Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου. Μισώ τον εαυτό μου; Αφήνω το άγχος της εβδομάδας να με κατακλύσει και ψάχνω διαφυγή σε οτιδήποτε πέσει μπροστά μου εκείνη την ώρα; Σίγουρα κάτι από αυτά τα δύο. Έρχεται δύσκολη, πολύ δύσκολη εβδομάδα και πρέπει κάπως να μουδιάσω το μυαλό μου ώστε να καταφέρω να την αντιμετωπίσω, όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται. Γι’αυτό και καταφεύγω και στα βιντεοπαιχνίδια, είναι ο ευκολότερος τρόπος για να αφήσω το μυαλό μου στο τραπέζι και να βλέπω χρώματα και animations να παίζουν.
Με ίδια λογική είπα να δοκιμάσω το Garfield: Escape from Monday. Σκέφτηκα “Έλα μωρέ, ένα παιδικό παιχνίδι είναι, πόσο χάλια μπορεί να πάει”. Εξάλλου, ώντας κάποια στιγμή και εγώ μικρός, έπαιζα βιντεοπαιχνίδια όπως το Aladdin, το Tarzan και το Toy Story 2 και αποτελούν από τα καλύτερα παιχνίδια που είχα παίξει, μια ωδή προς τις αντίστοιχες ταινίες και καλές προσπάθειες που σέβονταν το πηγαίο υλικό.
Το Garfield: Escape from Monday εκδίδεται από την Microids και, όπως όλοι ξέρουμε, τα παιχνίδια τους μπορεί να είναι hit or miss. Tα τελευταία χρόνια βέβαια, αυτό που καταλάβαμε είναι πως έχει περισσότερες αστοχίες από το αναμενόμενο και όσο περνάνε τα χρόνια, πέρα από μερικές εξαιρέσεις, οι τίτλοι της πέφτουν στο κενό. Έτσι και εδώ. Ο Garfield είναι ένας χαρακτήρας που γνωρίσαμε από σειρές, comics και κινούμενα σχέδια και σπάνια τον βλέπαμε σε βιντεοπαιχνίδια. Τον είδαμε σε projects όπως το το Garfield: Caught in the Act των ’90s μέχρι το Garfield Kart, οπότε το Escape from Monday τον φέρνει πίσω στο 3D Platforming με ένα περιεχόμενο που αφήνει να ζητάμε κάτι παραπάνω.
Το “Μισώ τις Δευτέρες” γίνεται και το κεντρικό θέμα του Escape from Monday αφού ο Jon σερβίρει λαζάνια στον Garfield. Αυτή την φορά όμως, τα λαζάνια έχουν σπανάκι και είναι φτιαγμένα από την συνταγή του Chef Monday. To εν λόγω φαγητό λοιπόν, τον ρίχνει σε έναν βαθύ ύπνο που με την σειρά του τον ταξιδεύει σε έναν μεγάλο εφιάλτη. Μέσα σε αυτόν, θα περιηγηθεί σε τρεις διαφορετικούς κόσμους ονείρων με διαφορετική θεματολογία και βασικό επίκεντρο το φαγητό. Το όνειρο μετατρέπει τις καθημερινές του φοβίες σε ολόκληρους κόσμους με μια παιδική, σχεδόν παραμυθένια λογική την στιγμή που ο ίδιος ο ήρωας σχολιάζει τα πάντα με τον κλασικό σαρκασμό του. Ο διάλογος και η αφήγηση προσπαθούν με αυτόν τον τρόπο να κρατήσουν το ενδιαφέρον μας αμείωτο όμως πολλά από τα στοιχεία τους μοιάζουν “άψυχα” με αστεία που υπερπροσπαθούν και δευτερεύοντες χαρακτήρες που περνάνε αδιάφοροι.
Το gameplay από την άλλη, ακολουθεί την κλασική συνταγή των 3D Platformers με τον Garfield να τρέχει, να πηδά, να επιτήθεται σε εχθρούς, να κυλιέται στο έδαφος και να βουτά στον αέρα σε προσπάθειες να “σώσει” τα αποτυχημένα άλματά του. Μπορεί όλα αυτά να αποτελούν βασικούς μηχανισμούς για ένα παιχνίδι του είδους, εδώ όμως ο χειρισμός τα υποβαθμίζει και κάνει όλη την εμπειρία στιφνή. Ο Garfield φαντάζει δύσκαμπτος, ένα χαρακτηριστικό που ταυτόχρονα ταιριάζει αλλά και δεν ταιριάζει σε ένα platformer που απαιτεί ρέουσα κίνηση και ακρίβεια.
Πέρα από τις βασικές κινήσεις, ο Garfield αποκτά και διαφορετικές ικανότητες με την χρήση μεταμφιέσεων. Για παράδειγμα, ντυμένος γαλοπούλα μπορεί να αιωρείται για ένα χρονικό διάστημα, να γλιστράει πάνω στο νερό όταν ντύνεται σαν σερφερ και όταν ντύνεται σαν cowboy να αιωρείται εξίσου με ένα λάσο. Οι μεταμφιέσεις λειτουργούν καλύτερα στους κόσμους που θα επισκεφθούμε αλλά πέρα από εκεί οι μηχανισμοί δεν εξελίσσονται με αποτέλεσμα να γίνονται μονότονοι και βαρετοί.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως από επίπεδο σε επίπεδο. Ένα καλό 3D platformer βασίζεται τόσο στον τρόμο κίνησης του ήρωα όσο και στην πολυπλοκότητα, το ενδιαφέρον και την έκταση των επιπέδων. Εδώ έχουμε μεγάλα και πολύχρωμα επίπεδα που όμως φαντάζουν άδεια με κοινά μοτίβα. Εχθροί κόβουν βόλτες πέρα δώθε σε προκαθορισμένα σημεία, πληθώρα αντικειμένων για να μαζέψουμε, κρυμμένα απαιτούμενα και μετακίνηση προς την έξοδο. Υπάρχουν σημεία και στιγμές που παραπέμπουν και σε πιο κλασικά παιχνίδια του είδους, είτε με αλλαγή προοπτικής της κάμερας είτε με προκλήσεις, ωστόσο πολλά από τα στοιχεία του gameplay δεν τα αφήνουν να λάψουν ή να ξεχωρίσουν.
Το χειρότερο απ’όλα είναι πως όσο περισσότερο έπαιζα τόσο πιο πολύ βαριόμουν. Θυμάμαι μικρότερος ένα παιχνίδι στο PSP, το G-Force, με πρωταγωνιστές κάτι ινδικά χοιρίδια-πράκτορες, όπου το gameplay του ήταν τόσο μονότονο και βαρετό που μου έχει μείνει χαραγμένο μέχρι και σήμερα. Κάτι παρόμοιο γίνεται και εδώ κυρίως λόγω της δυσκολίας που δείχνει που απευθύνεται ο τίτλος. Checkpoints απλωμένα σε όλο το επίπεδο, θάνατος χωρίς συνέπειες και platforming που αν και εύκολο υστερεί από τον χειρισμό του. Η αφαίρεση του κινδύνου και της δυσκολίας αλλοιώνει με την σειρά της την γοητεία ενός 3D Platformer ενώ όταν μπορούμε να βρούμε τα κρυμμένα αντικείμενα ευκολότερα από το αναμενόμενο δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος να ξαναπαίξουμε το παιχνίδι.
Οπτικά, οι τρεις κόσμοι είναι πολύχρωμοι και διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους, όμως από κοντά η εικόνα δείχνει μια ηλικία που δεν θα έπρεπε να έχει, με απλά μοντέλα, βασικά physics και ελάχιστη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Το clipping είναι συχνό, ο Garfield κινείται αδέξια σε ανώμαλες επιφάνειες και το παιχνίδι θυμίζει περισσότερο παλιό mobile platformer παρά μοντέρνα κυκλοφορία. Η μουσική είναι μονότονη σε σημείο που θυμίζει ασανσέρ, ενώ πιο θετικές είναι οι φωνές, με τον David Coburn να ερμηνεύει τους Garfield και Jon στο πνεύμα των κινουμένων σχεδίων, όπως και οι προσεγμένοι υπότιτλοι.
Στο Nintendo Switch 2 το αποτέλεσμα είναι αυτό που περιμένουμε, με τα μοντέλα και την ευκρίνεια να αποδίδονται πολύ καλύτερα από την προηγούμενη κονσόλα και τα καρέ να μένουν σταθερά στα 30FPS χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Η απλότητα του gameplay και η ατμόσφαιρα κινουμένων σχεδίων ταιριάζει απόλυτα στην υβριδική κονσόλα και, σίγουρα, το ίδιο ισχύει και για την διάθεση του παίκτη.
Συμπέρασμα
Το Garfield: Escape from Monday απευθύνεται κυρίως σε παιδιά, κάτι που φαίνεται τόσο από την διάρκειά του όσο και από την ευκολία του και το πόσο χαλαρά είναι σχεδόν όλα τα στοιχεία του. Είναι μια εύκολη προσθήκη για γονείς που ψάχνουν κάτι άκρως φιλικό για τα παιδιά τους όμως οι λάτρεις των 3D platformers θα βαρεθούν αρκετά γρήγορα.
Αν έπρεπε να το παρομοιάσω με κάτι θα έλεγα πως είναι ένα παιχνίδι που παίζει ως background σε Commentary Youtube βίντεο για άσχετα θέματα (βλ. Pyrocynical). Αφήνει την αίσθηση πως είναι ένα project που ξέρει τον πρωταγωνιστή αλλά δεν ξέρει τι να κάνει με αυτόν. Υπάρχει σαρκασμός, πολυχρωμία, παράνοια, τρέλα και μια ατμόσφαιρα που συναντάμε σε κινούμε σχέδια όμως ως τίτλος αφήνει πολλά περιθώρια βελτίωσεις αφού τα επαναλαμβανόμενα επίπεδα, ο κακός χειρισμός και η σχεδόν ανύπαρκτη πρόκληση το κρατούν πίσω.
Garfield: Escape from Monday
Ένας τίτλος που κρατάει τον σαρκασμό της αγαπημένης γάτας και προσφέρει πολύχρωμους κόσμους με χαλαρή εξερεύνηση, όμως ο χειρισμός, τα επαναλαμβανόμενα επίπεδα και η σχεδόν μηδενική πρόκληση το κάνουν πρόταση κυρίως για πολύ μικρούς παίκτες.
Τα καλά
- Πολύχρωμοι κόσμοι με ποικιλία
- Ο σαρκασμός του Garfield παραμένει
- Καλές φωνές και υπότιτλοι
- Χαμηλή τιμή
Τα όχι και τόσο καλά
- Κακός χειρισμός
- Άδεια, επαναλαμβανόμενα επίπεδα
- Μέτρια γραφικά και μονότονη μουσική
- Σχεδόν καμία πρόκληση
