πέτρες και μεταλλεύματα όπως στα ορυχεία του Stardew Valley. Το mine ανοίγει γύρω στις πρώτες πέντε ώρες, ενώ γύρω στις δέκα εμφανίζεται ένα skill tree που μας ανταμείβει με αντάλλαγμα καταραμένα αντικείμενα που βρίσκουμε εξερευνώντας περνώντας παράλληλα την πρόοδό μας και από κάτι πιο σκοτεινό.
Το κοινωνικό κομμάτι ακολουθεί τη γνώριμη συνταγή με συζητήσεις και δώρα, μαζί με μικρές παραγγελίες από κατοίκους και πίνακες ανακοινώσεων που ανεβάζουν τις τιμές πώλησης των προϊόντων μας. Υπάρχουν και εποχιακές εκδηλώσεις, από αγώνες badminton μέχρι και εποχιακά παζάρια, οπότε καλό είναι να κρεμάσουμε στον τοίχο το ημερολόγιο που μας δίνει η Hasumi – μιας και όντως πρέπει να κρεμαστεί κανονικά και όχι να το έχουμε απλά στο σακίδιο).
Το stamina λειτουργεί πιο ήπια από ό,τι έχουμε συνηθίσει στο είδος, αφού όταν αδειάσει απλώς δεν μπορούμε να κάνουμε τις ενέργειες που την καταναλώνουν και ο χαρακτήρας μας δεν σωριάζεται λιπόθυμος στη μέση του χωραφιού. Τη γεμίζουμε ξανά με άγρια βότανα, μαγειρεύοντας ή τρώγοντας στο εστιατόριο του χωριού, όπου όσοι γίνονται “λάτρεις” κάποιου συγκεκριμένου πιάτου ξεκλειδώνουν και νέες συνταγές.
Το ημερήσιο κομμάτι δεν ανακαλύπτει ξανά τον τροχό, αφού σοδειά, σχέσεις, procedural σπηλιές και εποχιακές δραστηριότητες τα έχουμε δει σε δεκάδες άλλους τίτλους. Η δουλειά όμως είναι ικανοποιητική και ανταποδοτική, χωρίς την αίσθηση του ανούσιου busywork που κουράζει σε άλλα παιχνίδια με τελικό αποτέλεσμα η ημέρα στο Kagatsu να είναι από τις πιο χαλαρές εμπειρίες του είδους.
Στον αντίποδα έχουμε την νύχτα η οποία ξεκινά με τον πιο απλό τρόπο, σπάζοντας τον κανόνα των έντεκα, κάτι που το παιχνίδι επιτρέπει μόνο όταν το ίδιο κρίνει πως ήρθε η ώρα. Από εκεί και πέρα το παιχνίδι γίνεται ένα survival horror όπου εξερευνούμε σχεδόν χωρίς κανέναν τρόπο άμυνας, με yokai να μας κυνηγούν στα σοκάκια που λίγες ώρες πριν διασχίζαμε με ένα καλάθι λαχανικά. Κάθε νύχτα φέρνει διαφορετικά πλάσματα και το καθένα λειτουργεί σαν μικρός γρίφος με τον δικό του μηχανισμό, όπως ένα από τα πρώτα που παίζει μαζί μας το κλασικό “Αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα” και μας τραυματίζει αν δεν παγώσουμε επί τόπου μόλις πει τη φράση.
Οι νυχτερινές εξορμήσεις αξίζουν το ρίσκο, γιατί φέρνουν events που προχωρούν την ιστορία, μυστικά και αντικείμενα που μαζεύονται μόνο στο σκοτάδι, όπως τα Magatama. Η συμβουλή μου σε όσους ξεκινούν είναι να ακολουθούν οτιδήποτε τους φανεί φιλικό, γιατί συνήθως κρύβει κάποιο μυστικό.
Η νύχτα τελειώνει όταν πέσουμε για ύπνο, όταν λιποθυμήσουμε αυτόματα στις έξι το πρωί ή με τον πιο επώδυνο τρόπο, χάνοντας όλη τη ζωή μας και ξυπνώντας στην κλινική της Hasumi με αρκετές ώρες της επόμενης μέρας χαμένες. Αυτό που ενοχλεί είναι πως τα περισσότερα yokai γίνονται εύκολα μετά από μερικές νύχτες, μόλις μάθουμε τον μηχανισμό τους, οπότε η ένταση των πρώτων εξορμήσεων πέφτει αισθητά, κάτι που συνάντησα και στο R.E.P.O. με τα τέρατά του. Ευτυχώς υπάρχουν και μερικές εξαιρέσεις. Όσοι πάλι δεν θέλουν καθόλου τρόμο στη ζωή τους μπορούν να διαλέξουν το Peaceful Life, ένα καθαρό farming sim χωρίς τα νυχτερινά κομμάτια, αντί για το πλήρες Busy Life, αλλά έτσι χάνεται και όλη η ουσία του παιχνιδιού.
Η πρώτη ώρα του παιχνιδιού είναι το σημείο όπου ίσως απωθήσει όσους δεν έχουν υπομονή, αφού ο διάλογος είναι υπερβολικά πολύς και τα tutorials ακόμα περισσότερα. Κάνουμε δύο βήματα και μετά ακολουθούν λεπτά ολόκληρα με διάλογο που εξηγεί πράγματα που ίσως ήδη να γνωρίζουμε ή να φανταζόμαστε. Είναι σίγουρα κουραστική ώρα, όμως αξίζει να την αντέξουμε, γιατί μόλις πάρουμε στα χέρια μας τα εργαλεία η εμπειρία ανοίγει και το παιχνίδι αρχίζει να δείχνει τι μπορεί να κάνει.
Το πρόβλημα είναι πως τα tutorials δεν σταματούν εκεί, γιατί ο ρυθμός είναι αρκετά αργός και οι βαθύτεροι μηχανισμοί εμφανίζονται πολύ αργά, με αποτέλεσμα να βλέπουμε οδηγίες ακόμα και μετά τις δέκα ώρες. Ακόμα πιο ενοχλητικό είναι το γεγονός ότι η πρόοδος της ιστορίας είναι αναγκαστική, με αρκετά λιγότερη ελευθερία από ένα Animal Crossing ή το Pokopia. Μπορεί, για παράδειγμα, να θέλουμε να περάσουμε τις ώρες μας ψαρεύοντας, μαγειρεύοντας ή ψωνίζοντας αλλά το παιχνίδι να μας παγιδεύει σε ένα tutorial για το κυνήγι.
Ο χάρτης από μεριάς του βοηθάει αρκετά, αφού σημειώνει τα events της ημέρας και της νύχτας με εικονίδια που ξεχωρίζουν εύκολα, οπότε αξίζει να τον ελέγχουμε συχνά για όσα εμφανίζονται ξαφνικά. Ο κόσμος είναι μεγάλος και στην αρχή τα στενά του χωριού μπορεί να φαίνονται λίγο τρομακτικά, ειδικά αν έχουμε παίξει τα Yomawari, όμως μετά από δυο ώρες το χωριό είχε αρχίσει να μοιάζει με δεύτερο σπίτι, κάτι αρκετά γνώριμο.
Η Nippon Ichi Software, Inc επιστρέφει σε μια ιδιόρυθμα χαριτωμένη σειρά και την φέρνει σε ένα διαφορετικό σκηνικό. Όπως και με τα Yomawari, το Village in the Shade συνδυάζει chibi sprites με περιβάλλοντα που πλησιάζουν τον φωτορεαλισμό, σε ένα στυλ που θυμίζει αρκετά παραμύθι ή πίνακα ζωγραφικής . Τα χρώματα είναι ζωηρά, όμως καταφέρνουν να μεταδίδουν ανησυχία όταν χρειάζεται, ενώ ο ημι-φωτορεαλισμός δίνει την αίσθηση πως μέσα από κάτι χαριτωμένο διαρρέει σιγά σιγά η πραγματικότητα. Ο φωτισμός ανά ώρα της ημέρας κάνει θαύματα στην ατμόσφαιρα και ακόμα και ένα ψάρεμα στη λίμνη είναι από τις πιο όμορφες εικόνες που έχω δει σε farming sim εδώ και καιρό.
Ο ήχος ακολουθεί την ίδια λογική των αντιθέσεων με τρόπο που ταιριάζει τόσο αισθητικά όσο και στην ατμόσφαιρα. Τη μέρα ακούμε χαλαρωτικές μελωδίες με επιρροές από cozy farming παιχνίδια και τις μουσικές του Joe Hisaishi για το Studio Ghibli, που αλλάζουν σε κάθε εποχή χωρίς να χάνουν τη γοητεία τους. Τη νύχτα επικρατεί απόλυτη σιωπή, που τη σπάνε μόνο οι ήχοι των yokai, μερικοί από τους οποίους είναι τόσο ενοχλητικά ανατριχιαστικοί που όσοι παίζουν με ακουστικά θα τους ακούσουν στην ψυχή τους.
Όπως είναι αναμενόμενο από εμάς, ένας τέτοιος τίτλος ταιριάζει απόλυτα στην νέα κονσόλα της Nintendo. Τόσο σε portable όσο και σε Docked Mode, ο τίτλος αποδίδει στα 1080p και 60fps και δεν διακρίνονται ιδιαίτερες θυσίες σε γραφικά και ευκρίνεια. Τα πορτραίτα των χαρακτήρων παραμένουν λεπτομερή, καθαρά και ευχάριστα ενώ η απόδοση παραμένει σταθερή καθόλη την διάρκεια χωρίς ορατά bugs και glitches.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, το Village in the Shade είναι το πρώτο “cozy” παιχνίδι εδώ και καιρό που με έβαλε να σκεφτώ από τι ακριβώς δραπετεύω χωρίς να χάνει ποτέ τη γοητεία του στην πορεία. Ο συνδυασμός μεταξύ cozy και horror λειτουργεί εξαιρετικά, με τη μέρα να μας χαλαρώνει και τη νύχτα μαζί με το μυστήριο να μας κρατούν σε εγρήγορση. Στο σύνολό του σερβίρει ένα ειδυλλιακό farming sim και στη συνέχεια στρέφει την ανάγκη μας για απόδραση εναντίον μας, κάτι που καταλήγει να είναι πολύ πιο έξυπνο από ό,τι περίμενα.
Τα προβλήματά του είναι υπαρκτά, με την πρώτη ώρα να δοκιμάζει την υπομονή, τα tutorials να συνεχίζουν για ώρες, την αναγκαστική πρόοδο να περιορίζει την ελευθερία και τα περισσότερα yokai να χάνουν την απειλή τους με τον καιρό. Κανένα αρνητικό όμως δεν ήταν αρκετό για να με κρατήσει μακριά. Θα το πρότεινα χωρίς δεύτερη σκέψη σε όσους έχουν λιώσει το Stardew Valley και ψάχνουν κάτι με περισσότερο βάθος, σε όσους αγάπησαν τα Yomawari και ακόμα σε όσους δεν αντέχουν τον τρόμο, αφού το Peaceful Life τους περιμένει.
Village in the Shade
Η Nippon Ichi Software παντρεύει το farming sim με το survival horror και το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο έξυπνα cozy παιχνίδια των τελευταίων χρόνων. Η μέρα χαλαρώνει, η νύχτα κόβει την ανάσα και το μυστήριο κρατάει μέχρι τέλους, ακόμα κι αν η πρώτη ώρα και τα ατελείωτα tutorials δοκιμάζουν την υπομονή μας.
Τα καλά
- Μυστήριο και θεματικό βάθος που μας κρατούν
- Ενδιαφέροντα Yokai & μηχανισμοί
- Χαλαρό, ανταποδοτικό farming loop
- Δυνατή αντίθεση μέρας και νύχτας σε εικόνα και ήχο
Τα όχι και τόσο καλά
- Αργεί να "πάρει μπρος"
- Αναγκαστική πρόοδος που περιορίζει αρκετά
- Σταδιακά εύκολη αποφυγή των Yokai
