Στο φετινό Summer Game Fest οι developers αστειεύτηκαν πως η Atari είναι ο μόνος publisher αρκετά “θαρραλέος” για να κυκλοφορήσει παιχνίδι τον ίδιο μήνα με το GTA VI, αλλά να που φτάνουμε στον “μεγάλο” μήνα της δεκαετίας. Remasters, αγαπημένα παιχνίδια, νέοι τίτλοι και Remakes όπως το The Legend of Zelda: Ocarina of Time έρχονται να κονταροχτυπηθούν σε έναν μήνα που θέλει να σκίσει το πορτοφόλι μας. Ανάμεσά τους και ο…Godzilla.
Το αρχικό Godzilla: Destroy All Monsters Melee είχε βγει στο GameCube το 2002, μόλις δύο εβδομάδες πριν από το GTA: Vice City, οπότε ένας Godzilla που στέκεται απέναντι στη Rockstar και την κοιτάζει στα μάτια έχει γίνει ίσως μια μικρή παράδοση αφού το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, η ίδια ομάδα, η Pipeworks, επιστρέφει στο παιχνίδι που είχε φτιάξει τότε και το ξαναστήνει στην Unreal Engine 5, αλλά ξεφεύγει από τα δεσμά της Nintendo και έρχεται σε όλα τα διαθέσιμα συστήματα.
Από τα όσα θυμάμαι και έχω δει, θα πω με όλη μου την αγάπη πως το Destroy All Monsters Melee ήταν ένα “χαζοπαίχνιδο”, κάτι που ήταν και το μεγαλύτερο στοιχείο της γοητείας του. Το βασικότερο συστατικό του ήταν ότι μπορούσαμε να επιλέξουμε τον Godzilla ανάμεσα από άλλα τέρατα ώστε να τα αντιμετωπίσουμε αρπάζοντας κτίρια και να τα πετάμε στο κεφάλι τους. Παρ’ όλα αυτά, ήταν το πρώτο Godzilla παιχνίδι με τέσσερις παίκτες στην ίδια οθόνη ενώ έφτασε μέχρι και υποψήφιο για fighting game της χρονιάς, με το βραβείο να καταλήγει τελικά στο Tekken 4. Το Remastered κρατάει αυτή την ανέμελη, κινηματογραφική χαρά σχεδόν ατόφια, πραγματοποιώντας ελάχιστες αλλαγές σε γραφικά και ισορροπία, κάτι που θα εκτιμήσουν πρώτα απ’ όλα όσοι το είχαν λιώσει τότε, ακόμα κι αν τα πραγματικά νέα στοιχεία μετριούνται στα δάχτυλα.
Η ιστορία θυμίζει αρκετά B-movie, ξεκινώντας με ένα μήνυμα από το διάστημα, όταν οι Vortaak, μια εξωγήινη φυλή με μεγάλη όρεξη για κατακτήσεις, ανακοινώνουν στη Γη πως έχουν πάρει τον έλεγχο των ισχυρότερων τεράτων του πλανήτη και ζητούν την παράδοση της ανθρωπότητας. Για να δείξουν πως μιλάνε σοβαρά, εξαπολύουν τα τέρατα σε πόλεις σε όλο τον κόσμο, μέχρι που ένα από αυτά σπάει τον έλεγχο του μυαλού του, αποδρά από το Monster Island και στρέφεται εναντίον των υπολοίπων. Αυτό το τέρας είναι όποιο διαλέξουμε εμείς. Στο φινάλε οι Vortaak μας τηλεμεταφέρουν στο Mothership τους για να μας αντιμετωπίσουν με το πιο ισχυρό τους όπλο, τον Mechagodzilla (ή τον Mecha-King Ghidorah, αν τον Mechagodzilla τον έχουμε ήδη διαλέξει εμείς), ενώ μετά την ήττα τους αποχωρούν με την προειδοποίηση πως κάποια μέρα θα επιστρέψουν.
Η πλοκή ακολουθεί την ταινία ‘Destroy All Monsters‘ του 1968, ενώ το όνομα των Vortaak πιθανότατα “κλείνει το μάτι” στους Kilaaks της ομώνυμης ταινίας. Ο τόνος της ιστορίας είνα ένα συνειδητά campy ύφος B-movie με εξωγήινους που απειλούν σαν κακοί από ταινία Σαββατιάτικου απογεύματος, κάτι που δένει με τα ίδια τα φιλμ της Toho εκείνης της εποχής, τα οποία ήταν αστεία πότε σκόπιμα και πότε (συχνότερα) άθελά τους. Παίζοντας νιώθουμε σαν τον ήρωα, το μοναχικό τέρας που πήγε κόντρα σε όλους και όλα και ταυτόχρονα νιώθουμε την ειρωνεία όταν ακόμα και ο πλανήτης που προστατεύουμε στρέφεται εναντίον μας. Το Remastered φροντίζει να μας εμβαθύνει στον κόσμο του ως νέους παίκτες αλλά στρέφεται και στους παλιούς fans, με τα loading screens να αναφέρουν τους Xiliens, τους Nebulans, τους Kilaaks και τους Simians, ακόμα και τα Super X και Super X3.
Το Destroy All Monsters Melee είναι ένα 3D arena brawler όπου το τέρας μας κοιτάζει πάντα αυτόματα τον πλησιέστερο αντίπαλο, με όλη την κίνηση να γίνεται σε σχέση με τη θέση του εχθρού. Όλοι ξεκινούν με 300 HP και οι περισσότερες επιθέσεις αφαιρούν από 5 έως 30 πόντους, οπότε οι μάχες κρατάνε αρκετά για να υπάρξουν ανατροπές χωρίς να τραβάνε σε μάκρος. Έχουμε στη διάθεσή μας punch, kick και ένα fierce attack, μοναδικό για κάθε τέρας καθώς και ένα beam ή breath weapon μέσης προς μεγάλης εμβέλειας που εξαντλεί την μπάρα ενέργειας με την παγίδα εδώ να είναι πως όσο φορτίζουμε ή ρίχνουμε την ακτίνα μένουμε ακίνητοι και χωρίς άμυνα.
Πέρα από τις βασικές μας επιθέσεις μπορούμε να αξιοποιήσουμε και το περιβάλλον μας για να προκαλέσουμε παραπάνω ζημιά. Σε αυτό μας βοηθάει το Grap, το οποίο είναι και η καρδιά της εμπειρίας αφού μας επιτρέπει να σηκώνουμε αντιπάλους, βαγόνια τρένων και ό,τι άλλο δεν είναι βιδωμένο στο έδαφος ώστε να το πετάξουμε στους εχθρούς. Αξιοποιούμε ολόκληρους ουρανοξύστες προκαλώντας αρκετή ζημιά στους εχθρούς με τις αρένες να λειτουργούν σαν ένα τεράστιο playground, οπότε μια πόλη που στην αρχή του γύρου στέκεται περήφανη στο τέλος έχει γίνει ένας σωρός από μπάζα και πεταμένα σκουπίδια. Αντίθετα, στην άμυνα υπάρχουν δύο είδη μποκαρίσματος, το κανονικό για κεφάλι και σώμα και το σκυφτό για σώμα και πόδια, όμως κανένα από τα δύο δεν μας προστατεύει από ένα γράπωμα. Η ζημιά χωρίζεται επίσης σε blunt, edged και energy και κάθε τέρας έχει τις δικές του αντιστάσεις και αδυναμίες, μια λεπτομέρεια που περνάει απαρατήρητη στους πρώτους αγώνες και αρχίζει να μετράει όταν παίζουμε με ανθρώπους που ξέρουν τι κάνουν.
Οι πόλεις που θα βρεθούμε, ακόμα και τα φυσικά περιβάλλοντα, σφίζουν από ζωή, με οχήματα και πολεμικά άρματα να μας περικυκλώνουν κατά την διάρκεια της μάχης. Παράλληλα, πάνω από την αρένα αιωρούνται ακόμα και UFO που ρίχνουν power-ups, αρκετά για να αλλάξει η ροή μιας μάχης μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Το Health Pack, για παράδειγμα, επαναφέρει στην ζωή μας 45 HP, το Energy γεμίζει την μπάρα και επιταχύνει την αναπλήρωσή της, ενώ το Rage μας δίνει 25 δευτερόλεπτα με 20% περισσότερη ζημιά και ξεκλειδώνει μια ειδική Rage επίθεση που τερματίζει την κατάσταση μόλις τη χρησιμοποιήσουμε. Παράλληλα, υπάρχουν μικρά easter-egg-attacks όπως το Mothra AirStrike, που καλεί τη Mothra να επιτεθεί στους αντιπάλους όποιου την κάλεσε.
Από μεριάς του ο στρατός στέκεται εμπόδιο με Apache, tanks και πολεμικά πλοία που λειτουργούν με τη λογική του εμποδίου αφού επιτίθενται σε όποιον έχει κάνει την μεγαλύτερη καταστροφή στην πόλη. Αν λοιπόν θέλουμε να ξεφύγουμε από τα ελικόπτερα, ίσως να μην είναι καλή ιδέα να ισοπεδώσουμε πρώτοι ολόκληρο το κέντρο της πόλης.
Όπως ανέφερα στην αρχή, μιλάμε για ένα χαζοπαίχνιδο που βασίζεται κυρίως στα τέρατα των παλιών δεκαετιών, τότε που άνθρωποι φορούσαν στολές ανάμεσα σε μακέτες για να αποδοθεί η αίσθηση του γιγαντιαίου. Έτσι, οι μάχες μπορούν να χαρακτηριστούν και από χιούμορ αφού υπάρχουν στιγμές όπου αν πατήσουμε τον αντίπαλο στο πόδι εκείνος χοροπηδάει από τον πόνο σαν καρτούν, ενώ ορισμένα τέρατα έχουν και δικές τους ιδιαιτερότητες στην κίνηση. Ο Gigan κάνει teleport, ο Megalon σκάβει και χάνεται κάτω από το έδαφος ενώ άλλα τέρατα πετούν, οπότε η επιλογή χαρακτήρα έχει περισσότερο βάρος απ’ όσο θα περίμενε κανείς από ένα party game. Υπάρχει ακόμα και ξεχωριστός συνδυασμός κουμπιών για taunt, ή και combos που μπορεί να οδηγήσουν σε infinite combos και, φυσικά, παραπάνω εκνευρισμό αν παίξουμε online (όπως βιώσαμε και στο demo του Steam).
Στο σύνολό του, το σύστημα μάχης είναι αρκετά ευχάριστο, ειδικά αν σκεφτούμε πως μιλάμε για ένα παιχνίδι που δεν είχε ποτέ σκοπό να σταθεί δίπλα στα σοβαρά arena fighters. Τα τέρατα και ο τρόπος που στήνονται οι μάχες θυμίζουν πολύ περισσότερο τις κλασικές ταινίες της Toho, με τον ηθοποιό μέσα στη λαστιχένια στολή, παρά τις πιο πρόσφατες παραγωγές με τα ψηφιακά εφέ, κάτι που ταιριάζει γάντι στο ύφος του. Η κλίμακα πετυχαίνει να μας πείσει πως βλέπουμε δύο γίγαντες να παλεύουν ανάμεσα σε πολυκατοικίες, όμως το σύστημα καταστροφών αφήνει την εντύπωση πως ήθελε λίγη παραπάνω λεπτομέρεια και βάρος, ειδικά σε ένα παιχνίδι που στηρίζεται τόσο πολύ στην εικόνα της πόλης. Σύμφωνα με τους developers, το Remastered μένει κατά 99% πιστό στους μηχανισμούς του original και ίσως αυτό εξηγεί γιατί η καταστροφή κινείται ακόμα στη λογική του 2002, απλά με πολύ πιο όμορφα γραφικά.
Το roster αντίστοιχα μένει στα 12 τέρατα, με δύο αλλαγές που θα προσέξουν αμέσως όσοι ξέρουν τη σειρά. Ο Mechagodzilla παίρνει πλέον τον σχεδιασμό του 1975, δηλαδή τον Showa Mechagodzilla, στη θέση του Mechagodzilla 2 του 1993, ενώ ο Godzilla 90’s μετονομάζεται σε Heisei Godzilla, με τον Kiryu (Mechagodzilla 3) να παραμένει κανονικά στη λίστα. Ακόμα και το εξώφυλλο κάνει την ίδια υπόκλιση στο παρελθόν, αφού αναπαράγει το original με τον Heisei Godzilla να ρίχνει γροθιά στον Showa Mechagodzilla, σε εικονογράφηση του E.J. Su.
H αλήθεια είναι πως στο κομμάτι των τεράτων δεν μπορώ να εκφέρω εμπεριστατομένη άποψη σε ό,τι αφορά την ισορροπία σε σχέση με το παρελθόν. Ωστόσο, αυτό που μπορώ να πω με ασφάλεια είναι πως τα Mecha monsters είναι αρκετά bulky και δεν αντιδρούν αμέσως στα χτυπήματά μας, με την μόνη διέξοδο μας να είναι τα κτίρια, το grap και οι ειδικές κινήσεις του τέρατός μας. Αν όμως είμαστε προσεκτικοί και αξιοποιούμε την άμυνά μας όπως πρέπει, δεν θα έχουμε ιδιαίτερο πρόβλημα – εκτός αν μείνουμε αιχμάλωτοι των Stun Lock combos.
Κάτι που ήλπιζα να αλλάξει ήταν το ξεκλείδωμα των τεράτων, αφού η Atari μιλούσε για ένα βελτιωμένο σύστημα που θα μας επέτρεπε να αποκτούμε νέα τέρατα, αρένες και αντικείμενα της Gallery με όποια σειρά θέλουμε. Στην πράξη η πρόοδος περνάει ξανά μέσα από το campaign και το σύστημα research του original, άρα για να έχουμε όλο το roster στη διάθεσή μας θα χρειαστούν αρκετά περάσματα από το Adventure. Βέβαια, έως έναν βαθμό μπορούμε να ξεκλειδώσουμε στοιχεία από το Gallery, εφόσον βέβαια συμμετέχουμε σε Custom Maps με την ελπίδα πως θα μας τύχουν tokens για να αγοράσουμε τα entries.
Το επίκεντρο της εμπειρίας βρίσκεται στα modes για πολλούς παίκτες, με το Melee να βάζει έως τέσσερις παίκτες στην ίδια αρένα και να δίνει τη νίκη σε όποιον μαζέψει τους περισσότερους πόντους. Εδώ τα τέρατα κάνουν respawn, οι γύροι είναι πιο σύντομοι και η ζωή μας πέφτει στο μισό, οπότε όλα κινούνται πιο γρήγορα και πιο χαοτικά. Έχουμε και το Versus για μονομαχίες ένας εναντίον ενός, το Team Battle με ομάδες των τριών, το Survival με συνεχόμενες μάχες μέχρι την ήττα και το Destruction, όπου κερδίζει όποιος γκρεμίσει τα περισσότερα κτίρια. Η επιλογή του game mode γίνεται πλέον απευθείας από την οθόνη επιλογής χαρακτήρα, μέσα σε ένα ανανεωμένο UI.
Η μεγάλη προσθήκη είναι το online multiplayer (με matchmaking), που έρχεται για πρώτη φορά στο παιχνίδι και καλύπτει επιτέλους όσους δεν έχουν τρεις φίλους διαθέσιμους την ίδια ώρα στο ίδιο μέρος. Δυστυχώς, για τους σκοπούς της κριτικής δεν είχαμε πρόσβαση στο Online (όπως ήταν αναμενόμενο) μιας και οι servers δεν ήταν διαθέσιμοι. Αυτό που ξέρουμε όμως είναι πως οι αρένες είναι οκτώ, βασισμένες σε αληθινές πόλεις αλλά και φανταστικά τοπία όπως το Monster Island και το Mothership των Vortaak, με όλες να έχουν πλέον παραλλαγή μέρας και νύχτας αλλα και με καιρικές συνθήκες.
Το Switch 2 ήταν η ιδανικότερη κονσόλα για την Remastered έκδοση, αν αναλογιστούμε ότι ο τίτλος κυκλοφόρησε πρώτη φορά στο GameCube και απ’ότι είδαμε η ομάδα ανάπτυξης φαίνεται να τιμά ιδιαίτερα την προϊστορία του παιχνιδιού. Το Godzilla: Destroy All Monsters Melee Remastered τρέχει αισίως στα 60fps σε ανάλυση 1080p, αν δεν κάνω λάθος και κρατάει πολύ καλή λεπτομέρεια σε περιβάλλοντα, μοντέλα και UI. Βέβαια, ορισμένα στοιχεία φαίνεται να έχουν χαμηλότερη ανάλυση ή λεπτομέρεια από τα αντίστοιχα των PC και πιο δυνατών κονσολών, ωστόσο η αίσθηση των γραφικών είναι ιδιαίτερα ευχάριστη μιας και έχουν ξαναφτιαχτεί από την αρχή με τον Godzilla να μοιάζει περισσότερο με το τέρας που θυμόμασταν από τις ταινίες. Σε γενικότερα πλαίσια, φαίνεται να υπάρχει ένα στρώμα ρεαλισμού σε κάποια textures, μεγαλύτερη ποιότητα σίγουρα, το ίδιο και στα αντίστοιχα μοντέλα ενώ την ίδια στιγμή διατηρείται η campy χροιά του παιχνιδιού.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, το Godzilla: Destroy All Monsters Melee Remastered είναι ένα πολύ ευχάριστο remaster, με όμορφα ανανεωμένα γραφικά, ομαλή απόδοση στο Switch 2, το online που έλειπε από το παρελθόν και ένα σύστημα μάχης που παραμένει διασκεδαστικό ακόμα και μετά από τόσα χρόνια. Από την άλλη, όσοι περίμεναν νέα στοιχεία ή ένα πλήρες remake θα βρουν το παλιό παιχνίδι με καλύτερη εμφάνιση, ένα σύστημα καταστροφών που θα μπορούσε να έχει ανανεωθεί περισσότερο και το ίδιο ξεκλείδωμα τεράτων, παρά τα όσα υποσχέθηκε η Atari.
Όσοι έπαιξαν σε GameCube ή Xbox και θέλουν να ξαναζήσουν εκείνη την εμπειρία τότε δεν θα απογοητευτούν. Όσοι θέλουν ένα βαθύ fighting game με επίκεντρο τον ανταγωνισμό μάλλον θα το βρουν ίσως ρηχό. Σίγουρα, δεν μπορεί με τίποτα να ανταγωνιστεί το GTA VI αλλά…πόσο γέλιο θα είχε…να πουλούσε πολύ περισσότερο από το παιχνίδι της Rockstar;
Ίσως σε ένα παράλληλο σύμπαν…
Godzilla: Destroy All Monsters Melee Remastered
Η Pipeworks ξαναστήνει το kaiju brawler του 2002 με όμορφα γραφικά, 60fps και online multiplayer, κρατώντας σχεδόν ανέγγιχτους τους μηχανισμούς και το campy χιούμορ που το έκαναν ένα αγαπημένο party game. Τα νέα στοιχεία είναι λίγα όμως οι παλιοί fans θα βρουν ακριβώς αυτό που θυμούνται και αγαπάνε.
Τα καλά
- Πολύ καλή απόδοση
- Διασκεδαστικό σύστημα μάχης
- Online multiplayer για πρώτη φορά
- Campy χιούμορ
- Αρκετά Easter Eggs
Τα όχι και τόσο καλά
- Λίγα νέα στοιχεία
- Το ξεκλείδωμα ακόμα δένεται με το campaign
