Πρώτα, τουλάχιστον για εμένα, ήρθε το Mega Man Battle Network. Ένα αργό, μεθοδικό, στρατηγικό grid battler με κάρτες που υιοθετούσε το σύμπαν του Mega Man με ιδιαίτερους μηχανισμούς που δεν είχα ξαναδεί. Το gameplay του ήταν απλό επιφανειακά όσο όμως προχωρούσαμε διαπιστώναμε πως έχει μεγαλύτερο βάθος και σκέψη από πίσω. Κατά την διάρκεια της μάχης, πριν από τον κάθε γύρο, έπρεπε να εξοπλίσουμε τα chips μας και να πάρουμε τις κατάλληλες αποφάσεις, να αποφύγουμε τις επιθέσεις του εχθρού μας και να κάνουμε τις δικές μας. Αυτό το μοτίβο κράτησε για πολλά χρόνια, σε πολλά παιχνίδια της ομώνυμης σειράς.
Μετά ήρθε το One Step from Eden, ένα indie grid roguelike που υιοθετούσε με τον τρόπο του αυτή την λογική αλλά το έκανε σε πολύ πιο action-based μοτίβο. Πιο συγκεκριμένα, επιλέγαμε έναν ήρωα, εξοπλίζαμε ξόρκια και επιθέσεις, εξοπλίζαμε ικανότητες ή παραπάνω ξόρκια καθώς καθαρίζαμε δωμάτια και συμμετέχαμε σε μάχες που μας καλούσαν να εξαπολύουμε τις επιθέσεις μας την ίδια στιγμή που έπρεπε να αποφεύγουμε δεκάδες επιθέσεις. Με πιο απλά λόγια θα λέγαμε πως πρόκειται για ένα bullethell grid battler roguelike (αν υπάρχει και αυτός ο όρος).
Μετά από μερικά χρόνια, φτάνουμε στο σήμερα, με ένα νέο παιχνίδι που δανείζεται ξανά αυτή την λογικμή αλλά αλλάζει κάπως την φόρμουλα προσθέτοντας ένα ακόμα στοιχείο που παραδόξως λειτουργεί αρκετά καλά. Ο λόγος για το Chivalware, ένα λογοπαίγνιο του “Shovelware” που κολλάει τόσο με το θέμα του όσο και με τα στοιχεία του gameplay του. Πίσω από το παιχνίδι βρίσκεται η Regal Pigeon Games, ένας solo developer από το Hong Kong που είχε κυκλοφορήσει μόνος του το Neophyte στο Steam το 2022.
Το Chivalware λοιπόν περιγράφεται ως action roguelite με tile-matching, δηλαδή ένα match-3 που έχει μπλεχτεί με μάχες πραγματικού χρόνου πάνω σε grid. Ο συνδυασμός αυτός ακούγεται σαν κάτι που θα μας κούραζε μέσα σε δέκα λεπτά, όμως στην πράξη πρόκειται για ένα από τα πιο εθιστικά μικρά παιχνίδια της χρονιάς, αν και πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο, τουλάχιστον μέχρι να ξεκλειδώσουμε αρκετές αναβαθμίσεις και νέους χαρακτήρες.
Βρισκόμαστε σε ένα σχεδόν κατεστραμμένο βασίλειο, σε μια παρόμοια ατμόσφαιρα με αυτή του Shovel Knight. Η ιστορία ξεκινά με το βασίλειο να καλεί τον Disk Knight, έναν θρυλικό πολεμιστή που χρησιμοποιεί όπλα που προέρχονται από δισκέτες υπολογιστών, με στόχο να σκοτώσει τον ίδιο του τον Βασιλιά. Ο Βασιλιάς είναι ένας ιππότης που έχασε τα λογικά του από τη δύναμη και από τα πολλά χρόνια απομόνωσης. Ο κόσμος γύρω του αναμειγνύει τον μεσαίωνα με τους υπολογιστές, με ιππότες, κάστρα και βάλτους να συνυπάρχουν με κυκλώματα και ψηφιακά απομεινάρια. Οι παράξενοι κάτοικοι του βασιλείου ρίχνουν λίγο χιούμορ σε ένα σκηνικό που αλλιώς θα έμοιαζε αρκετά βαρύ.
Όσο πλησιάζουμε προς το κάστρο, παράξενα glitches αρχίζουν να εμφανίζονται στον κόσμο και αφήνουν να εννοηθεί πως πίσω από την τρέλα του βασιλιά κρύβεται κάτι πολύ βαθύτερο. Αυτή η υποψία μεγαλώνει με κάθε νέα περιοχή και δίνει σε κάθε run ένα κίνητρο παραπάνω, αφού κάθε φορά που πέφτουμε θέλουμε να φτάσουμε λίγο πιο μακριά για να δούμε τι μας περιμένει αλλά και να ανεβάσουμε το score μας όλο και περισσότερο. Και εδώ, σε έναν κόσμο φτιαγμένο από software, ένα glitch μοιάζει περισσότερο με σύμπτωμα αρρώστιας παρά με οπτικό εφέ κάτι που φαίνεται και στους δίσκους, τα τσιπς, και τις μνήμες που θα βρούμε.
Το πεδίο της μάχης χωρίζεται σε δύο μισά grids των 16 κουτιών. Το ένα γεμίζει με χρωματιστά tiles που μπαίνουν από την αριστερή πλευρά, το άλλο ανήκει κυρίως στους εχθρούς και ο ιππότης μας κινείται τετράγωνο προς τετράγωνο πάνω στο πλέγμα σε πραγματικό χρόνο. Κουβαλάμε μέχρι τρεις δισκέτες-όπλα με διαφορετικό χρώμα η καθεμία και διαφορετικού τύπου επιθέσεις. Για να φορτίσουμε ώστε να επιτεθούμε με ένα από τα όπλα μας, πρέπει να σταθούμε πάνω σε τρία ή περισσότερα ενωμένα tiles του χρώματός του και να τα ταιριάξουμε. Κάθε ταίριασμα βάζει αυτόματα στα χέρια μας το αντίστοιχο χρώμα όπλο και η ενέργεια που παίρνουμε μεγαλώνει όσο μεγαλώνει η αλυσίδα ενώ μεταφέρεται στα άλλα χρώματα αν δεν σπάσουμε τα Match-3 Combos. Περισσότερη ενέργεια σημαίνει περισσότερες επιθέσεις πριν αδειάσει η δισκέτα. Έτσι, από πολύ νωρίς αρχίζουμε να κοιτάμε το πλέγμα σαν παζλ και να ψάχνουμε την τετράδα ή την πεντάδα αντί για την εύκολη τριάδα.
Oι επιθέσεις των εχθρών μπορούν να πέσουν οπουδήποτε στο πεδίο, ακόμα και πάνω στα δικά μας tiles ενώ και εμείς μπορούμε να κινηθούμε και στα δικά τους tiles κυρίως για να αποφύγουμε επιθέσεις. Το ταίριασμα γίνεται πάντα με το ένα μάτι στο πλέγμα μας και το άλλο στους αντιπάλους μας και τις επιθέσεις τους. Κάποιοι ρίχνουν ακτίνες που διασχίζουν μια ολόκληρη σειρά, άλλοι καλύπτουν μεγάλα κομμάτια του πλέγματος με επιθέσεις περιοχής και άλλοι πετάνε αντικείμενα προς το μέρος μας. Οι ενδείξεις εμφανίζονται λίγο πριν το χτύπημα, ώστε να προλάβουμε να φύγουμε αλλά τις περισσότερες φορές, λόγω του χάους που επικρατεί, δεχόμαστε ζημιά χωρίς πάντα να το καταλάβουμε. Όταν βρούμε τον ρυθμό όμως, η μάχη μοιάζει με χορό. Μπαίνουμε σε ένα σημείο για να μαζέψουμε ενέργεια, βγαίνουμε την τελευταία στιγμή, χτυπάμε και ξαναμπαίνουμε. Κάπου εκεί καταλαβαίνω και το λεγόμενο “flow state” αφού το gameplay ανταμείβει όσους σταματούν να σκέφτονται κάθε κίνηση χωριστά και αφήνουν τα χέρια να ακολουθήσουν το μοτίβο και να συγχρονίζεται η αποφυγή με την επίθεση.
Η πίεση μεγαλώνει ακόμα περισσότερο επειδή η υγεία του ιππότη είναι πολύ λίγη. Κάθε λάθος μετράει και από νωρίς μαθαίνουμε να βγαίνουμε από κάθε μάχη χωρίς ούτε ένα χτύπημα. Είναι λογικό τα πρώτα runs να τελειώνουν γρήγορα, με τον Tyrant, το αφεντικό της πρώτης περιοχής, να λειτουργεί σαν αυστηρός δάσκαλος που μας θυμίζει πως εδώ η βιασύνη πληρώνεται ακριβά. Πολλά από τα μοτίβα του ξεκινούν απλά αλλά μας υποχρεώνουν να τα μάθουμε ώστε να πηγαίνουμε κατευθείαν στο κατάλληλο tile ή από πίσω του για να γλυτώσουμε αυτή την ροή επιθέσεων. Στην πλειοψηφία τους βέβαια, οι μάχες με τα αφεντικά γίνονται μια δοκιμασία υπομονής αφού έχουν αρκετή ζωή και εμείς προκαλούμε λίγη ζημιά ανά επίθεση. Έτσι, νιώθουμε πως αποφεύγουμε άσκοπα επιθέσεις χωρίς να μπορούμε πάντα να κάνουμε κάτι για αυτό.
Πάνω σε αυτή τη βάση, το παιχνίδι βάζει σε κάποιους εχθρούς και χρωματιστές ασπίδες που σπάνε μόνο με το όπλο αντίθετου χρώματος. Η επιλογή του ποια tiles θα ταιριάξουμε παύει έτσι να είναι θέμα ευκολίας αλλά στρατηγικής αφού αν ο εχθρός που μας ενοχλεί περισσότερο έχει πορτοκαλί ασπίδα και το πλέγμα είναι γεμάτο μπλε και μωβ, έχουμε δύο επιλογές. Ή ρισκάρουμε μένοντας περισσότερη ώρα ανάμεσα στις επιθέσεις, ή ασχολούμαστε πρώτα με κάποιον άλλο αντίπαλο ή απλά μαζεύουμε charge για την επίθεση των αντίθετων χρωμάτων. Η προσθήκη μοιάζει μικρή, όμως αλλάζει πολύ τον τρόπο που διαβάζουμε το πεδίο και τον τρόπο που ολοκληρώνονται οι μάχες.
Κάθε run ακολουθεί τη γνωστή συνταγή του είδους, με ένα μονοπάτι από σύντομες μάχες, καταστήματα και ειδικά events ή mini-games που δίνουν χρυσό ή ανταμοιβές, μέχρι το αφεντικό που φυλάει το τέλος κάθε περιοχής. Συνολικά υπάρχουν τέσσερα biomes με οκτώ αφεντικά. Τα όπλα ξεπερνούν τα 80 και πηγαίνουν από σπαθιά και τσεκούρια μέχρι μαστίγια πλάσματος και sniper rifles. Οι ιππότες μας έχουν τρεις θέσεις διαθέσιμες για τα όπλα τους οπότε κάθε νέα δισκέτα σημαίνει πως κάποια άλλη πρέπει να φύγει. Αυτό θα δυσκολέψει όσους δένονται με ένα αγαπημένο όπλο, αφού μερικές δισκέτες έχουν σετ κινήσεων που θέλουν χρόνο μέχρι να τα μάθουμε ή λειτουργούν καλύτερα σε ορισμένα builds σε σχέση με άλλα. Στην πράξη, το παιχνίδι μάς σπρώχνει διαρκώς να πειραματιζόμαστε και στα πρώτα λεπτά να επενδύουμε στο να ξεκλειδώσουμε τα πάντα. Αντίθετα, αν μείνουμε σε μια οδό ή ένα build θα διαπιστώσουμε πως τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο.
Τη δύναμη του build μας τη συμπληρώνουν τα upgrades, που έχουν τη μορφή εξαρτημάτων υπολογιστή όπως τσιπ, επεξεργαστές, πυκνωτές και μνήμες. Συνολικά ξεπερνούν τα 150. Κάποια δίνουν κάτι απλό, όπως παραπάνω υγεία ή λιγότερη ζημιά. Άλλα δουλεύουν με καταστάσεις όπως το stun, η φωτιά και το δηλητήριο, για παράδειγμα ανεβάζοντας τη ζημιά μας απέναντι σε εχθρούς που έχουν ήδη επηρεαστεί. Εκεί βρίσκεται η πραγματική γοητεία του Chivalware. Αρκεί ένα όπλο που προκαλεί μια κατάσταση όπως το Electric Fist και ένα εξάρτημα που την ανταμείβει και το build αρχίζει να δουλεύει σαν καλολαδωμένη μηχανή, με τον ιππότη μας να γίνεται ένας μικρός overclocked υπολογιστής. Τα όπλα ανεβαίνουν επίσης επίπεδο όσο προχωράμε, με περισσότερη ζημιά και επιπλέον παθητικά εφέ όπως την εφαρμογή κάποιου φυσικού στοιχείου. Ωστόσο, εδώ πρέπει να έχουμε στον νου μας και το φορτίου που κουβαλάμε καθώς όσο περισσότερο ρεύμα έχουμε τόσο περισσότερες επιθέσεις μπορούμε να γεμίσουμε και να κάνουμε. Συνήθως, ξεκινάμε με 2 έως και 3 επιθέσεις συνολικά οπότε όσο ανεβάζουμε το φορτίο μας ανεβάζουμε και την επανάληψη των επιθέσεών μας.
Ο θάνατος, όπως σε κάθε καλό roguelite, φέρνει πάντα κάτι καινούργιο, αφού κάθε run ξεκλειδώνει μόνιμα αντικείμενα, όπλα και εξαρτήματα για τις επόμενες προσπάθειες. Κάποια συνδέονται με συγκεκριμένες προκλήσεις ενώ ορισμένα, όπως νέοι χαρακτήρες, νέοι επεξεργαστές και όπλα ξεκλειδώνονται μέσω ενός Leaderboard που διατηρεί την θέση μας από το τελευταίο run και μαζεύει το συνολικό σκορ από όλα μας τα runs ανεβάζοντάς μας θέση σιγά-σιγά. Το πιο ενδιαφέρον ξεκλείδωμα είναι οι τέσσερις Disk Knights με τον καθένα να έχει διαφορετικά όπλα εκκίνησης και ένα δικό του παθητικό χαρακτηριστικό που αλλάζει το στυλ παιχνιδιού. Για παράδειγμα, ο tank ρίχνει και μια ασπίδα σε κάθε επίθεση συγκεκριμένου χρώματος με σκοπό να μας βοηθήσει να προστατευτούμε από κάποια βαριά επίθεση.
Αυτό που γίνεται λίγο μελανό σημείο είναι το γεγονός ότι από άποψη δυσκολίας, το Chivalware ακολουθεί την κλασική λογική του “εύκολο να το ξεκινήσει κανείς, δύσκολο να το τελειοποιήσει“. Οι κανόνες γίνονται κατανοητοί μέσα σε λίγα λεπτά, αλλά η πραγματική πρόκληση έρχεται από τη συνεχή πίεση των εχθρών. Τα αφεντικά ειδικά ζητάνε να μάθουμε τα μοτίβα τους σχεδόν όπως σε ένα rhythm game. Αν καταφέρουμε να μάθουμε και να περάσουμε το πρώτο επίπεδο δυσκολίας, αρχίζουμε να ξεκλειδώνουμε υψηλότερες βαθμίδες, έως και πέντε επιπλέον επίπεδα πρόκλησης. Αυτό που μαθαίνουμε γρήγορα είναι πως πρέπει να σταματήσουμε να κυνηγάμε την τέλεια αλυσίδα όταν το πεδίο γεμίζει επιθέσεις και να κάνουμε υπομονή μέχρι να βρούμε κάποιο άνοιγμα. Μια πεντάδα από πλακάκια δεν αξίζει τίποτα αν μας κοστίσει τη μισή μας υγεία. Η ισορροπία ανάμεσα στην απληστία και στην ασφάλεια είναι η καρδιά της εμπειρίας και το Chivalware τη χειρίζεται έξυπνα, αφού οι ενδείξεις των επιθέσεων φροντίζουν να ξέρουμε σχεδόν πάντα τι έρχεται χωρίς όμως να μας δίνει πάντα την απάντηση.
H Regal Pigeon έχει σχεδιάσει όλο το παιχνίδι με μια pixel art εμφάνιση που ταιριάζει απόλυτα με τη ρετρό λογική των δισκετών αλλά παραπέμπει και σε παιχνίδια όπως το Shovel Knight Pocket Dungeon, απλά όχι τόσο λεπτομερή ή ωραία. Έντονα χρώματα, παιχνιδιάρικα pixelated σχέδια εχθρών και ένα μείγμα μεσαιωνικών και ψηφιακών στοιχείων δίνουν σε κάθε μάχη έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Σκελετοί, βατράχια και διάφορα άλλα πλάσματα γεμίζουν την εμπειρία με αρκετή ποικιλία ώστε κάθε νέος αντίπαλος να θέλει λίγη μελέτη πριν καταλάβουμε τι κάνει. Παράλληλα, όλα τα μοντέλα προσδίδονται αρκετά συμπτηγμένα, σαν μάζες από pixel που προσπαθούν να καλύψουν τις λεπτομέρειες που λείπουν.
Το κόστος όλης αυτής της ζωντάνιας φαίνεται στις πιο φορτωμένες μάχες. Η οθόνη γεμίζει με τόσα εφέ, ενδείξεις και χρώματα που χρειάζεται μεγάλη συγκέντρωση για να ξεχωρίσουμε τι θα μας χτυπήσει και τι είναι απλώς διακόσμηση. Ενώ θα μπορούσε να θεωρηθεί και θέμα γούστου, ομολογώ πως θα ήθελα μια επιλογή για πιο ήπια εφέ, γιατί μετά από μερικά συνεχόμενα runs τα μάτια κουράζονται εύκολα και δεν μπορώ να είμαι σε συνεχόμενη ενγρήγορση για να αποφεύγω επιθέσεις. Πολλές φορές κιόλας, κάθομαι και στέκομαι περιμένοντας να δω πως θα επιτεθώ και ξεχνάω πως παίζω σε real time.
Ένα μικρό παράπονο έχω και για τον ήχο, ο οποίος απογοητεύει λίγο περισσότερο απ’ότι περίμενα. Τα τραγούδια που συνοδεύουν την μάχη είναι χαμηλά σε ένταση και καλύπτονται από τα ηχητικά εφέ της μάχης. Από μεριάς της, η μάχη βομβαρδίζεται από τα ηχητικά εφέ που αναμειγνύουν bit ήχους με πιο φουτουριστικά ακούσματα όπως λέιζερ, εκρήξεις και ενδείξεις. Ίσως ένα πιο δυναμικό soundtrack να επέτρεπε στην εμπειρία να λάμψει περισσότερο.
Ίσως να φταίει και η έκδοση του Switch 2 σε αυτό. Σε γενικότερο πλαίσιο, η απόδοση στην κονσόλα είτε παίζουμε σε Handheld είτε παίζουμε σε Docked είναι αρκετά ισορροπημένη, με σταθερά 60 fps, πολύ καλή ανάλυση και εξίσου καλή ευκρίνεια.
Συμπέρασμα
Ολοκληρώνοντας, το Chivalware είναι ένα ευχάριστο μικρο roguelike που γίνεται πιο δύσκολο απ’ότι θα περίμενε κανείς. Ο συνδυασμός του match-3 είδους και της μάχης σε πραγματικό χρόνο λειτουργεί πολύ καλύτερα από όσο φαντάζει. Ο ρυθμός του ταιριάσματος και της αποφυγής δημιουργεί έναν χορό που δύσκολα σταματάει και τα δεκάδες όπλα και εξαρτήματα κρατάνε κάθε run διαφορετικό και φρέσκο. Από την άλλη, η οθόνη γεμίζει συχνά με περισσότερο θόρυβο από όσο χρειάζεται, οι δισκέτες με τις πιο περίεργες κινήσεις θέλουν υπομονή και η ελάχιστη υγεία του ιππότη θα αποθαρρύνει όσους δεν αντέχουν να ξεκινάνε από την αρχή κάθε λίγα λεπτά.
Όσοι δυσκολεύονται με παιχνίδια που ζητάνε γρήγορα αντανακλαστικά και μεγάλη προσοχή καλό είναι να ξεκινήσουν από το demo, που δίνει μια τίμια εικόνα της πρώτης περιοχής. Σε όσους όμως αρέσκονται σε αυτό το είδος και θέλουν κάτι συνάμα απλό και περίπλοκο στο ίδιο στυλ με το One Step from Eden, θεωρώ πως ο Disk Knight αξίζει μια θέση στη συλλογή μας.
Chivalware
Ένας συνδυασμός grid battlers, roguelike και match-3 σε έναν νευρικό χορό αποφυγής και επίθεσης, με δεκάδες όπλα-δισκέτες και builds που κρατάνε κάθε run φρέσκο, ακόμα κι αν η οθόνη γεμίζει συχνά με περισσότερο θόρυβο από όσο χρειάζεται.
Τα καλά
- Έξυπνος συνδυασμός match-3 και μάχης σε πραγματικό χρόνο
- Ρετρό αισθητική με χαρακτήρα
- Πάνω από 80 όπλα και 150 upgrades για πολλά builds
- Διασκεδαστικό όσο δεν πάει αλλά...
Τα όχι και τόσο καλά
- ...η δυσκολία τιμωρεί αυστηρά
- Η οθόνη γεμίζει θόρυβο στις φορτωμένες μάχες
