Invincible VS Review

Ως το πρώτο μου Competitive go-to για το 2026, το Invincible VS έγινε γρήγορα ένα από τα πιο διασκεδαστικά fighting games που, όπως όλα δείχνουν, ίσως δώσει τις βάσεις για τα ανταγωνιστικά παιχνίδια ξύλου του άμεσου μέλλοντος. Η Quarter Up, το studio της Skybound Games που ανέλαβε να δημιουργήσει το πρώτο της παιχνίδι αλλά και το πρώτο παιχνίδι της σειράς Invincible, έχει κάνει μια αρκετά καλή δουλειά για να δημιουργήσει ένα διασκεδαστικό, φρέσκο έργο. Οι πρώτες εντυπώσεις έδειχναν ένα τίτλο που επικέντρωνε στην ανταγωνιστική πλευρά του με το τελικό αποτέλεσμα να μην απέχει πάρα πολύ από αυτή την πραγματικότητα.

Το Invincible είναι μια αμερικανική animated σειρά υπερηρώων, βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ του Robert Kirkman που έχει προκαλέσει αίσθηση τα τελευταία χρόνια, χάρη στη σκοτεινή της προσέγγιση και τη (πολλή) ρεαλιστική απεικόνιση της βίας και των ηθικών διλημμάτων. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ο έφηβος Μαρκ Γκρέισον, ο οποίος ανακαλύπτει ότι κληρονόμησε υπερδυνάμεις από τον πατέρα του, τον πανίσχυρο Omni-Man. Ωστόσο, καθώς προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην καθημερινή ζωή και την ηρωική του ταυτότητα, έρχεται αντιμέτωπος με μια σκληρή πραγματικότητα που απέχει πολύ από τα παραδοσιακά πρότυπα των υπερηρώων.

Η σειρά ξεχώρισε ιδιαίτερα σε μια εποχή που οι σειρές και ταινίες υπερηρώων πέρασαν σε μια πιο ενήλικη διάσταση, με την βία να αποτυπώνεται πιο ρεαλιστικά (δείχνοντας εικόνες διαμελισμών και υπερδύναμης που θα ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα) και τις επιρροές να είναι εμφανείς αλλά να δίνουν μια πιο φρέσκια οπτική στις γνωστές μας ιστορίες. Συγκεκριμένα, το Invincible δανείζεται πάρα πολλές επιρροές από το σύμπαν της DC, με πολλούς από τους ήρωες να έχουν παρόμοιες δυνάμεις και backgrounds με ήρωες όπως ο Batman και ο Superman. Εδώ, οι ήρωες, αντί να εξιδανικεύονται, εξερευνούν τις συνέπειες της δύναμης τους, την ευθύνη και τα όρια της ανθρώπινης φύσης, προσφέροντας μια πιο ωμή και διεισδυτική ματιά.

Παράλληλο σύμπαν

To Invincible VS δεν χάνει χρόνο από το να μας δείξει την ωμή βία που γνωρίσαμε στα κόμικ και την σειρά. Το πρώτο cinematic που θα δούμε μας παρουσιάζει την μάχη μεταξύ του Μαρκ και του Νόλαν (Omni-Man) στην Νέα Υόρκη, μια μάχη που προκαλεί το χάος και τον θάνατο. Δίνεται η εντύπωση πως πρόκειται για μια παράλληλη Γη, μια διαφορετική πραγματικότητα σαν αυτές που είδαμε από τον Armstrong και τους Variants του Μαρκ.

To Story Mode, μπορεί να είναι ο πρώτος σταθμός πριν το Arcade και το Online VS, το θεωρώ όμως αρκετό για να μας δώσει μια ιδέα από το gameplay αλλά και να μας δείξει μια διαφορετική, μοναδική ιστορία που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ένα spin-off επεισόδιο. Ο Μαρκ, οι Προστάτες του Πλανήτη, οι Viltrumites αλλά και οι κακοί της σειράς έρχονται αντιμέτωποι σε μια σειρά από ασταμάτητες μάχες. Γρήγορα καταλαβαίνουμε πως όλο αυτό είναι μια οφθαλμαπάτη από μια εξωγήινη φυλή που μαζεύει την ενέργεια της ζωής (η οποία εξαντλείται από τις ασταμάτητες μάχες των ηρώων) ως ενέργεια για πειράματα και άλλους σκοπούς.

Η ιστορία του παιχνιδιού δεν είναι μεγάλη, αφού σε μόλις 2 ώρες μπορούμε να την ολοκληρώσουμε και να δούμε όλα όσα έχει να μας προσφέρει. Αν και η τελευταία σκηνή αφήνει ένα μεγάλο cliffhanger, το οποίο ελπίζουμε να δούμε να προχωράει με κάποιο expansion ή updates, η υπόθεση κυλάει γρήγορα χωρίς να γεμίζει με περιττές σκηνές. Το VS θεωρεί πως είμαστε ήδη fans της σειράς, ξέρουμε κάθε ήρωας τι είναι και ποια είναι η θέση του στο σύμπαν και πως όλο αυτό είναι ακόμα μια ιστορία της ομώνυμης σειράς. Για τους fans, αυτό είναι κάτι ευπρόσδεκτο (αν και σύντομο). Οι υπόλοιποι όμως, ίσως δυσκολευτούν να καταλάβουν ποιος είναι τι και γιατί, για παράδειγμα, οι Viltrumites τα βάζουν με όλους και με όλα.

Πέρα από το Story Mode, υπάρχει και ένα Arcade Mode που μας δίνει την επιλογή ανάμεσα σε τέσσερα διαφορετικά ladders με κλιμακώμενη δυσκολία το καθένα. Όποιο και αν επιλέξουμε όμως θα μπορούμε πάντα να δούμε την τελευταία σκηνή της ιστορίας του πρώτου χαρακτήρα που επιλέξαμε. Σαν Arcade Mode αυτό λειτουργεί άψογα και μας δίνει λίγες σκηνές παραπάνω ή, απλά, σύντομες ματιές στις ζωές και τις περιπέτειες των πρωταγωνιστών τους. Μερικές σκηνές λειτουργούν και ως υπόβαθρο για τον χαρακτήρα ή σαν μικρό background για όσους δεν γνωρίζουμε.

Immortal…Kombat

Εκεί που λάμπει το Invincible VS είναι οι μάχες του. Η βάση του είναι μάχες 3v3 με όλα όσα μπορούμε να περιμένουμε όπως Assists, Supers, Ultimates, περίτεχνα Combos και θεαματικές συγκρούσεις ή αλλαγές πεδίου μάχης. Η αίσθηση που υπάρχει εδώ είναι καλύτερη και από αυτήν της σειράς, με κάθε επίθεση να είναι απολαυστική, κάθε γροθιά να έχει μεγάλο βάρος και κάθε combo να μας εθίζει ακόμα περισσότερο. Όλα αυτά ενισχύονται και από το αντίστοιχο ηχητικό υπόβαθρο με τα χτυπήματα μέχρι και κάθε κίνηση, πράξη να διαθέτουν την ένταση και το βάρος που αρμόζουν σε υπερήρωες.

Τα combos είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο σε όλο το παιχνίδι και ίσως ένα από τα μόνα που το κάνουν να ξεχωρίζει από άλλα του είδους. Η λογική, η βία και το gameplay θυμίζουν κάλλιστα παιχνίδια όπως το Mortal Kombat αφού υπάρχουν “Brutalities” και επιθέσεις που οδηγούν σε αποκεφαλισμούς, διαμελισμούς και άλλους -σμους. Οι επιθέσεις όμως και, συγκεκριμένα ο χειρισμός, πραγματοποιούνται μέσω δύο διαφορετικών modes, των Standard και των Motion Controls. Αν έχετε παίξει κάποιο μοντέρνο fighting game ή Anime Arena Fighter τότε ίσως γνωρίζετε πως πλέον, με ένα μόλις κουμπί μπορούμε να εξαπολύσουμε διαφορετικά combos. Και αν και εδώ υπάρχουν πολλά κυομπιά με διαφορετικές επιθέσεις, ένα κουμπί ίσως να ε΄λιναι αρκετό για να σας επιτρέψουν να κερδίσετε κάποιον αγώνα.

Υπήρξαν αγώνες που πατώντας τυχαία κουμπιά μπορούσα να εξαπολύσω combos που έφταναν το 100% ενώ σε άλλες περιπτώσεις έκανα πράγματα που δεν ήθελα και πάλι μπόρεσα να νικήσω. Ευτυχώς, το παιχνίδι έχει ένα καλό Tutorial που μας μαθαίνει όλα όσα χρειαζόμαστε να ξέρουμε αλλά το training γίνεται, για άλλη μια φορά, ο σταθμός μας για να ανακαλύψουμε τα πραγματικά 100% combos.

Αν τα controls του Invincible VS φαίνονται απλά για έναν “μέσο” παίκτη, στα χέρια των πιο έμπειρων μετατρέπονται σε πραγματικά θανατηφόρο εργαλείο. Παρότι η καμπύλη εκμάθησης είναι πιο προσιτή σε σύγκριση με άλλα fighting games, το αποτέλεσμα παραμένει διασκεδαστικό ακόμη και για όσους δεν έχουν ιδιαίτερη επαφή με το είδος.

Το “απλά πατάω κουμπιά” είναι, σαφώς, άκρως διασκεδαστικό. Ακόμα πιο διασκεδαστικό γίνεται το gameplay όταν κάνει “κλικ” η ανακάλυψη και το combo που βρίσκουμε κάνει αηδιαστική ζημιά στον εχθρό μας. Δυστυχώς, δεν έχω βρει κάποιο Tutorial που να μας δείχνει βασικά (και πιο περίπλοκα) combos οπότε η ανακάλυψη είναι αποκλειστικά δική μας υπόθεση. Παίζοντας μόλις μερικές ώρες όμως θα καταλάβουμε πως το “Button Mashing” έχει μια βάση από κάτω που αξίζει να εξερευνήσουμε. Τα combos μπορεί να “σπάσουν” πολύ εύκολα αλλά υπάρχουν τρόποι να τα επεκτείνουμε είτε μέσω των assists, είτε μέσω των διαφορετικών μηχανισμών όπως τα Boosts και τα Assist Tags. Γενικότερα, υπάρχει μια ευκολία σε συνδυασμούς αλλά υπάρχει πάντα η δυνατότητα επέκτασης.

Το μόνο “ζόρι” που θα συναντήσουμε ως παίκτες είναι το σύντομο tagging από τους αντιπάλους μας. Αυτό είναι κάτι που ξεκινάει από το ίδιο το Α.Ι. αφού τα combos σε συνδυασμό με τα Assists, Assist Breaks και Counter Assists είναι αρκετά για να μας αποσυντονίσουν και να μας αποτρέψουν από το να διαλύσουμε τον ανταγωνισμό. Έτσι, τα Assists ίσως είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που θα πρέπει να ξεπεράσουμε.

Πέρα από το Story mode, το Arcade και τα Online Modes, δεν υπάρχει κάτι άλλο για να μας τραβήξει το ενδιαφέρον. Σίγουρα, τα levels σε χαρακτήρες και προφιλ είναι ένα κίνητρο προκειμένου να ξεκλειδώσουμε όλα τα cosmetics, αλλά όταν τα τελειώσουμε δεν είναι αρκετά για να μας διατηρήσουν. Βέβαια, δεν αποκλείεται να δούμε νέα modes και προσθήκες όσο προχωράει η ανάπτυξη νέων χαρακτήρων και προσθηκών αλλά προς το παρόν θα πρέπει να αρκεστούμε κυρίως στο competitive κομμάτι.

Ένα τρισδιάστατο κομικ

Η Quarter Up έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά στην απόδοση των ηρώων και των battle stages. Οι χαρακτήρες έχουν έντονα χρώματα, χαρακτηριστική αισθητική και περιγράμματα που παραπέμπουν στα αντίστοιχα των comics. Ωστόσο, η μίξη αυτών με το τρισδιάστατο φαίνεται να έχει γίνει με αριστοτεχνικό τρόπο δημιουργώντας μια ξεχωριστή οπτική ταυτότητα που δύσκολα συναντάμε σε άλλα παιχνίδια του είδους. Ωστόσο ένιωσα πως κάτι με χαλάει. Σκεπτόμενος τι, διαπίστωσα πως είχε να κάνει με τα stages και με το πόσο έρημα ήταν. Σε άλλα παιχνίδια ξύλου κάθε στάδιο μπορεί να είχε κάποιου είδους ζωή όπως άτομα να τρέχουν ή να ζητωκραυγάζουν. Μπορεί αυτό να μοιάζει με κάτι μικρό αλλά είναι αρκετό για να δώσει ζωή στην δράση.

Αυτό που εντυπωσιάζει όμως είναι η απεικόνιση της βίας.

Η βαρύτητα των χτυπημάτων αποτυπώνεται, πέρα από τα αντίστοιχα οπτικά εφέ, από την ποσότητα του αίματος που “ντύνει” τους ήρωες αλλά και τους εχθρούς μας. Ανοιχτές μύτες, γροθιές καλυμμένες με αίμα και σκισμένα ρούχα είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που μας δείχνουν το ξύλο που πέφτει. Όταν όμως κατορθώνουμε να διαλύσουμε, κυριολεκτικά, τον εχθρό μας αυτή η βία εκτοξεύεται στο 200, αν και όχι στο ίδιο επίπεδο με το Mortal Kombat – αλλά αρκετά κοντά.

Κάτι που αξίζει να αναφερθεί είναι η προσθήκη ενός νέου χαρακτήρα, της Ella Mental, μιας ηρωίδας που δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το παιχνίδι και ενώ μοιάζει σαν όντως μια μοναδική οντότητα, που ενώ διαφέρει από το υπόλοιπο roster φαντάζει σαν ένας χαρακτήρας από το σύμπαν. Το κινησιολογικό της αποτελείται από φυσικές επιθέσεις αέρα, νερού, γης και φωτιάς αλλά σε παρόμοια φλέβα με τους υπόλοιπους ήρωες.

Όλα καλά έως εδώ. Η εικόνα είναι καθαρή, οι λεπτομέρειες πολλές, τα εφέ δυναμικά και ανταποκρίνονται πλήρως στην βία της σειράς και, πόσο μάλλον, του κόμικ. Το στοιχείο που μας αφήνει κάπως δυσαρεστημένους όμως είναι η απόδοση του παιχνιδιού. Σε μια εποχή με DLSS και πολλές διαφορετικές ρυθμίσεις, το Invincible VS δεν διαθέτει αρκετές ρυθμίσεις για να “φτιάξουμε” την απόδοσή μας.

Σε ένα σύστημα με NVIDIA RTX 4070, AMD Ryzen 7 5800X3D και 64GB Ram, πάνω σε έναν SSD δίσκο υπήρξαν κάποια θεματάκια που μπορώ να αποδώσω είτε σε “περίεργο” optimization είτε σε κάποιο ενδεχόμενο memory leak. Συγκεκριμένα, όση περισσότερη ώρα έπαιζα διέκρινα μικρές πτώσεις στα καρέ, κολλήματα τα οποία, για ένα fighting game, μπορούσαν να γίνουν εμπόδιο στα combos και, μακροπρόθεσμα, υπήρχαν glitches και εξίσου περίεργες στιγμές.

Για παράδειγμα, όταν έβγαζα κάποιο screenshot μέσω του Steam Overlay, το background των stages εξαφανιζόταν και στην θέση του ερχόταν ένα μαύρο παρασκήνιο. Αν και δεν θα έπρεπε να με ενοχλεί, σε stages όπου ο φωτισμός είναι ήδη χαμηλός, αυτό το σκοτάδι γινόταν ένα ακόμα εμπόδιο. Στο online, παραδόξως, δεν αντιμετώπισα τα ίδια προβλήματα, αν και το crossplay ίσως να γινόταν εμπόδιο ενάντια σε παίκτες σε WiFi δίκτυα και κονσόλες.

Όλα αυτά μπορεί να ήταν μόνο δικά μου προβλήματα, ειδικά αν λάβουμε υπόψιν ότι ο υπολογιστής μου έχει δύο οθόνες και δουλεύει παράλληλα εφαρμογές τύπου Photoshop και Browsers. Παρόλα αυτά, δεν υπήρχαν επιλογές για Frame Generation ή DLSS ή ακόμα και κάποιο όριο στα FPS οπότε μπορούμε να έχουμε μόνο 60fps σε “πραγματικά” καρέ και ρυθμίσεις. Για να μην παρεξηγηθώ, το να μπορούμε να τρέξουμε κάποιο παιχνίδι στις κανονικές ρυθμίσεις με πραγματικά καρέ είναι το επιθυμητό, αν όχι ιδανικό, αλλά στις εποχές που ζούμε δεν είναι εύκολο για όλους να έχουν δυνατά συστήματα για να τρέξουν το οτιδήποτε. Μένει να δούμε αν η Quarter Up θα συνεχίσει την υποστήριξη ώστε να βελτιώσει την απόδοση του τίτλου.

Συμπέρασμα

Σε γενικές γραμμές, το Invincible VS είναι ένα παιχνίδι που ξέρει ακριβώς τι θέλει να πετύχει και σε μεγάλο βαθμό τα καταφέρνει. Προσφέρει έντονες, απολαυστικές μάχες, μια αισθητική που τιμά το υλικό στο οποίο βασίζεται και ένα gameplay που ισορροπεί ανάμεσα στην προσβασιμότητα και το βάθος. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν κρύβει τις αδυναμίες του, είτε αυτές αφορούν το περιεχόμενο είτε τεχνικά ζητήματα που κρατούν την εμπειρία ένα βήμα πίσω από το ιδανικό. Αυτά, σε συνδυασμό με την “Button Mashing” φύση του μπορεί να αποτρέψει όσους ψάχνουν έναν πιο τεχνικό τίτλο ειδικά αν δεν ξεχνάμε πως αν είναι εύκολο για τους νέους, είναι “γελοίο” για τους έμπειρους.

Δεν πρόκειται για τον νέο “βασιλιά” των fighting games, αλλά σίγουρα αποτελεί ένα πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα τόσο για το ίδιο το franchise όσο και για την Quarter Up. Με τη σωστή υποστήριξη και μελλοντικές προσθήκες, έχει όλες τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Μέχρι τότε, παραμένει μια δυνατή, διασκεδαστική πρόταση που αξίζει την προσοχή, ιδιαίτερα για όσους θέλουν να μπουν στον κόσμο των fighting games… με τον πιο βίαιο τρόπο.

Το PC Review Code ήταν μια παραχώρηση της CD Media S.A.